เรื่องสั้นส่งประกวด ในหัวข้อ “หุ่นยนต์”: เพื่อนผมชื่อ’อึก’

โดย ปูเสฉวน (อายุ14ปี)

ฟิ้ววววว บึ้ม!!!
“เฮือก!!” ผมลืมตาลุกขึ้นตื่นมากลางดึกหลังจากได้ยินเสียงเหมือนอะไรบางอย่างลอยมาอย่างเร็วและเข้าปะทะกับบางสิ่งอย่างรุนแรง ผมเดินลงมาข้างล่างเพื่อจะดูให้แน่ว่ามันเกิดอะไรขึ้นจริงๆหรือผมแค่ฝันไป

ฟึ่บ!!
ผมกดเปิดไฟ ทันใดนั้นเอง!…ผมไม่พบกับอะไรเลยนอกเสียจากเศษฝ้าของบ้านผมที่มันหักพังลงมา สงสัยจะเป็นอุกกาบาตหรือไม่ก็ลูกเห็บล่ะมั้ง ระหว่างที่ผมหายข้องใจแล้วก็จะขึ้นไปนอนต่อบนห้อง ผมเดินไปปิดไฟแล้วกำลังจะก้าวขาขึ้นบันไดไปแต่!!!

หมับ!
“อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกก” มีบางสิ่งบางอย่างมาจับข้อเท้าผมไว้ ผมหลับหูหลับตาแล้วสะบัดเท้าไปมาจนสิ่งนั้นก็หลุดออกจากข้อเท้าผม

“อั่ก! ชะ ช่วย…ฉัน…ด้วย” อ๊ะ นี่มันเสียงคนนี่นาผมกดเปิดไฟทันที และผมก็พบเข้ากับคนที่กำลังบาดเจ็บเค้าเป็นเด็กผู้ชายอายุน่าจะราวๆ10-11ปี น่าจะรุ่นเดียวกันกับผม ผมรีบก้มลงไปช่วยพยุงเด็กคนนั้นพาขึ้นห้อง

“นายชื่ออะไร”
“ฉัน..อั่ก!!” เด็กผู้ชายคนนี้กำลังจะตอบแต่กระอักเลือดซะก่อน
“เฮ้ย!!!” ผมร้องขึ้นมาเมื่อสิ่งที่เค้ากระอักออกมามันไม่ใช่เลือดแต่มันเป็นเศษเหล็ก!!
“อึก!” ท่าทางจะทรมานน่าดูเลย
“นายเป็นหะ หุ่นยนตร์ใช่มั้ย!!!”
“อืม…อึก”
“ละแล้วฉันจะช่วยนายได้ยังไงกัน”
“พา…อึก…ฉัน…ไป…ซะ…อั่ก!!! อ๊ากกกกกกกกกก” แล้วเด็กคนนั้นก็สลบไป ละแล้วผมจะทำยังไงต่อดี คิดสิ คิด เอ๊ะ!เด็กคนนี้เป็นหุ่นยนตร์เมื่อหุ่นยนตร์พังก็ต้องพาไป…ซ่อม!!!

“คุณตาครับ! คุณตาผมเชตุเองนะครับ คุณตา” ตอนนี้ผมมาที่บ้านคุณตาซึ่งไม่ได้ไกลจากบ้านผมซักเท่าไหร่ คุณตาเค้าเป็นช่างซ่อมไฟ้ฟ้าอะไรที่เกี่ยวกับไฟฟ้าหรือแม้กระทั่งพวกอิเล็กทรอนิกส์คุณตาก็สามารถซ่อมได้หมด

แอ๊ด
อ๊ะ คุณตาเปิดประตูออกมาแล้ว
“อ้าว เชตุมีอะไรรึถึงมาหาตาซะดึกดื่นเชียว”
“อย่าเพิ่งถามเลยครับคุณตาขอผมเข้าไปในบ้านก่อนได้ไหมครับ”
“เออ เออเข้ามาก่อนสิหลานเอ๊ย” เมื่อคุณตาอนุญาตผมก็รีบแบกเด็กคนนี้เข้ามาในบ้าน
“อ้าว แล้วนั่นพาตัวอะไรมาด้วยล่ะ” คุณตาถามเข้าเมื่อเห็นเด็กผู้ชายที่ผมแบกมาด้วย
“อ่อ หุ่นยนตร์ของผมเองครับคุณตา คุณตาช่วยซ่อมมันให้ผมหน่อยได้มั้ยครับ”
“หืม ไหนขอตาดูไกล้ๆซิ อืมก็น่าจะได้นะอาจจะต้องใช้เวลาซัก 10 ชั่วโมงน่ะ”
“จริงหรอครับ! ขอบคุณครับคุณตา ขอบคุณ!!” ระหว่างที่คุณตาซ่อมเด็กคนนี้ผมก็คอยเฝ้าดูตลอดจนคุณตาซ่อมเสร็จผมก็เผลอหลับไป
จึก!!
“โอ๊ย!!” ผมร้องขึ้นมาเมื่อรู้สึกถึงความแสบที่คอของผม ผมลืมตาขึ้นมาก็พบว่าเด็กคนนั้นตื่นขึ้นมาแล้วและตอนนี้มันกำลังเอามีดจ่อคอหอยผมอยู่

“นายเป็นใคร” เด็กนี่มันถามผมเสียงโหด
“เป็นคนที่ช่วยนายไว้” ผมตอบอย่างไม่เกรงกลัว
“อ่ะ ขะ ขอโทษครับเจ้านาย” เด็กคนนี้เปลี่ยนสรรพนามที่ใช้เรียกผมจาก’นาย’ มาเป็น ‘เจ้านาย’ แทน
“เฮ้ย ไม่ต้องถึงขั้นเรียกเจ้านายหรอกฉันก็แค่เห็นนายกำลังลำบากก็เลยช่วยก็แค่นั้น”
“ครับ”
“แล้วนายชื่ออะไรล่ะ”
“ผมไม่มีชื่อครับ”
“เฮ้ย! เป็นไปได้ไงที่นายจะไม่มีชื่อ”
“ผมเป็นหุ่นยนตร์รุ่นพิเศษที่ถูกสร้างขึ้นมาให้คล้ายคลึงกับมนุษย์มากที่สุดเพื่อที่จะได้สะดวกต่อการทำงานจึงไม่มีชื่อครับ”
“แล้วรุ่นพิเศษนี่มีกี่คน”

“ถ้ารวมผมไปด้วยก็มี 3 ตัวด้วยกันครับแต่ละตัวก็จะมีสัญลักษณ์ที่ดวงตาครับ อย่างผมมีตาสีแดงก็คือ อาร์ (red) คุณตาสีเขียวก็คือ จี (green) และคนสุดท้ายก็คือคุณตาดำก็คือ ‘บี’ (black) ”
“แล้วพวกนายถูกสร้างมาเพื่ออะไร”
“เพื่อฆ่าครับ”
“แล้วทำไมตอนที่ฉันเจอนาย นายไปทำอะไรมาถึงได้บาดเจ็บขนาดนั้น”
“ผม…โดนหักหลังครับ”
“หักหลัง?” ผมทวนคำพูดของเค้า

“ในบรรดารุ่นพิเศษจะแก่งแย่งชิงดีกันเวลาที่จะได้รับงานที่มอบหมายแล้วผมก็จะเป็นหุ่นยนตร์ที่ถูกเลือกให้ทำงานบ่อยที่สุดแล้วคุณจีกับบีก็กลั่นแกล้งผมโดยที่ทำให้หัวหน้าเข้าใจผมผิดว่าผมจะเลิกฆ่าคน หัวหน้าโกรธมากเลยสั่งให้พวกเค้าตามล่าผมแล้วก็กำจัดซะ! ผมก็เกือบไม่รอดแล้วเหมือนกันแต่โชคช่วยทำให้ผมมาเจอคุณแล้วคุณก็ช่วยผมไว้…ไม่งั้นผมก็คงกลายเป็นเศษเหล็กไปแล้ว”

“อะฮะ งั้นฉันจะเป็นคนให้ชีวิตใหม่กับนายเองโอเคป่ะ ฉันจะตั้งชื่อให้นายเอง อืม ชื่อ ‘อึก’ ก็แล้วกันนะ”
“อึก หรอครับ”
“ใช่555+ก็ตอนที่ฉันเจอนายครั้งแรก นายก็พูดแต่อึกๆๆน่ะก็เลยเอาชื่อนี้มันจะได้เป็นความทรงจำระหว่างฉันกับนายไง เรามาเป็นเพื่อนกันนะ ฉันชื่อ เชตุ ยินดีที่ได้รู้จัก” ผมยื่นมืออกไปให้อึกจับ
“ครับ”
“ไม่ใช่อย่างงั้นนายต้องแนะนำตัวเองว่าชื่ออะไรแล้วก็ยื่นมือมาจับกับมือฉันแบบนี้ เอ้า เอาใหม่นะ ฉันชื่อเชตุยินดีที่ได้รู้จัก” ผมยื่นมือออกไปอีกครั้ง อึกค่อยๆยื่นมือเข้ามาจับกับมือผมก่อนที่จะแนะนำตัว
“ผะผมชื่ออึกครับ ยินดีที่ได้รู้จัก”
“อืม เราเป็นเพื่อนกันแล้วนะแล้วที่หลังครับไม่ต้องไปพูดหรอกมันดูเหมือนเราไม่สนิทกันน่ะ” ผมเดินเข้าไปคล้องคออึก
“อืม”
“งั้นเราไปเล่นกันเถอะ”

“อืม” ผมกับอึกเล่นด้วยกันทุกวัน ผมจะชอบไปต่อยตีกับพวกโรงเรียนตรงข้ามแล้วอึกก็จะคอยตามมาห้ามผมตลอดยกตัวอย่างเช่นวันนี้
“เฮ้ย แน่จริงก็เข้ามาดิวะ” ผมตะโกนขึ้นมา ตอนนี้ผมอยู่หน้าโรงเรียนของอริ
“หึ ได้” ผมหันไปสบตากับพวกเพื่อนก่อนจะพยักหน้าให้กันเพื่อเตรียมตัวสู้
“ย้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก”
“อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก” ต่างฝ่ายต่างพุ่งเข้าหากันต่อยกันไม่ยั้ง ผมก็ไม่ยอมแพ้ผมเข้าไผปหาหัวโจก แต่ผมโดนผลักออกมาอย่างแรงตาของไอ้นี่มันเป็นสีดำขลับ มันชักมีดออกมาก่อนที่จะเงื้อขึ้นฟ้าและพุ่งมาทางผม ผมหลับตาปี๋แต่…
“เฮ้ย!!!” ผมร้องขึ้นมาก่อนที่จะพบว่าตัวเองได้ขึ้นมาอยู่บนบ่าของอึก
“นั่นมันคุณบีครับ” อึกพูดขณะแบกผมกลับบ้าน
“ทะทำไมมันน่ากลัวอย่างนี้นะ” ผมร้องไห้ออกมา
“ไม่เป็นไรครับผมจะดูแลคุณเอง”

“นายท่านครับ” ผมชื่ออึกครับ หลังจากที่คุณเชตุหลับไปผมก็มาหาคุณตา
“หืม ว่าไงอาร์มีอะไรหรอ”
“ตอนนี้คุณบีรู้ที่อยู่ของผมแล้วครับ แล้ววันนี้คุณบีก็จะฆ่าคุณเชตุด้วยครับแต่ผมช่วยไว้ทันตอนนี้คุณเชตุหลับไปแล้วครับ”
“แล้วนายจะเอายังไงต่อไป”
“ผมจะไปจากที่นี่ครับเพราะมันเป็นอันตรายต่อคุณเชตุ”
“อืม แต่ก็ไปลาเจ้าเชตุมันก่อนก็แล้วกันเดี๋ยวมันจะเสียใจ”
“ครับ”

“อึก ไปเล่นกัน” หลังจากที่ผมตื่นขึ้นมาผมก็ชวนอึกไปเล่น
“คงไม่ได้หรอกเชตุ”
“ทำไมอ่ะอึก”
“ผมต้องกลับไปแก้แค้น” อึกพูดเสียงกร้าว
“ตะแต่ เราก็ให้อภัยได้ไม่ใช่หรอ แล้วเราก็แค่11ขวบเองถ้าอึกตายไปฉันต้องเหงาแน่ๆเลย” ผมพูดเสียงเศร้า
“เชตุเราไม่ได้อายุ11ปีแต่เราอยู่มาเป็นร้อยๆปีแล้ว และเราก็ไม่ใช่มนุษย์ด้วยถ้าเราไม่ไปฆ่ามันมันก็จะมาฆ่าเรา”
“ฮึก…ฮืออออออออ ไอ้อึกบ้า!!ฉันเกลียดนาย จะไปไหนก็ไป!!ฮือๆๆๆ” ผมร้องไห้แล้ววิ่งเข้าบ้านโดยที่ไม่หันหลังมามองอึกอีกเลย
“เดี๋ยวเชตุมันก็ลืมเองล่ะไม่ต้องห่วง ไปดีมาดีล่ะ”
“ครับนายท่าน”
“ฮือออออออออออออออออ”
“เชตุเอ๊ยหลานตาจะร้องไห้ไปทำไมเดี๋ยวอาร์”
“เค้าไม่ได้ชื่ออาร์นะ! เค้าชื่ออึกได้ยินมั้ยคุณตาเค้าชื่ออึก!!! ฮือๆๆ”
“อืม จ้ะเดี๋ยวอึกเค้าจะไม่สบายใจนะที่เห็นเชตุร้องไห้แล้วเค้าอาจจะทำงานไม่สำเร็จนะเพราะมัวแต่พะวงว่าเชตุจะเป็นยังไงบ้าง”
“หรอครับคุณตา..ฮึก…ผมจะไม่ร้องไห้แล้ว” ผมเช็ดน้ำตาออกจากหน้าก่อนจะยิ้มให้คุณตา
“อืม ดีมากจะหลานตา” คุณตาลูบหัวผมก่อนจะดึงผมเข้าไปกอด
“งั้นผมขอตัวไปโรงเรียนนะครับ” แล้วผมก็วิ่งออกมา ตอนนี้ผมไม่ได้ไปโรงเรียนแต่ผมกำลังตามหาอึกอยู่ผมหาทั่วเกาะแต่ก็ไม่เจอ(ผมอยู่ที่เกาะนึงในประเทศไทย)ผมจึงตัดสินใจกลับมาที่โรงเรียน แต่ก็มีเสียงดังมาจากด้านหลังโรงเรียน
“เฮือก! อุ๊บ” ผมร้องออกมาก่อนที่จะรีบเอามืออุดปากตัวเองเอาไว้เพื่อกันไม่ให้บีและจีได้ยิน ใช่ตอนนี้บีและจีกำลังซ้อมอึกอยู่ผมจะทำยังไงดี อ๋อ
“วี้ดดดดดดดด” ผมเปานกหวีดและก็เป็นดังคาดบีเดินมาทางผมส่วนจีก็จับตัวอึกไว้อยู่
สาดดดดด!!
ผมสาดน้ำใส่บีเข้าอย่างจัง บีค่อยๆชักและก็สลบไป

“เฮ้ย!!บี ได้ยินมั้ย เฮ้ย!!!” จีตะโกนเรียกบี ตอนนี้ผมค่อยย่องเข้ามาข้างหลังจีก่อนที่จะฉี่ใส่ขาจี ไม่น่าเชื่อจีขาหักล้มลง
“กะแกเด็กนี่เป็นใคร!!” มันคลานเข้ามาหาผมแต่
สาดดดดด
“อึก” อึกสาดน้ำใส่จีก่อนที่จีจะชักไปและก็สลบ เอ๊ะ ไม่ใช่สิตายนี่นา
“ขอบคุณที่มาช่วยนะครับ ลาก่อน”
“อึก!!! อย่าไปนะ” แล้วอึกก็เดินจากผมไปอีกครั้ง

ผ่านไป 7 ปี

“คุณตาครับ ผมไปโรงเรียนก่อนนะ” ผมเชตุเองครับตอนนี้ผมอายุ18ปีแล้ว ผ่านมาแล้ว7ปีสินะที่อึกจากผมไปตอนนี้ผมก็ยังไม่ลืมอึกเลย
“เฮ้อ” ผมถอนหายใจออกมา
“มีเรื่องอะไรรึป่าวครับถึงได้ถอนหายใจดังเฮือก”
“อะอะอึก!!!” ตอนนี้อึกยืนอยู่ตรงหน้าผม เตี้ยจังอืมลืมไปอึกเป็นหุ่นยนตร์เด็กนี่นา
“ครับ ยังโกรธผมอยู่รึป่าวที่ทิ้งเชตุไป”
“ใช่ โกรธมากด้วย!!!”
“แล้วผมจะทำยังไงดีให้คุณหายโกรธ” อึกทำเสียงเศร้า
“ไม่มีทาง!!!!” ผมแกล้งเชิดหน้าใส่
“งั้นผมไปล่ะครับ”
“เฮ้ย!!!” แล้วอึกก็หายไปต่อหน้าต่อตา
“หาอะไรอยู่หรอครับ” อะอึก ตอนนี้ตัวโตเท่ากับผมเลย
“ทะทำไมเมื่อกี้ตัวเล็กล่ะ ละแล้วทำไมตอนนี้ถึงตัวโต”
“ฮะฮะ คุณตาของเชตุทำให้น่ะครับ”
“หรอ”
“แล้วสรุปทำไงเชตุถึงหายโกรธผมล่ะ”
“อืม งั้นเย็นนี้ยกพวกไปตีกับฉันแล้วก็ห้ามทิ้งฉันไปอีกแล้วฉันจะหายโกรธ โอเคป่ะ”
“ได้สิครับ” ถึงแม้ว่าอึกจะไม่ใช่มนุษย์แต่ผมก็ยังเชื่อเสมอว่าอึกเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดสำหรับผม แล้วคุณล่ะมีเพื่อนที่ดีที่สุดแล้วรึยัง? ถ้ามีแล้วก็ต้องดูแลให้ดีๆนะครับแล้วคุณจะเข้าใจคำว่า…มิตรภาพ

5 ความเห็นบน “เรื่องสั้นส่งประกวด ในหัวข้อ “หุ่นยนต์”: เพื่อนผมชื่อ’อึก’”

  1. งานเขียน สามารถเกิดได้จากคนทุกอายุ
    แต่อายุ ก็สร้างข้อจำกัดของงานเขียน เช่นกัน

    อยากให้ผู้เขียนลองอ่านงานที่เป็นนิยาย(เช่น Jurassic Park ของ Michael Crichton) เพื่อเปรียบเทียบ ครับ (อ่านนะครับ ไม่ใช่ดูภาพยนต์)
    เนื่องจากผมมองว่า ผู้เขียน ซึมซับงานการ์ตูน เป็นส่วนใหญ่

    สิ่งที่ต้องระวังอีกอย่างคือมุมมองต่อชีวิต (ซึ่งเรื่องนี้สอนกันอย่างไรหนอ)
    เช่นการยกพวกตีกัน ซึ่งแท้จริงแล้วไม่เกิดประโยชน์ใดๆเลย
    ครับ

    โดยสรุปคือ ศึกษา กลวิธีการเล่าเรื่อง และ ฝึกหาแก่นของเรื่องครับ

    มิตรภาพ คือการช่วยเพื่อนไปตีชาวบ้าน !…
    คงไม่ใช่แน่ๆครับ

    เพื่อนที่ดีคือ เพื่อนที่ช่วยเพื่อนให้ห่างออกจากอันตรายที่จะเกิดขึ้น ครับ
    ไม่ใช่เห็นเพื่อนดึงดันจะโดดลงกองไฟ ก็บอกว่าเป็นเพื่อนที่ดี ต้องโดดลงไปกับมัน
    เพื่อนที่ดี ต้องพยายามทุกวิถีทางไม่ให้มันโดด ครับ

  2. เป็นนิมิตหมายที่ดีที่เยาวชนสนใจในงานเขียนโดยเฉพาะแนววิทยาศาสตร์

    ไอแซค อาซิมอฟเคยกล่าวว่า ‘เห็นจะมีแต่นิยายสำหรับเด็กแนะนิยายแนววิทยาศาสตร์เท่านั้นที่ไม่ทำร้ายเด็ก’ ทีแรกเห็นลงแค่สี่เรื่องยังหวั่นว่าคราวนี้จะมีคนส่งน้อย ตัวเองก็ไม่ได้ส่งทั้งที่เริ่มเรื่องไปแล้ว (ขออภัยด้วยครับที่ไม่ได้ร่วมกิจกรรมคราวนี้จะเขียนต่อให้จบแล้วนำมาลงแบบคุณนิราจบ้าง)

    ด้วยความอ่อนวัยทำให้เรื่องนี้มีจุดอ่อนในการเล่าเรื่อง การเล่าที่ดีควรจะเกริ่นนำก่อนเข้าเหตุการณ์ เพื่อสร้างความคุ้นเคยกับผู้อ่าน ในเรื่องนี้ผู้เขียนมักจะมาบอกหลังจากเกิดเหตุการณ์ไปแล้วเช่น

    “อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก” ต่างฝ่ายต่างพุ่งเข้าหากันต่อยกันไม่ยั้ง ผมก็ไม่ยอมแพ้ผมเข้าไผปหาหัวโจก แต่ผมโดนผลักออกมาอย่างแรงตาของไอ้นี่มันเป็นสีดำขลับ มันชักมีดออกมาก่อนที่จะเงื้อขึ้นฟ้าและพุ่งมาทางผม ผมหลับตาปี๋แต่…
    “เฮ้ย!!!” ผมร้องขึ้นมาก่อนที่จะพบว่าตัวเองได้ขึ้นมาอยู่บนบ่าของอึก
    “นั่นมันคุณบีครับ” อึกพูดขณะแบกผมกลับบ้าน

    ในกรณีนี้ควรเกริ่นนำมาก่อนด้วยเช่น

    ขณะผมกำลังเดินไปกับอึก มีเด็กผู้ชายกลุ่มหนึ่งยืนขวางทางอยู่ ตัวหัวโจกที่ยืนอยู่หน้าสุดถือไม้เบสบอลใส่แว่นดำท่าทางเอาเรื่อง มันใช้มืออีกข้างถอดแว่นออกเผยให้เห็นนัยตาสีดำเข้มเอาเรื่อง อึกมีท่าทีเหมือนจะนึกอะไรได้ แต่ไม่ทันเสียแล้วผมกระโจนเข้าไปหาไอ้หัวโจกทันที

    อยากให้ตัวอย่างละเอียดจะได้เข้าใจง่าย ถ้าเราเกริ่นนำมาก่อนให้เห็นสภาพแวดล้อม(ทั้งสถานที่และบุคคล) จะทำให้คนอ่านไม่งง การมาใส่เพิ่มที่หลังจะทำให้งานอ่านไม่ลื่นไหล คนอ่านสะดุดงงและต้องกลับมาอ่านซ้ำบ่อยๆทำให้ไม่น่าอ่านครับ

    ตรรกะในเรื่องขัดแย้งจนเป็นจุดอ่อนอีกจุดของเรื่อง เช่นหุ่นยนต์โดนน้ำแล้วไฟช๊อตตาย ตามนี้ตรรกะมันคือโดนน้ำแล้วตายง่าย แต่ในเรื่องระบุว่าหุ่นยนต์มีอายุเป็นร้อยปี ถ้าตายง่ายเช่นนี้หุ่นไม่ควรมีอายุยืนยาว หรือที่บอกว่าหุ่นถูกสร้างมาเพื่อเป็นนักฆ่าก็ไม่สมควรที่สร้างมาแบบมีจุดอ่อนตายง่ายขนาดนี้ครับ

    ส่วนเรื่องติดการ์ตูนนั้นเห็นด้วยและเคยพูดถึงกันบ่อยๆในเว็ปนี้ลองหาอ่านของท่านนิราจเขียนถึงเรื่องนี้ไว้ดีมากครับ

    คติในเรื่องไม่ดี เพื่อนที่ดีไม่ควรแสดงความรักเพื่อนโดยการพาเพื่อนไปในทางที่ผิดเหมือนที่ชมรมติงไว้ครับ

    เสริมนิดหนึ่งเรื่องชื่อ ควรเล่นกับชื่ออย่าง อึกควรใช้เมื่อหุ่นยนต์มีความเป็นเพื่อน อาร์ควรใช้เมื่อมีความเป็นนักฆ่า

    ยังมีจุดอ่อนเล็กๆอีกหลายจุดถ้าอยากให้จัดเต็มก็บอกได้ครับ อายุยังน้อยเริ่มต้นได้อย่างนี้นับว่าดีมาก(ดีกว่าตอนผมเด็กๆเยอะ) อนาคตได้อีกไกล

  3. ค่อย ๆ เขียนครับ แล้วจะทำได้ดีขึ้น

    มือใหม่มักติดขัดกับบทบรรยายและบทพูด
    ซึ่งต้องค่อย ๆ ขัดเกลาไปเรื่อย ๆ ครับ
    วิธีที่จะช่วยได้คืออ่านให้มากครับ
    เชื่อว่าผู้เขียนจะสามารถพัฒนางานเขียนได้ดีขึ้นแน่นอน

    เก็บงานไ้ว้ให้ดี แล้วอีกสักพักกลับมาอ่านใหม่
    ถ้าเรามีประสบการณ์มากขึ้น มุมมองของเราอาจเปลี่ยนไปได้ครับ

  4. จริงๆได้แนะนำให้น้องเขาแก้ไขคำที่สะกดผิดไป แล้วส่งกลับมาใหม่
    แต่น้องเขาไม่ตอบกลับ

    ยกตัวอย่างจากเรื่องนี้ ให้สังเกตการบรรยายเสียง
    “ฟึ่บ!!
    ผมกดเปิดไฟ ทันใดนั้นเอง!” กดเปิดไฟเสียงดังแบบจุดเตาแก๊ส หรือจุดไม้ขีดมันผิดความจริง
    การเปิดไฟในบ้านควรดังเช่นไรทุกท่านคงนึกออก

ใส่ความเห็น