ชมรมนิยายวิทยาศาสตร์ไทย

แรงระเบิดอัดผนังโลหะแตกเป็นทางยาว เศษโลหะปลิวว่อน
ผมเคลื่อนตัวผ่านรอยแยกของผนัง สอดส่ายสายตาไปพร้อมกับปืนโฟตอนในมือ
เสียงเด็กทารกร้องให้ ดังอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล
ผมเคลื่อนตัวไปตามเสียง มนุษย์สตรีนั่งอยู่บนพื้นเบื้องหน้า ข้างๆของหล่อนคือเด็กทารกอายุไม่ถึงสามเดือนดี
หล่อนสาดกระสุนตะกั่วจากปืนโบราณใส่ผมอย่างไม่คิดชีวิต จนกระสุนหมดรังเพลิงไปแล้ว หล่อนก็ยังคงเหนี่ยวไกอยู่เช่นนั้น

ผมหยุดคิดชั่วครู่

“เกิดอะไรขึ้น xz-4″ เสียงดังขึ้นในระบบสื่อสาร
“มนุษย์” ผมตอบ
“นั่นไม่ใช่มนุษย์”
ณ เสี้ยววินาทีนั้น ผมประมวลผลหกหมื่นหกพันครั้งในสามหมื่นสมการ แต่คำตอบของผมยังคงคลุมเครือและขัดแย้ง
พูดง่ายๆก็คือ ผมเกิดการลังเล นั่นเอง

“ตัดสัญญาณ” เสียงดังแว่วมาก่อนที่ทุกอย่างจะมืดดับลง

— Continue reading »

1. หุ่นยนต์มิอาจกระทำการอันตรายต่อผู้ที่เป็นมนุษย์ หรือนิ่งเฉยปล่อยให้ผู้ที่เป็นมนุษย์ตกอยู่ในอันตรายได้
(A robot may not harm a human being, or, through inaction, allow a human being to come to harm.)
2. หุ่นยนต์ต้องเชื่อฟังคำสั่งที่ได้รับจากผู้ที่เป็นมนุษย์ เว้นแต่คำสั่งนั้นๆ ขัดแย้งกับกฎข้อแรก
(A robot must obey the orders given to it by human beings, except where such orders would conflict with the First Law.)
3. หุ่นยนต์ต้องปกป้องสถานะความมีตัวตนของตนไว้ ตราบเท่าที่การกระทำนั้นมิได้ขัดแย้งต่อกฎข้อแรกหรือกฎข้อที่สอง
(A robot must protect its own existence, as long as such protection does not conflict with the First or Second Law.)

“ผม ไม่เห็นเข้าใจเลย?”
ทั้งบริเวณตกอยู่ในความเงียบไปพักใหญ่

“ทำไม?”
“ก็ทำไมต้องมีตั้งสามข้อ มีข้อเดียวก็พอ” Continue reading »

ขอออกตัวก่อนว่าผมเข้าใจเป็นอย่างดีว่าเรื่องแนวนี้ไม่ควรจะนำมาลงในเว็บนี้เท่าไหร่ เพราะมันไม่ใช่แนวไซไฟจริงๆ แต่มันคือ “ไซไฟ-ฮอร์เรอร์” ซึ่งโดยเนื้อแท้มันอาจจะเป็น “ไซโค-ฮอร์เรอร์” ก็ได้ แต่อยากให้ลองอ่านครับเพราะนี่เป็นงานเขียนแรกใในชีวิตของผมที่เขียนตอนอายุ 15 ปี ตอนเด็กผมก็บ้าเลือดไม่น้อยเลยแฮะ

เรื่องสั้น “Dream”

“คนไข้เชิญครับ”

หมอไผ่ จิตแพทย์หนุ่มไฟแรงที่พึ่งทำงานมาได้แค่สี่เดือนเท่านั้น แต่ทุกคนก็มั่นใจในตัวหมอหนุ่มคนนี้มาก เพราะเขาได้รับรางวัลมามากมายตลอดการเรียน

ตอนนี้ เขาอยู่ในห้องตรวจของเขา แต่ละวันเขาต้องคอยฟังความเรื่อยเปื่อยของคนไข้ของเขา และเขาก็จะเล่นสนุกไปกับคนไข้ของเขาด้วยตลอก นั่นคือ จุดดีที่จิตแพทย์ทุกคนต้องมีอยู่แล้ว

ในขณะนี้เขาต้องรับคนไข้ทุกยี่สิบนาที เพราะการรักษาคนไข้ที่ป่วยทางจิตนั้นไม่เหมือนกับการรักษาโรคหวัด

คนไข้รายต่อไปเดินเข้ามา และเข้ามานั่งตรงเก้าอี้นอนโดยที่หมอไผ่ไม่ต้องพูดแนะ จนผิดสังเกต

“คุณก็ปกติดีนี่” หมอไผ่พูดขึ้น

“หือ” คนไข้รายนี้ฉงน

“ปกติ คนไข้ป่วยทางจิตรายทั่วไปจะต้องได้รับคำสั่งก่อนเสมอถึงจะแน่ใจว่าจะทำอะไร แต่คุณมานั่งเก้าอี้ด้วยตัวเองปกตินี่? คุณจะมาทำไมในเมื่อคุณไม่ได้เป็นอะไร?”

“เดี๋ยวครับคุณหมอ ผมชื่อ ไท มาพบหมอหลายครั้งแล้วแต่หมอก็ไม่เคยอยู่เลย”เขาแนะนำตัวเอง “คราวนี้ผมต้องคุยกับหมอให้ได้”

“อืม ก็ได้ครับ ผมขอรับหน้าที่เป็น ที่ปรึกษา แทนก็แล้วกัน ว่ามาเลยครับ” หมอไผ่กล่าวไป

“โอเคครับหมอ” ไทตอบรับ “ผมฝันไปหลายคืน แต่คราวนี้น่าจะเป็นเรื่องจริง ผมได้ไปอนาคตมาครับหมอ”
Continue reading »