ประกวดเรื่องสั้นวิทยาศาสตร์ รางวัลมติชน ปี3

จัดต่อเนื่องไม่ให้ขาดตอน การประกวดเรื่องสั้นวิทยาศาสตร์ รางวัลมติชน ปี3 เริ่มอีกแล้วครับท่าน หลังจากเพิ่งประกาศผลการประกวดของปี 2 ไปแหม็บๆ กติกามีดังนี้ครับ

1. เนื้อหาต้องเกี่ยวข้องกับเรื่องวิทยาศาสตร์ทุกสาขาอย่างชัดเจน พิมพ์เป็นภาษาไทย ความยาวไม่เกิน 5 หน้ากระดาษ A4

2. ผลงานที่ส่งเข้าประกวดต้องเป็นผลงานใหม่ ไม่ลอกเลียน แปล หรือดัดแปลงมาจากผู้อื่น รวมทั้งไม่เคยเผยแพร่ในสื่อรูปแบบใดมาก่อน

3. ไม่จำกัดคุณสมบัติผู้ส่งงานเข้าประกวด ทั้งอายุ วัย เพศ ระดับการศึกษา และภูมิลำเนา ผู้สั่งเรื่องสั้นวิทยาศาสตร์เข้าประกวด สามารถส่งได้ไม่เกิน 1 คนต่อ 1 เรื่อง

4. รางวัลเรื่องสั้นวิทยาศาสตร์ ชนะเลิศ 50,000 บาท รางวัลรองชนะเลิศ 30,000 บาท (2 รางวัล)

เปิดรับตั้งแต่วันที่ 1 มีนาคม 2557 – 30 เมษายน 2557 ส่งได้ที่ กองบรรณาธิการมติชนสุดสัปดาห์ เลขที่ 12 ถ.เทศบาลนฤมาล หมู่บ้านประชานิเวศน์ 1  แขวงลาดยาว เขตจตุจักร กทม.10900 หรือทางอีเมล์ : weekly_matichon@hotmail.com

เรื่องที่เข้ารอบจะเริ่มตีพิมพ์ในมติชนสุดสัปดาห์ ตั้งแต่เดือนพฤษภาคม-ธันวาคม 2557 และประกาศผลประมาณต้นปี 2558

นอกจากนั้น ยังมีการประกวดเรื่องสั้นทั่วไปและกวีนิพนธ์ด้วยครับผม อ่านรายละเอียดได้ทางหนังสือพิมพ์มติชนสุดสัปดาห์ฉบับวันที่21-27 กุมภาพันธ์ 2557 คอลัมน์ “ขอแสดงความนับถือ” หน้า 4 ครับ

 

โพสท์ใน ข่าวสาร | แสดงความเห็น

รถถังสเตลท์ เหมือนหนังไซ-ไฟเข้าไปทุกที

สำนักข่าวต่างประเทศรายงานเมื่อวันที่ 1 มี.ค.ว่า บริษัท”Obrum”และ”BAE”ของโปแลนด์ ได้เปิดเผยต้นแบบรถถัง”สเตลท์”หรือรถถังพันธุ์ล่องหน ที่มีประสิทธิภาพสามารถพลางตัวเอง ให้มีลักษณะเหมือนกับรถยนต์ธรรมดา เพียงแค่สัมผัสปุ่มบังคับภายในเท่านั้น

 

 

 

รายงานระบุว่า ต้นแบบรถถังดังกล่าวมีน้ำหนัก 35 ตัน  สามารถจุคนได้ 3 คน ตัวถังเคลือบด้วยแผ่นตาข่ายความร้อนที่สามารถใช้ลวงสภาพตัวเอง ทำให้ดูเหมือนเป็นรถยนต์ธรรมดา นอกจากนี้ ยังมีศักยภาพสามารถหลบเลี่ยงขีปนาวุธระบบอินฟาเรด และสามารถลวงให้เป้าหมายหรือทหารมองเห็นรถถังนี้เป็นเหมือนคลื่นความร้อนด้วย

 

โดยต้นแบบรถถังนี้ ใช้แผ่นเคลือบความร้อนประเภทหกเหลี่ยม ซึ่งทำให้มีศักยภาพได้เหมือนการล่องหนหรือพรางตัว จากการหักเหของแสง นอกจากนี้ ยังสามารถปรับเซนเซอร์ ให้รถถังมีสภาพคล้ายรถยนต์ ได้ด้วย  รวมทั้งให้มีลักษณะคล้ายสภาพแวดล้อมที่อยู่เบื้องหลังได้ด้วย ทั้งนี้ คาดว่า รถถังนี้จะสามารถออกสู่ตลาดค้าอาวุธนานาชาติได้ในปี 2018

 

โพสท์ใน ข่าวสาร | แสดงความเห็น

The Maintenance

The Maintenance

ชายหนุ่มคนหนึ่งใช้ข้อนิ้วเคาะโลหะหนาพร้อมสีหน้าที่เหม่อลอย โลหะหนาส่งเสียงสะท้อนที่จางหายไปอย่างรวดเร็วท่ามกลางฝูงชนนับร้อย หน้าหนังสือพิมพ์แผ่นหนึ่งปลิวไปติดขาของชายชราในชุดสูทสีน้ำตาล ซักพักก็ปลิวไปติดขาสาวชาวเอเชีย หลังจากนั้นก็โดนเหยียบย่ำติดพื้นที่ปูด้วยหินสีน้ำตาลออกเหลืองเหมือนประสาทอัศวินในยุคกลาง

แผ่นโลหะที่ชายหนุ่มเคาะ จริงๆแล้วเป็นทรงกลมขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่กลางจัตุรัส ทรงกลมประกอบด้วยแผ่นโลหะสี่เหลี่ยมโค้งยึดต่อกันด้วยบางสิ่งบางอย่างที่เขาไม่อาจรู้ได้ บนแผ่นแต่ละแผ่นมีดวงไฟสีแดงสว่างคล้ายดวงตาที่จับจ้องทุกความเคลื่อนไหวของคนงานทุกคน ลูกบอลยักษ์ลูกนี้ ทุกคนรู้จักในนามว่า “เจ้าเมือง

ทุกคนได้ถูกสอนมาว่า เจ้าเมืองคือสิ่งที่ควบคุมทุกระบบในเมือง มีหน้าที่จัดสรรอาชีพ สั่งงาน ถ่ายทอดความรู้ แต่ก็ไม่มีใครรู้ว่า เจ้าเมืองคืออะไร มาจากไหน บางทีอาจเป็นเพราะไม่เคยมีใครตั้งคำถามแบบนี้เลยก็เป็นได้ เขาเลิกเสื้อสูทสีดำมันขึ้น และหยิบสมุดเช็คลิสต์กระชับไว้ในมือ เขาต้องตรวจสอบแผ่นโลหะทุกแผ่น ตั้งแต่ A1 จนถึง Z9 หน้าที่ของเขาก็แค่เคาะแผ่นโลหะของเจ้าเมืองทีละแผ่นและฟังเสียง เสียงโน้ตตัวโดความถี่ 262 เฮิร์ตซ์ วันละหนึ่งครั้ง

ดอกลาเวนเดอร์ก้านยาว ส่งกลิ่นหอมฟุ้ง ถัดไปเป็นพุ่มดอกกุหลาบสีเหลือง และสีชมพู
ลัดดา หญิงสาวในชุดยาวสีขาวก้มลงดมดอกไม้กลิ่นช็อกโกแลตอย่างพึงพอใจ
“ลัดดา ทำไมถึงไม่ไปทำงาน คุณก็รู้ว่าระเบียบเป็นอย่างไร เวลาที่พักผ่อนของคุณก็มีมากจนเหมือนเป็นอนันต์ คุณยังไม่พอใจอีกหรือ” ชายหนุ่มในชุดสีขาวอยู่ด้านหลังของลัดดา
“การันต์ ฉันชอบที่นี่ ที่นี่เป็นที่ของฉัน ฉันจะอยู่ที่นี่ตลอดไป” ลัดดาพูดด้วยเสียงเล็กน่ารักแต่เฉยชา
“คุณก็น่าจะรู้ได้ว่า ความสุขไม่อาจอยู่ไปตลอดกาลถ้าคุณไม่ไปทำงาน เพียงแค่คุณยอมสละเวลาเพียงเสี้ยวเล็กๆเสี้ยวหนึ่ง ความสุขของคุณก็ไม่ลดลงไปหรอก” การันต์สั่งสอนลัดดา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความกังวลชัดเจน
ลัดดาเด็ดดอกแดนดิไลออนและกำไว้ในมือ เธอเหยียดตัวขึ้น เธอต้องแหงนหน้าเล็กน้อยเพื่อให้ระดับสายตาตรงกันกับชายหนุ่ม
“การันต์ ฉันกับคุณจะอยู่ที่นี่ตลอดไป นี่ ฉันให้คุณ” ลัดดายื่นดอกแดนดิไลออนในมือให้การันต์ ชายหนุ่มปัดทิ้ง
“คุณอยู่ในนี้นานเกินไปแล้ว ผมไม่น่าให้คุณสร้างที่นี่ขึ้นมาเลย” เมื่อสิ้นเสียง ร่างของชายหนุ่มก็ค่อยๆหลุดร่อนไป ถ้ามองดีๆจะเห็นว่าชายหนุ่มกลายร่างเป็นผีเสื้อสีขาวนับล้าน โบกโบยบินบนฟากฟ้า ลัดดายิ้ม ใบหน้าใสซื่อของเธอไม่อาจรับรู้ความเจ็บปวดของชายหนุ่ม

ทำไม
คำถาม คำถามแรกที่ผุดขึ้นในร่างกายของชายชราในสูทสีน้ำตาล หรือบางทีอาจผุดขึ้นในหัวของเขา ชายชรานั่ง อยู่หน้ากองเอกสารเกี่ยวกับปริมาณพลังงานของเมืองทั้งหมด ส่วนหนึ่งมาจากเครื่องแปลงพลังงานจากรังสี ซึ่งมักจะตกลงเล็กน้อยในยามกลางคืน แต่พลังงานส่วนใหญ่ล้วนมาจากเครื่องปฏิกรณ์แอกซีเมียมที่ให้พลังงานสูงถึงร้อยละ 90 ของพลังงานทั้งหมด เขาขีดๆเขียนๆบนกระดาษเนื้อบางด้วยดินสอด้ามกุด

“อืม หรือฉันคำนวณอะไรผิดไป ทำไมเตาแอกซีเมียมถึงให้พลังงานตกลงในวันที่ผ่านมา” เขาบ่นพึมพำ มือหนึ่งกำขมับ อีกมือหนึ่งกำดินสอแน่น โดยปกติซึ่งเป็นความปกติที่เกิดขึ้นอย่างปกติ เครื่องปฏิกรณ์แอกซีเมียมไม่เคยให้พลังงานต่ำกว่า 7.5 เฟินนูน ตอนนี้ตัวเลขบ่งระดับพลังงานกลับอยู่ที่ 7.4 เฟินนูน ถึงแม้ว่าระดับพลังงานยังไม่ต่ำจนส่งผลกระทบต่อเมืองก็เถอะ แต่เขารู้ว่าเหตุการณ์นี้ไม่มีทางเกิดขึ้นได้ด้วยตัวระบบเตาแอกซีเมียม ถ้าเหตุการณ์นี้จะเกิดขึ้นได้ มีเพียงเหตุผลเดียวเท่านั้น คือ ช่างที่ดูแลระบบเตาปฏิกรณ์

ชายชรากำลังค้นหาหมายเลขโทรศัพท์เพื่อติดต่อห้องช่าง หมายเลขของหน่วยงานต่างๆอยู่ในสมุดปกหนังสีดำ นั่นเป็นสิ่งเดียวที่เขาจำได้ แต่เขาก็ไม่รู้ว่ามันถูกเก็บซ่อนไว้ที่ไหน อาจจะเป็นลิ้นชักชั้นล่างสุดใต้กองแผ่นเสียง หรือบางทีอาจถูกโยนทิ้งเพื่อนำไปแปรรูปแล้วก็ได้
ทันใดนั้นชายหนุ่มคนหนึ่งก็พุ่งพรวดเข้ามาในห้อง ชายหน้าตาเกลี้ยงเกลา ผมดำมันผลับ ชุดสูทสีดำมันวาวเหมือนสีผม ในมือของเขาถือเช็คลิสต์ของเจ้าเมือง
ชายชราเงยหน้าขึ้นอย่างเชื่องช้า “มีอะไรหรือ ต้องการพบใคร”

“ผมไม่รู้ครับ ผมไม่เคยเจอเหตุการณ์นี้มาก่อนตั้งแต่เริ่มทำงานมา ผมเลยไม่รู้ว่าผมต้องรายงานใคร” ชายหนุ่มพูดเลิกลัก

วันนี้ชายชราเองก็เพิ่งเจอเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเป็นครั้งแรก เขาไม่อยากให้ชายหนุ่มคนนี้รู้ ว่าเขาก็ไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรดี “เกิดอะไรขึ้นล่ะ บอกฉันก็ได้ จะมีอะไรวุ่นไปกว่า ระดับพลังงานเตาแอกซีเมียมตกอีก” ชายชราพยายามให้ความสำคัญกับเรื่องของตัวเองที่ยังแก้ไม่ตก

ชายหนุ่มหยิบแผ่นกระดาษแผ่นหนึ่งขึ้นมาอ่าน “แผ่นโลหะ เค เจ็ด ส่งเสียงโดชาร์ปครับ”

ชายชราเงียบไปซักวินาทีกว่าๆ แล้วจึงหัวเราะคำใหญ่พร้อมตบโต๊ะเสียงดัง เหมือนที่เขาคาดไว้ไม่มีผิด ไม่มีอะไรที่สำคัญไปกว่าระดับพลังงานเตาแอกซีเมียมตกอีกแล้ว อย่างน้อยๆเขาก็ยังทำให้ชายหนุ่มเห็นว่าเรื่องนี้มันจิ๊บจ๊อยเพียงใด ถึงตอนนี้การที่เขาไม่รู้ก็ไม่สำคัญอีกต่อไป

“เธอลุกลี้ลุกลนเพื่อมาบอกฉันว่าเจ้าเมืองส่งเสียงโดชาร์ปเนี่ยนะ เธอเป็นนักดนตรีหรือเปล่า” ชายชราชี้นิ้วไปทางชายหนุ่ม ใบหน้าของชายหนุ่มร้อนผ่าว เขาทำตัวไม่ถูก หลังจากถูกชายชราหัวล้านสบประมาทอย่างแรง แต่เขาก็สงบปากสงบคำไว้ เพราะเรื่องนี้มีความสำคัญสูงสุด เขารู้ดี

“เปล่าครับ ผมไม่ใช่นักดนตรี ผมเป็นช่างเช็คสภาพ ผมว่าเรื่องนี้…” ยังไม่ทันที่ชายหนุ่มพูดจบ ชายชราก็พูดแทรก
“ถึงเธอจะไม่ใช่นักดนตรี แต่เธอก็สนใจโน้ตดนตรี ฉันว่าเธอคงจะต้องชื่นชมในรสนิยมของฉันแน่ๆ หายากนักคนในเมืองนี้ที่จะชอบดนตรีและฟังดนตรีเป็นเหมือนเธอ” ชายชราในชุดสูทสีน้ำตาลใช้หวีกวาดผมขาวที่เหลืออยู่หย่อมเดียว เขาผละเก้าอี้หนังสีน้ำตาลเหมือนสีเสื้อไปพ้นทาง ด้านหลังของเขามีเครื่องเล่นแผ่นเสียง และจานเสียงแผ่นใหญ่

“เดี๋ยวก่อนครับ ผมต้องรายงานเรื่องนี้ก่อน” ยังไม่ทันที่ชายหนุ่มพูดจบ เสียงเพลงแจ๊สช้าๆก็ดังขึ้นกลบ เสียงมีชาร์ป เสียงซอล เสียงเร และเสียงโน้ตต่างๆอีกมากมายนับไม่ถ้วนผ่านหูของเขาไป เขารู้สึกว่าเสียงเหล่านั้นเหมือนกับปีศาจที่ส่งเสียงคำราม
ในที่สุดเขาก็ทนไม่ไหว “ผมต้องการเสียงโด!”

“การันต์ คุณอยู่ที่ไหน” ลัดดาเดินท่ามกลางทุ่งหญ้าสูง ฝูงกวางวิ่งผ่านหน้าเธอไปอย่างไม่หวั่นเกรง เธอร้องเรียกหาการันต์ทั้งๆที่รู้อยู่แก่ใจว่า เขาจะไม่มีทางกลับมาอีกจนกว่าเขาจะได้ตามที่เขาต้องการ แต่เขาต้องการอะไรล่ะ เธออยากรู้จริงๆว่าเขาต้องการอะไร คำพูดสุดท้ายที่เขาบอกกับเธอคืออะไร
นกเค้าแมวตากลมโตหันมามองเธอ ลัดดาทิ้งตัวลงบนหญ้านุ่มๆพิงต้นไม้ ท้องฟ้าจากที่เคยมีสีขาว ตอนนี้เจือสีเทาเล็กน้อย กระต่ายสีขาวกระโดดออกจากพุ่มหญ้า มันกระโดดแล้วหยุดเป็นพักๆจนเข้ามาแนบกายเธอ ตัวของมันสั่นเทาเหมือนหม้อต้มน้ำ เธอรู้สึกหวั่นใจเล็กน้อย แต่ก็รู้สึกอุ่นดี
“การันต์ คุณต้องการอะไรนะ ถ้าฉันรู้ ฉันทำ คุณจะกลับมาใช่ไหม” เธอพึมพำอยู่คนเดียว ลัดดาใช้นิ้วเรียวเล็กไซร้ขนกระต่าย มันหลับตาพริ้ม

“นายช่างคะ นายช่างคะ” หญิงสาวเชื้อสายเอเชียในชุดสีกากีหลวมโคร่งเดินไปหานายช่างที่กำลังกดปุ่มบนแผงวงจรวุ่นวาย
“อะไร เห็นไหมว่าฉันกำลังยุ่งกับเตาแอกซีเมียม” นายช่างหนวดดกดำดัดโง้ง ผมของเขาดำยุ่งเหยิงต่างจากหนวดที่ไร้ที่ติ
“นายช่างคะ ฉันว่านายช่างอาจทำอะไรบางอย่างผิดไป จนทำให้ระดับพลังงานตกลงค่ะ”
“อะไรนะ” เขาหันขวับมาทางเธอ สายตาเกรี้ยวกราด
“ไม่มีทางหรอก ฉันทำมานานนม ไม่เคยเกิดเหตุการณ์อะไรแบบนี้” นายช่างยังง่วนอยู่กับการกดปุ่มนี้ โยกคันบังคับคันนั้น หมุนปุ่มนู้น
“ไม่เป็นไรค่ะ นายช่าง” หญิงสาวไม่อาจทนกับความเฉยเมยของนายช่างได้ เธอต้องทำอะไรบางอย่างด้วยตัวเอง เธอหยิบเช็คลิสต์ของนายช่างมาดูอีกครั้งเพื่อหาข้อผิดพลาด ตั้งแต่ความร้อนของแกน เฟสการดูดและคายพลังงานของแอกซีเมียม การลดพลังงานของแอกซีเมียม ระดับอนุภาคนีโวตรอนที่ผ่านออกมา แต่ก็ไม่พบสิ่งใดที่ดูผิดปกติ นอกเสียจากมีบางอย่างที่สะดุดตาเธอ

เวลา

เวลาที่นายช่างเช็คสภาพคือ 10.00 น. แต่ที่บันทึกกลับเกิดช้าไปห้านาที
ถึงห้านาทีอาจจะไม่ใช่เวลาที่มากเท่าไรนัก แต่ก็ถือเป็นข้อผิดพลาดที่ส่งผลถึงเวลาที่ดูดและคายพลังงาน และการบันทึกค่าพลังงานที่เกิดขึ้นก็จะน้อยลงไปห้านาที ค่าระดับพลังงานเลยลดเหลือ 7.4 เฟินนูน เธอรู้สึกภูมิใจที่หาคำตอบได้แล้ว แต่เธอก็ยังสงสัยว่านายช่างบันทึกเวลาผิดไปได้อย่างไร

“ผมมีคำอธิบายที่ดี” ช่างเช็คสภาพพูดขึ้นในห้องของชายชรา หญิงสาวเชื้อสายเอเชียยืนอยู่ข้างๆ
“ถึงแม้เราจะรู้ว่าระดับพลังงานของเตาแอกซีเมียมจะตกลงเพราะนายช่างบันทึกเวลาผิด แต่เราก็ยังไม่รู้ว่าเพราะอะไรนายช่างถึงบันทึกเวลาผิด ผมคิดว่าเหตุการณ์นี้ต้องเกี่ยวข้องกับเสียงของแผ่นโลหะ เค-เจ็ด ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง” ชายหนุ่มพูดอย่างภูมิใจ หญิงสาวและชายชราส่งเสียงหัวเราะคิกคัก
“คุณดูหมกมุ่นเรื่องเสียงโดนะ คุณช่างเช็คสภาพ” หญิงสาวเหน็บชายหนุ่ม
“ก็เหมือนที่คุณหมกมุ่นเรื่องเตาแอกซีเมียมนั่นแหละ” ชายหนุ่มสวนทันควัน
“ใจเย็นๆก่อน คุณทั้งสองคน ผมต้องยอมรับแล้วว่า วันนี้เกิดเหตุการณ์ที่ไม่น่าเกิดสองเหตุการณ์พร้อมกัน บางทีเสียงของแผ่นโลหะ เค-เจ็ด อาจมีความหมายอะไรอยู่ก็เป็นได้” ชายชราพูดอย่างวางท่า
“ถ้าอย่างนั้น เราจะทำอย่างไรกันดี” หญิงสาวถามอย่างกระตือรือร้น
“ผมเสนอให้เปิดแผ่นโลหะ เค- เจ็ด ออก เพื่อหาข้อบกพร่องของเจ้าเมือง” ชายหนุ่มเสนอ ในใจของเขาลังเลอย่างมากที่จะเสนอแนวคิดนี้ไป แต่เขาก็ได้เสนอไปแล้ว และจะไม่เปลี่ยนความคิดด้วย
“ถ้าคุณคิดว่าดี ก็ลองดู” ชายชราเอ่ย

จากท้องฟ้าสีเทาแปรเปลี่ยนเป็นท้องฟ้าสีดำทะมึน ส่งเสียงกระหน่ำ จนลัดดารู้สึกใจคอไม่ดี นานแค่ไหนแล้วที่เธอนั่งอยู่บนชิงช้าตัวนี้ ในสนามเด็กเล่นแห่งนี้ที่ไร้วี่แววของเด็กๆ บางทีเด็กเหล่านั้นอาจจะกลับบ้านหลบฝนกันหมดแล้วก็ได้ แล้วเธอมาทำอะไรตรงนี้ล่ะ ทำไมเธอถึงไม่ไปหลบฝนอย่างคนอื่นๆ
เสียงของชายที่คุ้นเคยดังขึ้น “ลัดดา เธอไปทำงานได้แล้ว”
เธอหันขวับ ซ้ายขวาไม่มีใครอยู่ มีเพียงม้ากระดกที่โยกคลอนตามแรงลม และสไลเดอร์สังกะสีที่ส่งเสียงดัง พื้นทรายพัดพาอนุภาคทรายพัดปลิวเป็นลมหมุนขนาดย่อม
“ลัดดา คุณรู้ว่าผมหมายความว่าอะไร” เสียงของเขาเจือไปด้วยความเศร้าหมอง
“การันต์ การันต์ นี่คุณใช่ไหม ฉันกำลังรอคุณอยู่ คุณอยู่ที่ไหน” ลัดดายิ้ม หวังว่าการันต์จะปรากฏตัว แต่ก็ไม่มีวี่แวว
“ลัดดา โถ่ ผมไม่น่าให้คุณสร้างโลกนี้ขึ้นมาเลย คุณลองนึกดูสิ ลองนึกว่าคุณสัญญาอะไรไว้กับผม”
“สัญญา สัญญาอะไรคะ การันต์ ฉันจะอยู่กับคุณที่นี่ โลกของเรา สวรรค์ของเรา” ลัดดาเดินไปรอบๆ สนามเด็กเล่น บ้านเรือนและซอยต่างๆแปรเปลี่ยนไปเป็นเนินเขาที่ปูด้วยหญ้าสั้นๆ ต้นไม้สูงใหญ่ยืนตระหง่านบนยอดของเนินเขา แสงวาบพาดผ่านท้องฟ้าสีดำไป เบื้องบนส่งเสียงคำราม
“เราสัญญาว่าจะรักกันและกันไปตราบจนวันสุดท้ายของจักรวาลอย่างไรล่ะ ลัดดา” การันต์พูดด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ อาจซ่อนความผิดหวัง หรือความทุกข์ระทม
“เราจะรักกันจนวันสุดท้ายของจักรวาล…” ลัดดาพึมพำ นัยน์ตาเหม่อลอย
“ฉันจำได้ การันต์” เธอตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “ทำไมฉันถึงลืมไปได้นะ”
ภาพเนินเขาและต้นไม้แปรเปลี่ยนเป็นสิ่งก่อสร้างคล้ายประสาทหินยุคกลาง เธอออกวิ่งตรงไปยังประตูทางเข้าปราสาท
“ฉันต้องทำงาน ฉันต้องทำงาน ฉันจึงอยู่ต่อไปได้” ลัดดาคิดในห้วงความคิด เธอส่งให้ร่างของเธอพาดผ่านอากาศตรงไปยังปราสาท
“ลัดดา ผมรักคุณ ไม่ว่าคุณจะอยู่ที่ไหน ผมเชื่อว่าคุณยังมีอยู่” การันต์พูดในห้วงความคิดของลัดดา
“ฉันจะต้องอยู่ตราบจนวันสุดท้ายให้ได้” เธอตะโกนสุดเสียง ทั้งๆที่รู้อยู่ในใจว่าไม่อาจไปถึงปราสาทได้ทันเวลา ปราสาทอัศวินลอยออกไปไกลเรื่อยๆ บางทีสิ่งสุดท้ายที่เธอทำได้คือการส่งความรู้สึกนึกคิดบางส่วนไปให้การันต์

ชแลงเหล็กขนาดใหญ่ถูกแซะไปที่ซอกระหว่างแผ่นโลหะ K-7 กับ K-8 ชายหนุ่มในชุดสูทสีดำมันออกแรงเต็มตัว ชายชรา หญิงชาวเอเชีย และผู้คนอีกนับร้อยต่างมุงดูความลับที่จะถูกเปิดเผยตรงหน้า ชายหนุ่มกระแทกชะแลงเข้าอย่างจัง จนแผ่นโลหะแผ่นนั้นหลุดออก เบื้องหน้าคือแผ่นกระจกบรรจุของเหลวสีน้ำนม
“อะไรน่ะ คุณนายช่างเช็คสภาพ” หญิงสาวชาวเอเชีย เดินเข้ามาด้านหลังชายหนุ่ม
“ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน ผมจะลองเคาะมันดู คุณถอยไปก่อน” ชายหนุ่มพูด
ชายหนุ่มวาดชแลงไปในอากาศ และเหวี่ยงมันกระทบกับกระจกแก้ว กระจกแก้วแตกทันทีทันใด ของเหลวขาวขุ่นไหลทะลักปะทะผู้คนที่ยืนมุงดูจนหกล้มคลุกคลาน
ซักพักหนึ่ง ชายหนุ่มช่างเช็คสภาพรั้งตัวเองขึ้นจากพื้นได้ เบื้องหน้าของเขาเป็นสิ่งที่ทำให้เขาผงะถอยออกมา ภาพที่เขาเห็นคือหญิงสาวในสภาพเปลือยกายถูกเชื่อมโยงด้วยสายระโยงระยางอยู่ภายในเจ้าเมือง

ลัดดา

คนงานทั้งหมดในเมืองพูดชื่อนี้ขึ้นอย่างพร้อมเพรียงกัน
ทันใดนั้นเสียงจุดระเบิดของเครื่องเตาแอกซีเมียมก็ถูกจุดขึ้นจากใครหรืออะไรบางอย่าง ความร้อนจากไฟบรรลัยกัลป์ตรงเข้าเผาผลาญเมืองทั้งเมือง ชายหนุ่ม ชายชรา และหญิงเอเชีย ระเหิดกลายเป็นไอฉับพลัน สมองที่ประกอบด้วยวงจรนับล้านกลายเป็นควันภายในเสี้ยววินาที

ที่เหลือก็คงเป็นเพียงความรู้สึก อารมณ์ และภาพความทรงจำบางอย่างที่การันต์ได้รับ และจะจดจำไปจนถึงวันสุดท้ายของจักรวาล

ลูกบอลทรงกลมนามว่าเจ้าเมืองถูกเคาะซ้ำแล้วซ้ำเล่า

โพสท์ใน เรื่องสั้น | แสดงความเห็น

สตาร์วอร์ Episode VII เตรียมเปิดกล้อง (ข่าวมติชนออนไลน์)

สำนักข่าวเอเอฟพี รายงานว่า ภาพยนตร์ไซไฟแฟนตาซีฟอร์มยักษ์ Star Wars  ภาคล่าสุด จะเริ่มเปิดกล้องถ่ายทำที่โรงถ่าย Pinewood Studios กรุงลอนดอนของอังกฤษในเดือนพฤษภาคมนี้เป็นต้นไป  โดยมี เจเจ อับบรามส์   ผู้กำกับที่โด่งดังมาจากซีรีส์ Lost และภาพยนตร์ Star Trek สองภาคหลังสุด มาคุมการถ่ายทำ

 

 

 Star Wars  ที่ใกล้จะถ่ายทำนี้ ใช้ชื่ออย่างไม่เป็นทางการว่า Star Wars: Episode VII เรื่องราวจะเล่าถึงเหตุการณ์ต่อจาก  Star Wars: Episode VI – Return of the Jedi  ที่ต่อเนื่องมาอีกใน 30 ปี ซึ่งยังไม่มีการเปิดเผยรายละเอียดข้อมูลต่างๆ รวมถึงนักแสดงในเรื่องให้ทราบมากนัก   แต่แย้มสั้นๆ ว่า  จะมีนักแสดงหน้าใหม่ แสดงร่วมกับดาราที่ทุกคน “คุ้นเคยกันเป็นอย่างดี”
ซึ่งสอดคล้องกับ กระแสข่าว ที่ว่า   มาร์ค แฮมิล, แฮร์ริสัน ฟอร์ด และ แคร์รี ฟิเชอร์ จะได้รับมาร่วมงานกันอีกครั้งใน Episode VII ทั้งหมด  เช่นเดียวกับที่ข่าวลือว่า อดัม ไดรเวอร์ หนึ่งในนักแสดงนำของซีรีส์ฮิต Girls  จะมาสวมบทเป็นตัวร้าย เช่นเดียวกับ “ดาร์ธ เวเดอร์” ในภาคล่าสุดด้วย
ส่วน บ็อบ อีเกอร์ ผู้บริหารของ Disney   ผู้สร้าง Star Wars   เผยว่าหุ่นยนต์ R2-D2 ที่เคยรับภารกิจเดินทางไปขอความช่วยเหลือจาก โอบีวัน เคโนบี ในภาคแรกสุด   จะกลับมามีบทในหนังภาค VII ด้วยแน่นอน

โพสท์ใน ข่าวสาร | แสดงความเห็น

รหัสสังหาร

แรงบันดาลใจจากเรื่อง ทรงจำ โดย นทธี ศศิวิมล เจ้าของรางวัลชนะเลิศการประกวดเรื่องสั้นวิทยาศาสตร์ รางวัลมติชนปีที่๒

………
ในห้องคอนกรีตเล็กคับแคบและเหม็นอับ ผนังกระจกเงาบานใหญ่สะท้อนภาพชายวัยกลางคนที่นั่งอยู่ที่โต๊ะโลหะฝั่งตรงข้าม เขานั่งเอนตัวมาข้างหน้าท่อนแขนวางอยู่บนโต๊ะและเฝ้ามองกระจกเงาบานนั้นด้วยสายตาที่แข็งกระด้างและเย็นเยียบพอๆกับผิวโต๊ะโลหะนั้น

เบื้องหลังกระจกเงา ชายสองคนในชุดสูทสีเข้มที่เฝ้าสังเกตุการณ์ยังอดรู้สึกเสียวสันหลังจากสายตาเขม็งเกร็งนั้นไม่ได้แม้ว่าจะผ่านงานตำรวจมากว่ายี่สิบปีและเจอฆาตกรโรคจิตมานักต่อนัก

“มันมองเหมือนมันเห็นพวกเรา” หมวดสุชาติเอ่ยปากด้วยความรู้สึกไม่แน่ใจ
หมวดมานะหัวเราะตอบ”ไม่เอาน่า… นี่อย่าบอกนะว่าหมอนั่นทำให้นายรู้สึกกลัว”

หมวดวีระพันธ์เดินเข้าห้องสอบสวนพร้อมแฟ้มปึกใหญ่ในมือ การปรากฎตัวของเขาช่วยลดความอึดอัดลงได้เล็กน้อย แต่ก็เป็นเพียงชั่วครู่
อ่านเพิ่มเติม

โพสท์ใน เขียน เขียน เขียน, เรื่องสั้น | 1 ความคิดเห็น

การประชุมกรรมการ 2มีนาคม และการประชุมกับกลุ่มหน้ากากเปลือยในวันที่ 8มีนาคม

เป็นการประชุม ณ บ้านพิพิธภัณฑ์ ครับ
วันที่ 2 มีนาคม เป็นการพูดคุยกันถึงแผนการทำงานในปีนี้ คือ งาน Sci-Fi Day
และวันที่ 8มีนาคม คุณนินาท บุญโพธิ์ทอง จากกลุ่มหน้ากากเปลือย ได้มาร่วมคุยแผนงานเกี่ยวกับละคร sci-fi ที่ทางกลุ่มหน้ากากเปลือยจะจัดขึ้น ซึ่งเป็นโครงการที่น่าสนุกมากๆครับ
มีความคืบหน้าเพิ่มเติมจะแจ้งมาเป็นระยะ นะครับ

โพสท์ใน ข่าวสาร | แสดงความเห็น

โลกอึ้ง! สร้างเองได้แล้วปอดมนุษย์


วิทยาศาสตร์ในจินตนาการกำลังจะกลายเป็นความจริง เมื่อทีมนักวิจัยและนักวิทยาศาสตร์ในสหรัฐอเมริกา สามารถสร้างปอดมนุษย์จากเซลล์ปอดของผู้เสียชีวิตจากภาวะสมองตายได้…

http://www.thairath.co.th/content/oversea/406463

โพสท์ใน ข่าวสาร | แสดงความเห็น

ประกาศผลการประกวดเรื่องสั้นวิทยาศาสตร์ รางวัลมติชนปี2

นทธี ศศิวิมล จากเรื่อง ทรงจำ (ชนะเลิศ)

ธนเวศม์ สัญญานุจิต จากเรื่อง The Echoes of Silence เงียบงันกัมปนาท (รองชนะเลิศ)
วรพล จากเรื่อง เด็กพิเศษ (รองชนะเลิศ)
ชมรมนิยายวิทยาศาสตร์ไทยขอแสดงความยินดีกับผู้ชนะการประกวดครับ
โพสท์ใน ข่าวสาร | 3 ความเห็น

แบตเตอรี่ล้ำอนาคตของรถไฟฟ้า อีกไม่นานเกินรอ

เนื้อข่าว

โพสท์ใน ข่าวสาร | แสดงความเห็น

ขอแสดงความยินดีกับผู้ได้รับการเสนอชื่อชิงรางวัลการปะกวดเรื่องสั้นวิทยาศาสตร์ รางวัลมติชน ปี 2

ธนเวศน์ สัญญานุจิต จากเรื่อง The Echoes of Silence เงียบงันกัมปนาท
วรพล จากเรื่อง เด็กพิเศษ
นทธี ศศิวิมล จากเรื่อง ทรงจำ

ประวัติผู้ได้รับการเสนอชื่อ

 ธนเวศม์ สัญญานุจิต


เกิดและเติบโตที่กรุงเทพฯ ในครอบครัวชนชั้นกลางเชื้อสายจีน
เรียนมหาวิทยาลัยไกลถึงบางแสน จบมาด้านวารสารศาสตร์ แต่ได้งานทำเกี่ยวกับงานตัดต่อโทรทัศน์
อ่านหนังสือจริงจังตอนเรียนวารสารศาสตร์ และเพิ่งเคยเขียนเรื่องสั้นจนจบเรื่องได้ไม่นาน
ปัจจุบันทำงานประจำ มีงานอดิเรกคือ ปั่นจักรยาน ออกกำลังกาย อ่านหนังสือ เลี้ยงแมว ฟังเพลง ดูหนังแล้วเขียนบทความวิจารณ์หนังสั้นๆ ถึงหนังที่ได้ดูไป
และยังคงเจียดเวลาว่างตามหาแรงบันดาลใจมาเขียนเรื่องสั้นต่อไป

 ”วรพล”

อายุ 31 ปี

บ้านเกิดอยู่ที่ อำเภอตะกั่วป่า จังหวัดพังงา มาเรียนและทำงานที่อำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา
ชอบอ่านหนังสือวรรณกรรมเด็ก นิยาย สารคดี เรื่องสั้น ทำให้อยากทำงานเขียนบ้าง แต่ที่มีโอกาสเขียนส่วนใหญ่เป็นงานเขียนเชิงวิชาการ
ปัจจุบันเป็นอาจารย์ที่ภาควิชาชีววิทยา คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
ทำงานวิจัยด้านวิวัฒนาการของสัตว์และพันธุศาสตร์ของแมลง

 

 ”นทธี ศศิวิมล”
เกิดที่ อำเภอเมือง จังหวัดตาก
การศึกษาชั้นประถม โรงเรียนตากสินราชานุสรณ์ มัธยม โรงเรียนผดุงปัญญา
ปริญญาตรีคณะมนุษยศาสตร์ เอกภาษาไทย และคณะศึกษาศาสตร์ สาขาจิตวิทยาคลินิกและชุมชน มหาวิทยาลัยรามคำแหง
เขียนเรื่องสั้นเรื่องแรกตอน ม.1 เคยทำงานประจำและไม่ประจำที่ตัวเองสนใจหลายแขนงจนได้กลายมาเป็นข้อมูลในการเขียนหนังสือในเวลาต่อมา
เคยได้รางวัลเรื่องสั้นยอดเยี่ยมนายอินทร์อะวอร์ด, เรื่องสั้นยอดเยี่ยมสุภาว์ เทวกุล, รวมเรื่องสั้นดีเด่นสำนักงานคณะกรรมการศึกษาขั้นพื้นฐาน, รวมเรื่องสั้นรองชนะเลิศเซเว่นบุ๊คส์อะวอร์ด, เรื่องสั้นยอดเยี่ยมอิวากิ, เรื่องสั้นรางวัลมติชนอะวอร์ด

นั่นคือความเป็นมาคร่าวๆ ของผู้ที่จะได้ลุ้นรางวัลมติชน ปี 2556

ส่วนปี 2557 นับเป็นข่าวดีที่ ปตท. เอสซีจี และทรูคอร์ปอเรชั่น จะยังคงสนับสนุนให้มีการประกวดเรื่องสั้นทั่วไป กวีนิพนธ์ และเรื่องสั้นวิทยาศาสตร์ ปีที่ 3

 

 

โพสท์ใน ข่าวสาร | แสดงความเห็น

ประชาสัมพันธ์ ร้านท่านประธาน

ซุพรีมคอมเพล็กซ์ ถนนสามเสน ชั้น G นะครับ

โพสท์ใน ข่าวสาร, วิจารณ์ / แนะนำ, อื่นๆ | 1 ความคิดเห็น

บรรยากาศ น.ย.ว.ท.เสวนาสัญจร ครั้งที่๑

ขอขอบคุณ
ศูนย์วิทยาศาสตร์เพื่อการศึกษารังสิต(ท้องฟ้าจำลอง คลอง 6 รังสิต)
ผอ.นิตยา เจริญสุข
อจ.ปัญญา ศรีกระจ่าง
อจ.วรรณชนก
คุณสรุชา แสนโสม
และ ป้าต้อย
รวมถึง พนักงานศูนย์วิทยาศาสตร์เพื่อการศึกษารังสิตทุกท่าน ที่ให้ความช่วยเหลือกิจกรรมเป็นอย่างดี
และผู้ร่วมเสวนาทุกท่านที่ให้ความสนใจในกิจกรรมของชมรมฯและยังช่วยเป็นกระจกสะท้อนการทำงานของชมรมฯได้เป็นอย่างดีด้วยคำแนะนำที่เป็นประโชน์เป็นอย่างยิ่ง

ขอบคุณมากครับ
ถัดไปคือภาพบรรยากาศ ครับ อ่านเพิ่มเติม

โพสท์ใน ข่าวสาร | 1 ความคิดเห็น

‘แพทย์จีน-มะกัน’ สุดยอด ผลิตมีดนาโนรักษามะเร็ง

อ้างอิง
http://www.thairath.co.th/content/edu/387192

โพสท์ใน ข่าวสาร | แสดงความเห็น

แคนนอนพัฒนา ‘MR System’ สร้างมิติใหม่งานออกแบบ

อ้างอิงข้อมูล
http://www.thairath.co.th/content/tech/386709

น่าสนุกดีครับ น่าจะเป็นต้นแบบก่อนจะพัฒนาไปเป็นสิ่งที่เราเห็นใน iron man

โพสท์ใน ข่าวสาร | แสดงความเห็น

การประชุมกรรมการ เมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน 2556

การประชุมกรรมการ เพื่อกำหนดแผนงานในปีหน้า (2557) และสรุปกิจกรรมที่ผ่านมา
โดยปีหน้าจะมีกิจกรรมหลักอยู่สองกิจกรรม คือการอบรมงานเขียน และ Sci-Fi Day ครับผม

โพสท์ใน ข่าวสาร | ติดป้ายกำกับ | แสดงความเห็น