เรื่องสั้นส่งประกวด ในหัวข้อ “หุ่นยนต์”: Different

โดย พณพล ธีรวงศธร

นี่คือปี ค.ศ. 21XX

ปีที่หากถามว่าอะไรคือความเสื่อมโทรมที่สุดของยุค คนส่วนใหญ่มักไม่ลังเลที่จะนึกถึงคำว่า ‘พลเมืองโลก’ คำซึ่งปัจจุบันไม่ได้นิยามถึงแค่มนุษย์อีกต่อไป แต่ยังหมายรวม ‘แอนดรอยส์’ เอาไว้ด้วย

เกือบร้อยปีมาแล้วที่ ดร. ดาเบิล บิดาแห่งแอนดรอยส์คิดค้นวงจร ‘การพัฒนาบุคลิกจากการเรียนรู้อิสระ’ ซึ่งเป็นพื้นฐานให้หุ่นยนต์รุ่นที่มีปัญญาประดิษฐ์สามารถเรียนรู้และเติบโตได้ในรูปแบบเดียวกับมนุษย์ วิวัฒนาการของหุ่นยนต์จึงก้าวกระโดดจนใกล้เคียงผู้สร้างที่สุดเรียกว่า ‘แอนดรอยส์’ กระทั่ง ค.ศ. 20XX ก็เกิดการปฏิวัติครั้งใหญ่ทำให้สิทธิการเป็นพลเมืองของแอนดรอยส์เทียบเท่ามนุษย์…

จากเคยเป็นเครื่องใช้ไฟฟ้า วันนี้กลายมาเป็นเพื่อนบ้านแล้ว… ใครสักคนเหน็บแนมไว้อย่างนั้น

เมื่ออยู่ตามท้องถนน แทบไม่สามารถแยกได้เลยว่าไหนคือชีวิตที่มีเลือดเนื้อ ไหนคือชีวิตที่ขับเคลื่อนด้วยโครงเหล็กและน้ำมัน แอนดรอยส์และมนุษย์คล้ายคลึงกันแทบทุกประการ ทั้งรูปร่างหน้าตาที่ถูกห่อหุ้มด้วยผิวหนังเทียม สิทธิการใช้ชีวิตอย่างอิสระโดยไม่ต้องสนใจกฎ 3 ข้อของหุ่นยนต์

แอนดรอยส์ไม่ได้รังเกียจการเป็นเหมือนมนุษย์…

เพียงแต่บางทีเมื่ออยู่หน้ากระจก… มักมีบางคำถามผุดขึ้นมาว่าเหตุใดวิวัฒนาการของตนจึงขยับเข้าสู่อาณาเขตความเป็นมนุษย์? เหตุใดท่านผู้สร้างจึงไม่สร้างอัตลักษณ์ของแอนดรอยส์ขึ้นมาใหม่?
เหตุใดแอนดรอยส์ถึงไม่ได้เป็นตัวเอง?

1.
ตามบัญญัติว่าด้วยการใช้ชีวิตในฐานะพลเมืองโลกฉบับปี 20XX ระบุว่าแอนดรอยส์สามารถมีอายุได้ถึง 80 ปี เมื่อครบกำหนดสายไฟเส้นหลักที่เชื่อมต่อระบบพลังงานในตัวจะตัดการทำงานลงโดยอัตโนมัติ แอนดรอยส์ที่หมดอายุจะถูกนำไปแยกชิ้นส่วนเพื่อเป็นอะไหล่สำหรับแอนดรอยส์ชนรุ่นต่อไป

รูรอล สมอลเบิร์ก มองปฏิทินจากเครื่องเซลลูลาร์ขนาดเท่าฝ่ามืออย่างเลื่อนลอย มันกระพริบเตือนวันเดียวกันนี้ในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า… วันสุดท้ายในชีวิต

แม้จะอายุ 79 ปี แต่แอนดรอยส์เฒ่ายังดูเหมือนสุภาพบุรุษวัยต้น 40 ทั้งที่ฟันเฟืองและหน่วยประมวลผลล้วนมีสภาพสวนทางกับรูปลักษณ์ ตำแหน่งประธานาธิบดีเรียกร้องภาพลักษณ์มากกว่าที่คิด

รูรอลรู้ดีว่างานของเขาไม่เป็นเคยเป็นเรื่องง่าย… ตำแหน่งประธานาธิบดีในปัจจุบันใช้การสลับวาระระหว่างมนุษย์และแอนดรอยส์เพื่อสิทธิความเท่าเทียม ทำให้พอจะสังเกตได้ว่านี่ไม่ใช่ยุคที่แอนดรอยส์ได้รับการยอมรับอย่างแท้จริง มนุษย์อาจยิ้มแย้มภายใต้สิทธิความเท่าเทียม ทว่าเบื้องหลังหน้ากากนั้นกลบซ่อนความไม่พอใจมากมาย ทุกนโยบายของรูรอลจึงเต็มไปด้วยความระมัดระวังไม่ให้ก่อความขัดแย้ง

ทว่าเมื่อเซลลูลาร์กระพริบเตือน แอนดรอยส์เฒ่าพบว่ามีบางเรื่องที่เขาควรทำก่อนถูกแยกชิ้นส่วน แม้สิ่งนั้นอาจทำให้เขาต้องโยนคำว่าระมัดระวังที่ทะนุถนอมมาตลอดทิ้งไปก็ตาม

2.
โถงประชุมของอาคารระฟ้าชั้น 32 เต็มไปด้วยผู้ทรงคุณวุฒิและทรงอิทธิพลของโลกแอนดรอยส์มากมาย ทั้งนักธุรกิจ ศาสตราจารย์ นักปรัชญา รัฐมนตรี ฯลฯ

รูรอลมองผู้ร่วมประชุมในห้องซึ่งปรากฏตัวด้วยสัญญาณภาพโฮโลแกรม ก่อนจะสะดุดกับชายในชุดสูทวัย 30 เขาคือ ‘ผู้สังเกตการณ์’ ตำแหน่งที่ตั้งขึ้นเมื่อครั้งการปฏิรูปยกฐานะ เพื่อที่เมื่อใดก็ตามที่มีการประชุมของแอนดรอยส์ ผู้สังเกตการณ์จะเป็นตัวแทนจากฝ่ายมนุษย์เข้าร่วมด้วย หากเนื้อความในการประชุมสุ่มเสี่ยงจะก้าวล้ำสิทธิ์หรือเป็นภัยต่อมนุษย์ ผู้สังเกตการณ์มีสิทธิ์คัดค้านได้ทันที

สวัสดี ขออภัยที่ทำให้ทุกท่านต้องสละเวลามาในวันนี้… รูรอลกล่าวเปิดประชุม

“ตลอดเวลาที่ดำรงตำแหน่ง ผมคิดเสมอว่าจะทำอะไรเพื่อปูทางไปสู่อนาคตให้แก่ลูกหลานได้บ้าง แต่ด้วยภาระที่โถมเข้ามาอย่างต่อเนื่องทำให้ความคิดนั้นถูกผลัดไป กระทั่งตอนนี้เหลืออีกไม่กี่วันผมก็จะลงจากตำแหน่ง ไม่สิ… ใกล้จะถึงวันแยกชิ้นส่วนแล้วด้วยซ้ำ นี่เป็นสัญญาณที่บอกว่าผมผัดผ่อนไม่ได้อีกแล้ว”

“คุณดูผม… ไม่สิ ลองหันไปที่กระจกแล้วมองลึกลงไป คุณเห็นใครในนั้น? ”

มนุษย์ใช่มั้ย… รูรอลถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาทว่าทรงพลัง ผู้ร่วมประชุมเงียบกริบราวต้องมนตร์

“ตั้งแต่อดีตเครื่องจักรถูกสร้างขึ้นเพื่อรับใช้มนุษย์ จนพัฒนามาเป็นหุ่นยนต์ เริ่มมีปัญญาประดิษฐ์ เรียนรู้ที่จะตัดสินใจเองได้โดยไม่ต้องสนใจกฎ 3 ข้อ ห่อหุ้มแกนร่างกายด้วยผิวหนังเทียม วิวัฒนาการทุกอย่างไล่ตามมนุษย์จนวันหนึ่งเราก็แยกจากพวกเขาไม่ออก… มันอาจเป็นเรื่องปกติจากมุมมองของผู้สร้าง”

“แต่ความจริงก็คือเรามีชีวิตเป็นของตัวเอง เราคือแอนดรอยส์ ภายใต้ชุดหนังเทียมมีฟันเฟืองมากมาย มีปัญญาประดิษฐ์อันทรงคุณค่า นั่นเป็นความจริงที่น่าภาคภูมิใจ”

ทำไมเราต้องเหมือนมนุษย์… ทำไมเราไม่เป็นตัวของเราเอง…
“จะไม่ดีกว่าหรือถ้าวันหนึ่งเมื่อมองเข้าไปในกระจก เราจะพบว่าบางสิ่งที่สะท้อนอยู่ในนั้นคือเงาของตัวเรา… ไม่ใช่ของใคร”

3.
“เสียใจนะ… แต่ผมไม่เห็นด้วยกับคุณ”
หลังจากสัญญาณภาพโฮโลแกรมหายไป เดรก โรนัลด์ ที่เงียบมาตลอดก็แสดงตัวเป็นปฏิปักษ์ทันที
“ผมไม่เห็นประโยชน์ว่าคุณจะเปลี่ยนรูปลักษณ์ไปทำไม? ”

“แค่คุณคิดว่ามันไม่มีประโยชน์ ไม่ได้แปลว่ามันไม่มีนี่ครับ ถึงแอนดรอยส์จะเคยเป็นเครื่องจักรมาก่อน แต่ตอนนี้พวกเรามีชีวิตของตัวเอง เรามีสิทธิ์ที่จะใช้ชีวิตอย่างภูมิใจในตัวเองไม่ใช่เหรอ”
เดรก โรนัลด์แค่นยิ้ม ก่อนจะหัวเราะด้วยน้ำเสียงประชดประชัน

“ผมเห็นแค่แอนดรอยส์ตนหนึ่งพล่ามถึงอัตตาของตัวเอง แล้วแอนดรอยส์ที่ตำแหน่งต่ำกว่าก็คลางหงิง ๆ ตามเท่านั้น แต่นี่แสดงว่าหุ่นยนต์ใกล้เคียงความเป็นมนุษย์จริง ๆ แล้วสินะ รู้จักคิดเรื่องไร้สาระด้วย”

รูปลักษณ์? อัตลักษณ์? คุณจะจริงจังอะไรนักหนากับแค่สิ่งที่คลุมตัว

รู้ตัวอีกทีแอนดรอยส์เฒ่าก็ยินตัวเองตบโต๊ะเสียงดัง แสดงสีหน้าถมึงทึงเท่าที่ใบหน้าประดิษฐ์จะทำได้ เขาเป็นถึงผู้นำประเทศ แต่กลับถูกเด็กที่อายุรุ่นคราวหลานดูถูกเพียงเพราะสถานะแอนดรอยส์ รูรอลรู้ดีว่าความหมายที่ซ่อนอยู่ในการเปลี่ยนแปลงรูปลักษณ์คือการประกาศให้มนุษย์รู้ว่าแอนดรอยส์ก็มีชีวิตในแบบของตน และไม่ได้ด้อยคุณค่ากว่ามนุษย์เลย

เลขาฯ ประธานาธิบดีรีบห้ามทันใดก่อนจะหันไปกระซิบเจ้านาย “ท่านจะทะเลาะกับผู้สังเกตการณ์ให้ได้อะไร รู้ไม่ใช่เหรอว่าถ้าเขาคัดค้านร่างฯ ฝายเราก็ต้องยื่นเรื่องไปที่สภาส่วนกลางขอให้ทำประชามติเพื่อผลักดันร่างฯ สู้ให้มันจบวันนี้ไม่ดีกว่าเหรอครับ”
“ท่านรู้ไหมกฎหมายผู้สังเกตการณ์มีช่องโหว่ตรงไหน? ”

ตรงที่ผู้สังเกตการณ์เป็นมนุษย์นะสิ… เลขาฯ ตอบด้วยเสียงประดิษฐ์ที่ผสมความเหยียดหยามจากเนื้อความ ทางเดียวที่จะทำให้ร่างฯ ผ่านง่ายที่สุดคือผู้สังเกตการณ์ลงความเห็นไม่คัดค้าน ช่วงก่อนส่งสำนวนคัดค้านไปสภาส่วนกลางจึงเป็นช่วงเวลาที่มีมูลค่ามหาศาลสำหรับนักฉกฉวยผลประโยชน์

“คุณเดรก คุณจะช่วยยกเลิกการคัดค้านร่างได้มั้ย? ” เลขาฯ เอ่ยขึ้น
เดรก โรนัลด์ มองทั้งคู่อยู่นานก่อนจะแสยะยิ้ม “ท่านก็รู้กฎนี่ จะให้เท่าไหร่ล่ะ? ”
“เห็นใครหลายคนบอกว่าคุณซื้อไม่ได้? ” ประธานาธิบดีขัด
“ขึ้นอยู่กับว่าท่านไปถามใคร แอนดรอยส์กระเป๋าเบาซื้อผมไม่ได้หรอก”

เมื่อเห็นรอยยิ้มและสายตาของคู่สนทนารูรอลก็รู้สึกรังเกียจสิ่งที่กำลังทำขึ้นมาฉับพลัน เกลียดที่ลดค่าตัวเอง เกลียดที่ยอมให้มนุษย์เอาเปรียบ เกลียดที่ทำให้แอนดรอยส์ถูกมองว่าต้องก้มหัวให้มนุษย์วันยังค่ำ ไม่ว่าด้วยเหตุผลใดก็ตามประธานาธิบดีเลือกที่จะยุติการเจรจาไว้เท่านี้

“ก็ดี… หนังสือพิมพ์วันพรุ่งนี้จะได้ไม่ต้องมีข่าวลงหน้าหนึ่งว่าผู้นำประเทศติดสินบนเจ้าหน้าที่” เดรกหยิบเซลลูลาร์จากในกระเป๋าขึ้นมาโชว์ มันตั้งระบบพร้อมเรคคอร์ดตลอดเวลา

4.
ต้องทำให้ได้เห็นของจริง… นี่คือสิ่งที่แอนดรอยส์เฒ่าคิด

รูรอลรู้ดีว่าหากประเด็นเรื่องการเปลี่ยนแปลงรูปลักษณ์ถูกตั้งเป็นวาระในการทำประชามติจะมีคำถามตามมาอีกมากมายโดยเฉพาะจากฝ่ายมนุษย์ ประสบการณ์ที่ผ่านมาสอนว่าไม่ใช่ทุกคนที่คัดค้านแอนดรอยส์ ประธานาธิบดีจึงออกถามความเห็นมากมาย ทั้งผู้เชี่ยวชาญ ทั้งผู้ไม่เชี่ยวชาญ ค้นหาอัตลักษณ์ของแอนรอยส์จากแต่ละมุมมอง ข้อเสนอแบบร่างมากมายค่อย ๆ สุมเป็นภูเขา เพื่อสุดท้ายแล้วผลลัพธ์จะไขทุกข้อข้องใจด้วยตัวมันเอง

ผลคือประชาชนทั่วประเทศแทบหงายหลังตกเก้าอี้ เมื่อจู่ ๆ ประธานาธิบดีและแอนดรอยส์จำนวนหนึ่งปรากฎตัวผ่านรายการถ่ายทดสดด้วยร่างกายที่เหลือเพียงโครงสร้างเหล็กแวววาวเกือบทั้งตัว

เมื่อถามถึงที่มา รูรอลจะอธิบายด้วยท่าทียิ้มแย้มว่าแอนดรอยส์เป็นจักรกล สิ่งที่บ่งบอกตัวตนได้ดีที่สุดย่อมเป็นศิลปะที่เกิดจากการเรียงร้อยของส่วนประกอบโลหะ แต่เมื่อไหร่ที่นึกอยากเหน็บแนมใครสักคน รูรอลจะตอบว่า… เราก็แค่ลอกเปลือกของมนุษย์ออกเท่านั้น

แอนดรอยส์เฒ่ายอมรับว่ามีหลายครั้งที่เผลออายคิดว่าตัวเองไม่ได้ใส่เสื้อ แต่สิ่งที่ทดแทนความเคยชินที่หายไปคือช่วงเวลาที่ได้มองเข้าไปที่กระจก… และภูมิใจที่ได้เห็นรอยยิ้มตัวเองในแบบจักรกล

ประธานาธิบดีพับรอยยิ้มเก็บใส่กระเป๋าก่อนจะรีบเดินทางไปทำเนียบฯ ผลโพลระบุว่าประชาชนกว่า 60% เห็นด้วยกับร่างฯ นี้ แอนดรอยส์เฒ่าควรจะยินดีกับตัวเลขนี้หากอีก 40% ที่เหลือไม่แสดงท่าทีต่อต้านรุนแรงอย่างที่เป็นอยู่ ข้อความจำพวก ยกเลิกร่างฯ ซะ ไม่อยากนั้นคงรู้นะว่าจะเกิดอะไรขึ้น ถูกส่งเข้ามาที่เซลลูลาร์ของเขาไม่เว้นวัน

จู่ ๆ รถของรูรอลก็เบรกกะทันหัน แอนดรอยส์เฒ่าชะโงกหน้าออกไปดูและพบว่าใครคนหนึ่งตะโกนว่าแอนดรอยส์ถูกทำร้าย! เขารีบผลุบออกจากรถทันที

เหยื่อที่ถูกทำร้ายเป็นหนึ่งในแอนดรอยส์ที่อาสาเปลี่ยนรูปลักษณ์

6.
เหตุการณ์ทำร้ายแอนดรอยส์เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า เหยื่อจะถูกทำลายแผงวงจรส่วนที่บันทึกความจำทิ้งจึงไม่สามารถให้ข้อมูลของคนร้ายได้ ขณะเดียวกันการกลุ่มต่อต้านร่างฯ ก็เริ่มแสดงตัวชัดเจนขึ้น บ้านพักของรูรอลถูกห้อมล้อมด้วยฝูงชนราว 30 ชีวิต ที่มาพร้อมกับถ้อยคำเจ็บแสบติดประจานไปทั่ว

แอนดรอยส์เฒ่ารู้ว่าไม่ควรท้อ… แต่การใช้ชีวิตกับความเกลียดชังที่พุ่งเข้าหาตลอดเวลาไม่ใช่เรื่องง่าย คำพูดให้กำลังใจจากคนรอบข้างไม่มีน้ำหนักมากพอจะซักล้างความดำมืดที่ย้อมตัวเขาได้

ทำไมมนุษย์ถึงต่อต้านแอนดรอยส์ถึงขนาดนี้…

พริบตานั้นกระป๋องน้ำไม่รู้ที่มาถูกขว้างมาโดนกระจกรถตรงที่รูรอลนั่งอยู่ดังปัง ท่าทีผงะของเขาเรียกเสียงโห่ร้องได้มากโข รู้ตัวอีกทีประธานาธิบดีก็พบว่าตัวเองเปิดประตูออกไปประจันหน้ากับฝูงชนแล้ว

“พวกคุณต้องการอะไรกันแน่? ” รูรอลพูดห้วนสั้น ข่มน้ำเสียงไม่ให้แสดงอาการโกรธเกรี้ยวออกไป บรรดาฝูงชนขยับมาล้อมเขาไว้และส่งเสียงกระซิบกระซาบ แล้วชายวัยราว 60 ปี ในชุดอะลูมิเนียมสีเงินวาวที่ดูก็รู้ว่าตั้งใจล้อเลียนแอนดรอยส์ก็ก้าวออกมา

“ท่านประธานาธิบดีลงมาเจรจาด้วยตัวเองเชียว เป็นเกียรติจริง ๆ ”
“อย่าพูดให้มากความ พวกคุณต้องการอะไรกันแน่”
“ต้องการอะไร? ป้ายมากมายพวกนี้ยังบอกได้ไม่ชัดเจนหรือไงท่านประธานาธิบดี” สิ้นคำเสียงโห่สนับสนุนจากฝูงชนก็ดังลั่น ทว่าสิ่งเดียวที่อื้ออึงในความคิดของแอนดรอยส์เฒ่าคือความโกรธ
“ถ้ามนุษย์อย่างพวกคุณคิดว่าจะทำอะไรได้ก็ลองดู! ”

พริบตานั้นระบบประมวลของแอนดรอยส์เตือนให้เห็นความรู้สึกบางอย่างคุกรุ่นภายในดวงตาคู่สนทนา หรือบางทีอาจรวมถึงฝูงชนรอบ ๆ ด้วย เป็นภาวะที่สัมผัสได้ว่าสถานการณ์กำลังแย่ กระทั่งใครคนหนึ่งขว้างขวดน้ำออกมา เสมือนจุกก๊อกของความเลวร้ายได้ถูกเปิดออก ฝูงชนต่างระดมขว้างสิ่งของใส่รูรอลจากทุกสารทิศชนิดที่แม้บอดีการ์ดที่เตรียมพร้อมอยู่แล้วยังยากจะป้องกัน
พริบตานั้นมือข้างหนึ่งก็ฉุดแอนดรอยส์เฒ่ากลับเข้าไปในรถ… ใครคนนั้นคือเดรก โรนัลด์

7.
มีอะไรจะสั่งเสียมั้ยครับ?… บุรุษในชุดกาวน์เอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะรีบซ่อนมันด้วยนึกขึ้นได้ว่าอัธยาศัยของตนอาจไม่เหมาะในเวลานี้

แอนดรอยส์เฒ่าครุ่นคิดครู่สั้น ๆ ก่อนจะส่ายหัวแล้วหลับตา กลั้นใจรอคอยเวลาที่สายไฟเส้นหลักจะตัดการทำงานในอีกไม่กี่สิบนาทีข้างหน้า ข้าง ๆ เขาคือด็อกเตอร์ประจำตัวที่จะรับหน้าที่แยกชิ้นส่วนหลังเครื่องกลหยุดทำงาน

“ขอถามอะไรหน่อยได้มั้ยครับ? ” ด็อกเตอร์ที่อายุน้อยกว่าเกือบครึ่งเอ่ยถามด้วยความเกรงใจ รูรอลรับคำสั้น ๆ พลางเผยอตาขึ้นอีกครั้งรอฟังคำถาม

“ทั้งที่ประชาชนส่วนใหญ่เห็นด้วยกับร่างฯ แต่ทำไมท่านถึงประกาศยกเลิกล่ะครับ? ”
แอนดรอยส์เฒ่ายิ้มก่อนจะถามว่า ด็อกเตอร์เกลียดหุ่นยนต์ไหม ชายในชุดกาวน์ส่ายหัวแทบจะในทันที “ถ้าเกลียดคงไม่มาทำงานแบบนี้หรอก” เขาตอบเช่นนั้น

“ผมเคยสงสัยมาตลอดว่าทำไมแอนดรอยส์ถึงต้องมีรูปร่างเหมือนกับมนุษย์ ทำไมถึงมีรูปร่างแบบที่เราควรจะเป็นไม่ได้ ผมไม่เคยเข้าใจเหตุผลของมันเลยจนกระทั่งตอนกลุ่มผู้ชุมนุมเข้ามาทำร้าย คุณรู้ไหมว่า ณ วินาทีนั้นผมเห็นอะไรในฝูงชน? ”
ความเกลียดชัง… ด็อกเตอร์หลุดปากออกมาเบา ๆ

“ผมก็คิดแบบนั้น แต่ผู้ชายคนหนึ่งบอกว่ามันไม่ใช่ความเกลียดชัง มันคือความกลัว” รูรอลนึกถึงสิ่งที่ผู้สังเกตการณ์พูดวันนั้น เขาว่าระหว่างแอนดรอยส์และมนุษย์มีความแตกต่างคั่นอยู่ เพราะว่าแตกต่างจึงไม่เข้าใจ… เมื่อไม่เข้าใจจึงแปรเป็นความกลัว… เมื่อความกลัวถูกสะสมจึงกลายเป็นความเกลียดชัง

มนุษย์จึงรังเกียจสิ่งที่แตกต่างเสมอ… และไม่ลังเลเลยที่จะอ้างความชอบธรรมเพื่อทำลายมัน
“นี่อาจเป็นเหตุผลที่ว่าทำไมแอนดรอยส์จึงต้องเหมือนมนุษย์ เพื่อกลบซ่อนความแตกต่างระหว่างหุ่นยนต์กับมนุษย์เท่าที่จะทำได้ หวังให้มนุษย์ไม่รังเกียจแอนดรอยส์และสามารถใช้ชีวิตร่วมกันได้”

“ฉะนั้นถ้าร่างฯ นั่นผ่านขึ้นมา สิ่งที่รอคอยอยู่ปลายทางอาจไม่ใช่เรื่องดีก็ได้” แอนดรอยส์เฒ่ายิ้มอย่างเหนื่อยอ่อน
อย่างน้อยในวันสุดท้ายเขาก็ได้รู้คำตอบของคำถามที่คาใจมานานสักที

………………………………………………………………………………………….

4 ความเห็นบน “เรื่องสั้นส่งประกวด ในหัวข้อ “หุ่นยนต์”: Different”

  1. ผมชอบเรื่องนี้ตรงที่มันเหมือนกับเยาะเย้ยมนุษย์อยู่ในที
    แต่ก็ไม่ได้เขียนออกมาอย่างให้ร้ายมนุษย์ไปเสียทั้งหมด

    แต่ตรรกะในเรื่องนี้เหมือนกับจะขัดกับสิ่งที่ผมคิด
    ผมยังอยากให้หุ่นยนต์ (ไม่ว่าเราจะเรียกว่าอย่างไร)มีความเป็นหุ่นยนต์
    เพราะผมอยากแยกคนที่เดินสวนกันบนถนนให้ได้ว่านั้นใช่มนุษย์หรือเปล่า ?

    ไม่รู้ว่าทำไมถึงต้องแยกว่าไหนมนุษย์-ไหนไม่ใช่มนุษย์
    ผมอาจเดินหนีมนุษย์และเลือกมีปฏิสัมพันธ์กับหุ่นยนต์ก็เป็นได้
    …ไม่แน่ว่าที่มนุษย์เกลียดหุ่นยนต์อาจเป็นเพราะเหตุนี้ด้วย

    ชอบเรื่องนี้ตรงที่จุดประกายให้คิดต่อได้ดีครับ
    ยินดีที่ได้อ่านครับ

  2. ประเด็นเรื่องการแบ่งแยก
    แต่ผมไม่สามารถหาคำตอบให้ตัวเองได้ว่า หุ่นยนต์ ต้องการ อัตลักษณ์ ไปทำไม
    เพราะโดยพื้นฐาน หุ่นยนต์ ไม่มี ego นะครับ

    การใช้ภาษาอยู่ในเกณฑ์ที่ดี ครับ
    การกำหนดปี ระบุไปเลยครับ หรือถ้ากลัวล้าสมัย ก็กำหนดหน่วยวัดใหม่ก็ได้ครับ

  3. ผมชอบเรื่องนี้นะ เหมือนมนุษย์หลอกตัวเองให้คิดว่าคนที่อยู่ข้างๆเราเป็นคนจริงๆ แม้จะรู้อยู่ลึกๆในใจก็ตามว่าอาจจะไม่ใช่
    เป็นเรื่องที่ดีทีเดียว

ใส่ความเห็น