Categories
เขียน เขียน เขียน เรื่องสั้น

กู้ภัย

ในขณะที่อดีนาลีนพลุ่งพล่าน จนอกแทบจะระเบิด
วีระ พยายามควบคุมการหายใจให้ช้าลง
มันเป็นเรื่องที่ยากมาก หากคุณพึ่งผ่านเหตุการณ์การระเบิดอย่างรุนแรง และถูกฝังอยู่ในทรากตึกปรักหักพังเช่นนี้

ตัวอักษรสีเขียวพล่าเลือนฉายซ้อนอยู่บนจอประสาทตาของเขา
ระดับคาร์บอนไดออกไซด์ 20% (ถ้ามีมากจนถึงร้อยละ 25-30 ทำให้หายใจช้าลง ความดันโลหิตต่ำ ไม่รู้สึกตัว สลบ และอาจถึงตายได้)
วีระ พยายามปรับกระแสไฟฟ้าในเซลสมองเข้าสู่โหมด “ทำสมาธิ”

“วีระ!” เสียงเรียกดังขึ้น ถึงแม้ว่ามันจะไม่ใช่เสียง เพราะมันคือคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าที่ยิงตรงเข้าสู่สมองส่วนประสาทการรับเสียง
“ผมยังอยู่ดี” เขาตอบ อดนึกถึงคำว่า “กระมัง” ไม่ได้
เพราะเขาขาดการรับรู้ประสาทสัมผัสจากขาของเขามานานสักสองสามนาทีแล้ว
“เรารับสัญญาณตำแหน่งของคุณได้แล้ว ทีมกู้ภัยกำลังเข้าไป”

วีระพยายามควบคุมไม่ให้ตนเองตื่นเต้นจนเกินไป กระแสไฟจากระบบประสาท อาจจะทำให้ อุปกรณ์อีเล็กโทรนิคในร่างกายเขาทำงานผิดปกติได้ นั่นรวมถึงเครื่องระบุตำแหน่ง GPS ด้วย
อีกอย่าง จากสภาพที่เห็น การเข้าถึงคงต้องใช้ระยะเวลาอีกสักพักใหญ่ๆ

“ระดับพลังงานเป็นอย่างไร”
“มีการรั่วไหล”
วีระ ขยับไหล่เล็กน้อย ความร้อน และ กระแสไฟฟ้าจากระบบประสาท จำนวนหนึ่งถูกเปลี่ยนไปเป็นพลังงาน ของอุปกรณ์ดำรงชีพของเขา
เข็มวัดพลังงานเพิ่มขึ้นมาอีก 0.01%
“พยายามรักษามันไว้”
วีระ ได้แต่ยิ้มกับตนเอง “ปริมาณคาร์บอนไดออกไซด์กำลังเพิ่มขึ้น” เขารายงาน ตอนนี้อยู่ที่ 24% แล้ว
“ผมรู้ … เรากำลังไป”

ชั้นใต้ดินชั้นที่5 ลึกลงมา20เมตร แถมผ่านการระเบิดครั้งใหญ่ และพร้อมจะจมลึกลงไปอีก 500เมตร
นี่คงไม่ใช่งานที่ง่ายนัก

“ผมรู้ว่าพลังงานคุณเหลือน้อย แต่เรามีเรื่องที่จะขอร้องให้ช่วย”
ผมปฎิเสธได้ไหมนี่ วีระ คิด
“ว่ามาเลย”



“การทดลอง heat fusion อยู่ที่ชั้นใต้ตำแหน่งของคุณลงไปอีก 10 เมตร”
“ต้นเหตุของการระเบิด?” วีระถาม แต่เขาไม่ได้รับคำตอบ
“ความร้อน ยังคงพุ่งสูงขึ้น แสดงว่า เครื่องจักรยังคงทำงานอยู่ และ แน่นอนปราศจากการควบคุม”
วีระถอนหายใจหนัก ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่า ปริมาณคาร์บอนไดออกไซด์เริ่มมากเกินไปแล้ว
“ผมมีเวลามากแค่ไหน”
“ไม่มาก … พวกเราก็เหมือนกัน”
“เมื่อปราศจากการควบคุม … ” อีกฝ่ายพูดต่อ “ครั้งนี้จะรุนแรงกว่าครั้งที่แล้ว อีก 10 ถึง 20 เท่า”
“ใกล้เคียงผิวของดวงอาทิตย์” วีระเสริม แต่อีกฝ่ายไม่ได้ตอบ
“ผมต้องทำอย่างไร?” วีระถาม
“คุณลงไปได้ไหม?”
วีระ ขยับศรีษะ เพื่อมองดูสภาพแวดล้อมของตนเอง
“แท่งเหล็กทับช่องท้องผมอยู่”
“เข้าใจแล้ว” เสียงเงียบหายไปพักใหญ่
“เราอ่านประวัติของคุณแล้ว … คุณใช้มือรุ่น ZF246”
ใช่มั้ง วีระคิด
“คุณขยับข้อมือคุณได้ไหม? บิดไปทางขวา 340องศา ดึงออกมาเล็กน้อยจะมีปุ่มนูนเล็กๆอยู่ใต้ตำแหน่งนิ้งโป้งของคุณพอดี … นั่นล่ะ กดลงไป มือของคุณจะหลุดออกจากสลักยึด”
ได้ผล ผิวเนื้อบริเวณนั้นแยกออกจากกันโดยทันที
“ใช้ระบบประสาทของคุณที่ปลายนิ้ว แล้วให้มันเดินทางไป … สภาวะแวดล้อมคุณเป็นอย่างไร”
“คาร์บอนไดออกไซด์ 25% ระดับพลังงาน 0.5%”
การเคลื่อนไหวของนิ้ว คงจะสร้างกระแสพลังงานได้ระดับหนึ่ง ฉะนั้นสิ่งที่น่ากังวลคงจะเป็น ปริมาณคาร์บอนไดออกไซด์
“เราจะบอกทิศทางของมือคุณเอง เริ่มภาระกิจได้”
มือของวีระขยับปลายนิ้วออกห่างจากตัวเขาไปอย่างรวดเร็ว ลากสายพลังงานและระบบประสาท ออกไปโดยทันที

“มันไปได้สุดแค่นี้ สายของผมติดแล้ว” วีระรายงาน “ยังขาดระยะอีกเท่าไร”
ไม่มีคำตอบ
“สภาวะแวดล้อมคุณเป็นอย่างไร” อีกฝ่ายย้อนถาม
“คาร์บอนไดออกไซด์ 27% ระดับพลังงาน 0.2%”
“วีระ คุณฟังผมให้ดีๆนะ … คุณต้องโอนพลังงาน เกือบทั้งหมดไปที่เซลเก็บพลังงานในมือของคุณ … ภาระกิจนี้สำคัญมาก มือของคุณต้องทำงานต่อไป”
“พวกคุณจะมาถึงผมเมื่อไร” วีระย้อนถามบ้าง นี่มันบ้าอะไรกันนี่
“เรากำลังไป แต่เวลาไม่คอยท่า พลังงานของคุณจะลดลงไปเรื่อยๆ มันต้องการ 0.2% ของคุณเพื่อไปให้ถึงที่หมาย และปิดระบบทั้งหมด”
“มันต้องการ คำสั่งระยะใกลของผมด้วยเช่นกัน”
“ใช่ ถูกต้องแล้ว ฉะนั้นคุณไม่ต้องกลัวว่าเราจะทิ้งคุณไง”
บัดซบที่สุด
คาร์บอนไดออกไซด์ 28% ระดับพลังงาน 0.198%
วีระชลอการใช้พลังงานส่วนอื่นของร่างกาย ระดับพลังงานกลับมาเป็น 0.2% อีกครั้ง
“เราต้องรีบแล้ว วีระ ไม่งั้นปฎิบัติการณ์ทั้งหมดจะสูญเปล่า … โลกจะพบหายนะ ไม่ต้องคำนึงถึงว่า แหล่งระเบิดอยู่ใต้คุณลงไปแค่ 10เมตร”
นั่นก็จริงของเขา

การถ่ายโอนพลังงานเริ่มขึ้น วีระต้องการพลังงานอีก 0.05% เพื่อดำรงสติอยู่ได้ และสั่งงานระยะไกลจนจบกระบวนการ
วีระสั่งตัดสายเชื่อมต่อ
ตอนนี้ “มือ” เป็นอิสระจากตัวเขาแล้ว
คาร์บอนไดออกไซด์ 29% ระดับพลังงาน 0.05%

“คุณถึงตำแหน่ง ปิดสัญญาณแล้ว”
วีระ พยายามลืมตาอย่างสลึมสลือ
“ไปทางขวาอีกนิด นั่นละกดลงไป”
พื้นดินทรุดฮวบลงไปอีก 2-3เมตร เสียงโลหะ และ อิฐปูนเบียดกันดังสนั่น
วีระพยายามกระพริบตาถี่ๆ สร้างพลังงานกลับคืนมา
คาร์บอนไดออกไซด์ 30% ระดับพลังงาน 0.0012%
เขาไม่มีพลังงานเพียงพอแม้จะเอ่ยเสียง

“ขอโทษด้วย วีระ … เราเสียใจ”

ว่าแล้วเชียว

แต่เขาไม่เหลือพลังงานใดๆอีกแล้ว
ไม่มีแรงแม้แต่จะพูด ไม่มีแรงแม้แต่จะต่อล้อต่อเถียง ไม่มีแรงแม้แต่จะโอดครวญ
แทบไม่มีแรง แม้แต่จะหายใจเข้า

เสียงขยับเขยื้อนอยู่ข้างนอก เศษปูนและหิน ร่วงพรูลงมาอีกครั้ง
เสียงแจ้งตือนพลังงานอยู่ที่ 0.001%
ตัวอักษรสีแดง และ พลังงานกำลังจะหมด
วีระ ยังคงพยายามจะขยับกล้ามเนื้อสักชิ้นถ้าเขารู้สึกถึงมันได้
แต่ก็ไร้ประโยชน์
ก่อนสิ้นลม เขาได้ยินเสียอ่อนเบาจากที่ห่างไกล
“เขาอยู่ตรงนี้ เราพบเขาแล้ว”
หรือว่าเขาคิดไปเอง

เสียงอึกทึก ปลุกให้วีระลืมตาขึ้นอีกครั้ง
“ยินดีต้อนรับกลับบ้าน”
วีระ ยิ้มเฝื่อน
“โชคดีที่เราเข้าถึงตัวคุณได้ทัน พร้อมระบบพลังงานสำรอง”
วีระ ขยับปลายเท้า ความรู้สึกที่ขา กลับมาแล้ว
“ส่วนเก็บประจุมีความเสียหาย”
วีระ ขยับไหล่ และ กล้ามเนื้อส่วนต่างๆ มันทำงานสอดประสานกันอีกครั้ง
“และแน่นอน เราเปลี่ยนแหล่งพลังงานใหม่ให้คุณด้วย”
วีระ เลิกคิ้วด้วยความตกใจ
เปลี่ยนหัวใจหรือ นั่นมันแพงมากเลยนะนี่
“ของแสดงความยินดีด้วย ตอนนี้คุณเป็นหุ่นยนต์สังเคราะห์ 100% แล้ว”

By นิราจ

web programmer

5 replies on “กู้ภัย”

ก่อนอื่นขอบคุณ คุณHooNo2000 ที่เข้ามาอ่าน
(นึกว่าไม่มีใครเข้ามาอ่านเสียแล้ว 😀 )

จากที่เขียน

เปลี่ยนหัวใจหรือ นั่นมันแพงมากเลยนะนี่
“ของแสดงความยินดีด้วย ตอนนี้คุณเป็นหุ่นยนต์สังเคราะห์ 100% แล้ว”

คือ เขาเป็น แอนดรอยด์ ตั้งแต่แรก ชิ้นส่วนที่หลงเหลืออยู่เพียงชิ้นเดียวที่ไม่ใช่ชิ้นส่วนสังเคราะห์ คือ หัวใจ

แต่ประเด็นนี้ บอกตรงๆว่าผมยังหลวมๆอยู่
เพราะแวบแรกที่ตั้งใจเขียนคือ พลังงานที่เกิดจากการขยับของกล้ามเนื้อตนเอง
แล้วใส่เหตุการณ์วิกฤติลงไป
พอมาถึงตอนจบ (ไม่ได้วางแผนโครงเรื่องทั้งหมดก่อน) ก็เลยจับหักมุมในลักษณะที่ว่า จริงๆแล้ว ผู้ประสบเหตุไม่ใช่มนุษย์ตั้งแต่แรก

ก็ยอมรับว่า โครงสร้างมันไม่ค่อยชัด และขาดพลัง(ประเด็นของเรื่อง)
แต่มันแว๊บขึ้นมา ก็เลยเขียนออกมาครับ

ทีแรกผมสับสนเล็กน้อยว่า “วีระ” เป็นคนที่ทำงานกู้ภัยมากจนชิ้นส่วนร่างกายเสียหายจนกระทั่งต้องเอาวัสดุสังเคราะห์มาแทน หรือว่าเป็นหุ่นยนต์ตั้งแต่แรก เนื่องจากว่าอ่านมาถึงตอนจบมีหักมุมว่าเปลี่ยนหัวใจจนกลายเป็นหุ่นยนต์หมดทั้งตัวก็เลยสงสัยอยู่ว่าถ้าเป็นคนมาก่อน อวัยวะสุดท้ายที่จะถูกเปลี่ยนน่าจะเป็นสมอง (เว้นแต่ว่ายุคนั้นจะคิดหน่วยความจำสังเคราะห์ขึ้นมาแทนสมองได้แล้ว จึงเหลืออวัยวะอื่นที่ยังเป็นของมนุษย์อยู่ได้) แต่ก็ดำเนินเรื่องได้น่าสนใจมากครับ

อ่านแล้วนึกถึงเรื่องสั้นของ “บุญชิต ฟักมี” http://www.chezplayers.com/article.php?id=39
ชื่อเรื่อง หุ่นแรก ดำเนินเรื่องได้น่าสนใจและชวนติดตาม ท่วงทำนองคล้ายกับเรื่อง “กู้ภัย” นี้ที่ตั้งคำถามว่าความหมายของ “มนุษย์” นั้นที่แท้แล้วเป็นเช่นไร ถามกันแบบง่าย ๆ ในเชิงกายภาพโดยไม่ต้องคำนึงถึงสภาวะจิตใจหรือสิ่งอื่นที่เป็นนามธรรม รวมไปถึงหักมุมที่ทำให้ตกเก้าอี้ได้เลยทีเดียว ลองเข้าไปอ่านดูกันได้ครับ (รู้สึกว่าผู้เขียนจะนำไปรวมเล่มพิมพ์ขายด้วยนะครับ)

ใส่ความเห็น