เรื่องสั้นส่งประกวด ในหัวข้อ “พลังงานอนาคต”: เครื่องปฏิพลัง

เรื่อง เครื่องปฏิพลัง
โดย: HooNo2000

เหนือศีรษะขึ้นไปบนท้องฟ้าหมู่เมฆเริ่มก่อตัวทะมึนครึ้ม ประจุไฟฟ้าแลกเปลี่ยนเปล่งแสงแปล๊บปล๊าบ บ่งบอกการมาถึงของพายุ ปรมัย ผู้กองหนุ่มใหญ่ละสายตาจากหมู่เมฆกลับมาตั้งสมาธิกับรูกุญแจที่อยู่เบื้องหน้า เหงื่อกาฬไหลย้อยอาบแก้มทั้งสองข้างแต่เขาไม่ยอมเสียเวลาแม้วินาทีเดียวกับเหงื่อไคล กุญแจผีสีเงินในมือขยับขับเขี่ยไปมาในรูกุญแจ ‘คลิ๊ก’ เสียงสลักตัวสุดท้ายหลุดออก พลันประตูก็เผยอเล็กน้อย ผู้กองปรมัยกระชากประตูออก
อ่านเพิ่มเติม “เรื่องสั้นส่งประกวด ในหัวข้อ “พลังงานอนาคต”: เครื่องปฏิพลัง”

เรื่องสั้นส่งประกวด ในหัวข้อ “พลังงานอนาคต”: ภวังค์

ภวังค์
โดย: อติเทพ

บนห้วงนิทราของพระเจ้า ความฝัน และช่วงหนึ่งแห่งการหลับไหล
เมื่อเราตื่นขึ้น…ภารกิจจะยังคงดำเนินต่อไป

“ตอบผมมาสิเพลโตว่าที่นี่มันคือที่ไหน” เสียงชายชราถามผม เขาคือศาสตราจารย์ฮอปกินส์ที่ปรึกษาด้านวิทยาการของรัฐบาลซึ่งกำลังวุ่นวายอยู่กับการสะกิดทุกๆคนบนยานให้ตื่น ส่วนผมที่ทำหน้าที่ควบคุมยานกำลังตรวจเช็คระบบเพื่อรีบดำเนินภารกิจต่อไปให้ไวที่สุด ในที่สุดผมก็ยอมแพ้ต่อวิกฤตเครื่องยนต์หันมาบอกกับทุกๆคนในยานที่มีกันอยู่สี่คน

“ระบบเสียหายมาก ผมคิดว่าคงต้องใช้เวลาอีกสามวัน จริงอยู่ที่มันเป็นเครื่องยนต์ที่ผมใช้งานบ่อย แต่ด้วยสภาพแวดล้อมและอุปกรณ์ที่ไม่เอื้ออำนวยอย่างนี้ ผมจึงต้องใช้เวลานานหน่อย” ดูเหมือนศาสตราจารย์จะไม่พอใจผม

“สามวันให้ตายเถอะเพลโตสหายรัก กว่าคุณจะซ่อมเสร็จประเทศชาติที่รักยิ่งของพวกเราเกิดวิกฤตแน่ๆ อย่าลืมสินี่คือภารกิจเร่งด่วน เราต้องรีบไปดาวต่างๆก่อนที่รัฐบาลจะทำลายสันติภาพเพื่อแย่งชิงจากประเทศอื่นนะ” ผมรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย ก่อนจะสวนกลับไป

“งั้นท่านก็ลองมาซ่อมเองไหมครับท่านศาสตราจารย์ ผมเชื่อเหลือเกินว่าตลอดเวลาที่เราต้องหัลบในแคปซูลและติดแหง็กอยู่ที่นี่เป็นเพราะการคำนวณอันแสนวิเศษของท่านที่ทำให้ผมขับชนอุกกาบาต”

“แกเพลโต!”ชายชราเงื้อหมัดใส่ผม ก่อนที่อีกสี่คนจะรั้งเอาไว้

“ฉันและคนอื่นจะลงไปสำรวจดาวนี้ ส่วนแกเพลโต อย่าถือดีว่าเป็นคนกุมชะตาของยานเรา ผู้กองชั้นเลวอย่างแกต้องรู้จักเคารพผู้อาวุโสซะบ้าง ”กล่าวจบ ศาสตราจารย์ก็เดินออกไปพร้อมกับทุกคน เหลือเพียงผมที่ทำหน้าที่ดูแล ผมเดินไปรอบๆยาน มันเป็นเครื่องบินเล็กๆ หลังคาครอบด้วยกระจกใสแต่หนาพอที่จะชนกับภูเขาทั้งลูกโดยไม่เป็นอะไรด้านหน้ามีแป้นบังคับการบินอย่างเสร็จสรรพ ส่วนด้านหลัง เป็นแคปซูลห้าอันไว้สำหรับนอน สำหรับการเดินทางอันยาวไกลของมนุษยชาติบนห้วงอวกาศแล้ว แคปซูลจะช่วยเพิ่มออกซิเจนและรักษาร่างดุจการแช่แข็ง ยานลำนี้ทำให้ผมนึกถึงใครคนหนึ่ง ใครคนนั้น ที่เป็นคนสร้างยานลำนี้

“คุณคิดว่าเราจะนอนในแคปซูลนี้ไปได้นานเท่าไหร่”
“ก็จนกว่าคุณจะตื่นขึ้น ไม่สิ จนกว่าทั้งจักรวาลจะล่มสลาย”
“คุณคิดว่ามันทำได้ถึงขนาดนั้นเชียว”
“คุณนี่ถามมากเรื่องจริงๆ ฉันและวิศวกรทุกคนออกแบบมาเพื่อให้เราเดินทางไปได้ไกลมากขึ้น พลังงานทั้งหมดล้วนมาจากแสงอาทิตย์หรือแสงจากดาวฤกษ์ต่างๆ ตราบใดที่คุณไม่อยากตื่นคุณก็ไปนอนในแคปซูลนั้นเถอะ”
“ทำไมผมจะต้องหลับไปนิรันดร์ด้วยล่ะ ในเมื่อผมอยากเจอคุณในทุกเวลา” พูดจบ ผมจูบเธอ…ภรรยาของผมเราของคนเดินออกจากโรงงานที่ใช้ก่อสร้างยานก่อนจะเดินเที่ยวไปทั่วเมืองแล้วกลับบ้านของเรา

ปัง!
เสียงปืนปลุกผมตื่นจากในภวังค์ อ่านเพิ่มเติม “เรื่องสั้นส่งประกวด ในหัวข้อ “พลังงานอนาคต”: ภวังค์”

เรื่องสั้นส่งประกวด ในหัวข้อ “พลังงานอนาคต”: The End of Eternity

The End of Eternity
โดย: ตนุภัทร

กระสวยอวกาศถูกขับดันด้วยไอพ่นเชื้อเพลิงไฮโดรเจนหนีห่างแรงโน้มถ่วงโลก
     “กระสวยอวกาศเอริ ทู รายงานฐาน เตรียมปลดสลักบอลพลังงาน” เสียงเครื่องกลไฮดรอลิกดังขึ้นที่ส่วนท้ายของยาน แขนกลเคลื่อนออกจากกัน

     “ปลดสลักบอลพลังงานแล้ว” บานประตูที่กั้นความเวิ้งว้างของจักวาลกับเซกเตอร์พิเศษของกระสวยอวกาศเอริII กล่องสี่เหลี่ยมสีเขียวเข้มขนาดเท่าตู้โทรศัพท์หลุดออกจากตัวยาน 

     “ภารกิจเสร็จสิ้น” ไพล็อตของกระสวยอวกาศรายงานขั้นตอนสุดท้าย เวลาถูกหน่วงไปเกือบวินาทีก่อนสัญญาณเสียงจะถึงพื้นโลก เจ้าหน้าที่ประจำฐานโห่ร้องด้วยความยินดีหลังจากได้ยินรายงานขั้นตอนสุดท้าย

     กล่องฮีเลียมสีเขียวบรรจุบอลพลังงานลอยเคว้งคว้างท่ามกลางดวงดาว
…………… อ่านเพิ่มเติม “เรื่องสั้นส่งประกวด ในหัวข้อ “พลังงานอนาคต”: The End of Eternity”

เรื่องสั้นส่งประกวด ในหัวข้อ “พลังงานอนาคต”: ข้าพเจ้า เขา เตียง และเธอ

ข้าพเจ้า เขา เตียง และเธอ
โดย: ตนุภัทร

พลังงาน สิ่งที่ใช้ขับเคลื่อนทุกสิ่งในจักรวาล ไม่มีตัวตนที่จับต้องได้ มีแต่นิยามที่กำกับว่ามันคืออย่างโน้น อย่างนี้ บ้างอยู่ตามสายไฟฟ้า เขาก็เรียกว่าพลังงานไฟฟ้า บ้างอยู่ในน้ำร้อนชงกาแฟ เขาก็เรียกกันว่าพลังงานความร้อน 

     ในตัวของคนเราก็มีพลังงาน แต่สะสมอยู่ในพันธะอิเล็กตรอนที่เชื่อมอะตอมสองตัวเข้าไว้ด้วยกัน นักวิทยาศาสตร์เรียกโมเลกุลนี้ว่า เอทีพี 

     ไม่น่าเชื่อว่าโมเลกุลที่ประกอบด้วยเอ และพีสามตัวหรือสามกลุ่มฟอสเฟตนี้ได้กำเนิดมานานตั้งแต่สิ่งมีชีวิตตัวแรกถือกำเนิดขึ้นบนโลก ยากที่จะเชื่อว่าคนที่เต็มไปด้วยมันสมองใช้โมเลกุลให้พลังงานเดียวกับแบคทีเรีย สิ่งนี้เป็นหลักฐานของวิวัฒนาการ กาลเวลาที่แปรผันก่อให้เกิดสิ่งมีชีวิตทรงภูมิปัญญาจากสิ่งมีชีวิตเซลล์เดียว สิ่งนี้ทำให้ข้าพเจ้ากลัวที่จะคิดต่อไปถึงสิ่งมีชีวิตชนิดใหม่ที่ต้องถือกำเนิดขึ้นในอนาคต มันต้องอยู่รอดได้ดีกว่า สมบูรณ์กว่า แต่ก็คงยังไม่สมบูรณ์แบบ เพราะวิวัฒนาการอิงอยู่บนความไม่แน่นอนของการคัดลอกสารพันธุกรรม หรือแม้แต่สิ่งประดิษฐ์โดยมนุษย์เองก็ไม่มีสิ่งไหนที่สมบูรณ์พร้อม และก็ยากที่จะเทียบกับการเปลี่ยนแปลงอย่างค่อยเป็นค่อยไปผ่านเวลายาวนานนับล้านปีจนยากที่จะจินตนาการถึง

     ทุกกิจกรรมในร่างกายต้องใช้เอทีพีเป็นแหล่งพลังงาน รวมถึงการหดและคลายตัวของกล้ามเนื้อด้วย
     ตอนนี้ขาของข้าพเจ้าปวดระบมอย่างแสนสาหัส ขาที่ต้องใช้ปั่นแป้นเย็นๆที่อยู่ใต้ฝ่าเท้า รอบแล้วรอบเล่า  ไม่มีวันจบสิ้นตราบจนลมหายใจเฮือกสุดท้าย
    …………… อ่านเพิ่มเติม “เรื่องสั้นส่งประกวด ในหัวข้อ “พลังงานอนาคต”: ข้าพเจ้า เขา เตียง และเธอ”

เรื่องสั้นส่งประกวด ในหัวข้อ “พลังงานอนาคต”: โคลด์ ฟิวชั่น

เรื่องสั้นส่งประกวด หัวข้อ “พลังงานอนาคต” ขออนุญาตนำมาลงในเว็บนะครับ


ผมอยู่ในประเทศเล็ก ๆ ในเอเชียใต้ กำลังพยายามจะสัมภาษณ์ผู้ชายที่หาตัวยากที่สุดในโลกคนหนึ่ง

………………………..

“ปิดมันเสียเถอะ คุยกันไปเรื่อย ๆ ดีกว่า ผมเชื่อว่าคุณเรียบเรียงมันได้แน่”

ชายชรารูปร่างผอมเกร็งที่นั่งอยู่ตรงหน้าบอกให้ผมปิดเครื่องบันทึกเสียงที่เตรียมมา เขาไม่ใช่คนแรกที่บอกให้ผมทำแบบนี้ ปกติแล้วคนพวกนี้ถ้าไม่เชื่อมั่นในตัวเองจนสุดกู่ก็เป็นพวกที่ไม่อยากผูกมัดตัวเองด้วยคำพูดที่อาจผิดขึ้นมาเมื่อไหร่ก็ได้ แต่ผมเชื่อว่าเขาเป็นอย่างแรก

ผมปิดมันตามที่เขาบอกก่อนจะเก็บลงไปในเป้ที่ใช้งานมาอย่างคุ้มค่า การขาดเครื่องบันทึกเสียงทำให้ต้องมีสมาธิมากขึ้น

“เดินทางลำบากหน่อยนะ” เขาพูดขึ้นมาลอย ๆ ก่อนยกถ้วยชาขึ้นจิบ ชาร้อนส่งไอกรุ่นทำให้อบอุ่นขึ้นในบรรยากาศฉ่ำชื้นของฝนที่ตกมาตลอดวัน

ชายชราที่นั่งอยู่ตรงหน้าไม่มีเค้าของผู้เคยทรงอิทธิพลในวงการพลังงานเหลืออยู่แม้แต่น้อย เขานั่งหลังตรงหน้าเตาถ่านไม้ในกระท่อมโกโรโกโสประดับด้วยลวดลายเกินพอดีหลังนี้  สองมือกุมถ้วยชาแน่นเหมือนจะพยายามดูดซับเอาพลังความร้อนที่ถ่ายเทออกมาเข้าสู่ร่างกาย มันแย้งกับความจริงที่ว่าครั้งหนึ่งเขาเคยร่วมประดิษฐ์นวัตกรรมพลิกโลกชิ้นหนึ่งมาแล้ว และนั่นยังไม่รวมชุดประจำชาติของคนแปลกถิ่นที่เขาสวมอยู่อย่างไม่ขัดเขินอีกด้วย

………………………..

ผมล้วงเข้าไปในเป้ หยิบของชิ้นหนึ่งขึ้นมา เหมือนกับแววตาของเขาจะส่งประกายวูบขึ้น แต่ถึงจะเป็นเช่นนั้นจริงเขาก็กลบเกลื่อนได้เร็วมาก มันเป็นกล่องแบนสีดำด้าน ขนาดพอ ๆ กับคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊ก  มีตราสัญลักษณ์บริษัทที่เขาเคยเป็นผู้ร่วมก่อตั้งประทับติดอยู่ที่ผิวด้านบน

“ผมอยากคุยกับคุณเรื่องนี้” ถ้าเขาไม่ไล่ผมกลับ เขาก็จะพูดถึงมัน

“รุ่นที่สามใช่ไหม” เขาพูดสั้น ๆ จ้องมองที่วัตถุชิ้นนั้นไม่วางตา ผมตัดสินใจกดดันเขาอีกนิด
อ่านเพิ่มเติม “เรื่องสั้นส่งประกวด ในหัวข้อ “พลังงานอนาคต”: โคลด์ ฟิวชั่น”

เรื่องสั้นส่งประกวด ในหัวข้อ “พลังงานอนาคต”: แหวนพลังงาน

สี่สิบปีที่แล้วเราเหลือทางเลือกด้านพลังงานไม่มากนัก พลังงานฟอสซิลได้ถูกเผาผลาญไปจนสิ้น มีการหารือในภาคีพลังงานเพื่อหาแหล่งพลังงานใหม่ ในขณะที่ระดับน้ำทะเลสูงขึ้นจากปรากฏการเรือนกระจก ก่อเกิดปัญหาพื้นผิวดินลดน้อยลงส่งผลต่อพื้นที่เพาะปลูก พื้นที่ป่า และ พื้นที่อยู่อาศัย การสร้างฟาร์มพลังงานเช่นฟาร์มเซลแสงอาทิตย์และฟาร์มกังหันลม ต่างต้องใช้พื้นที่ขนาดใหญ่ซึ่งเบียดเบียน พื้นเกษตร ที่อยู่อาศัย และผืนป่าเหล่านั้น จนเกิดการประท้วงการสร้างฟาร์มพลังงานและเริ่มเรียกร้องให้ทบทวนพลังงานจากโรงงานไฟฟ้านิวเคลียร์ขึ้นในหลายภูมิภาค ยังมีการถกเถียงในการใช้พลังงานทางเลือกอื่นๆ เช่นพลังงานคลื่นจากมหาสมุทร พลังงานความร้อนใต้พิภพ แต่ที่สุดแล้วก็ตกลงกันที่พลังงานจาก….วงแหวนพลังงานโคจร

*-*-*-*

หลังจากจรวดหลายพันเที่ยวได้ขนส่งและติดตั้งดาวเทียมแม่เหล็กโบรอนในวงโคจรโลกต่ำ ดาวเทียมโบรอนดวงสุดท้ายของแนววงแหวนพลังงานโคจรก็เข้าสู่ตำแหน่งที่กำหนดอย่างแม่นยำ วงแหวนดาวเทียมแม่เหล็กเหล่านั้นจะโคจรรอบโลกผ่านแกนขดลวดขนาดยักษ์สิบเอ็ดแกนด้วยความเร็วสูงถึงหนึ่งชั่วโมงสี่สิบห้านาทีต่อหนึ่งรอบโลก ซึ่งจะสร้างกระแสไฟฟ้าไหลผ่านแกนขดลวดแจกจ่ายไปตามประเทศต่างๆ ทั้งเจ็ดภูมิภาค

จากนั้นมายามใดที่เราแหงนขึ้นมองท้องฟ้าก็จะเห็นวงแหวนสีเงินสะท้อนแสงอาทิตย์จางๆอยู่หลังม่านเมฆ แม้จะมีบางคนไม่เห็นด้วยกับโครงการดังกล่าว แต่หลายคนก็พึงพอใจที่ได้มองเห็นมัน

*-*-*-*

เสียงเคาะผ่านประตูไม้หนาหนักดังขึ้นทำลายความอึดอัดที่ อัสมาร สัจเดว เลขาธิการสหประชาชาติกับ ดอกเตอร์ แวน็อก แกรนด์ รองเลขาธิการฯฝ่ายความมั่นคงกำลังเผชิญอยู่

“เข้ามาได้” อัสมาร กล่าว หนุ่มผมบลอนท่าทางสุภาพแง้มประตูเข้ามาในห้อง

“ประทานโทษครับ ทางสถานทูตรัสเซียขอให้ท่านรีบตัดสินใจกลุ่มสหภาพโซเวียตกำลังจะเข้าฤดูหนาวอันยาวนาน ทางเกาหลีเหนือก็พึ่งประกาศขู่จะใช้หัวรบนิวเคลียร์หากท่านไม่รีบตัดสินใจ” ผู้ช่วยหนุ่มของอัสมาร พยายามรายงานสถานการณ์ที่น่าอึดอัดนี้อย่างราบเรียบ

“อืม…อืม.. ตอนนี้เหลือเวลาอีกเท่าไหร่” อัสมารถามหนุ่มผมบลอน

“ประมาณยี่สิบนาทีครับ ตอนนี้เหลือสิบเก้านาทีแล้วครับ”
อ่านเพิ่มเติม “เรื่องสั้นส่งประกวด ในหัวข้อ “พลังงานอนาคต”: แหวนพลังงาน”

ประกวดเรื่องสั้นไซ-ไฟ ครั้งที่ 3 หัวข้อ “พลังงานอนาคต”


เนื่องจากเป็นความผิดพลาดของผม(ผู้ประกาศ) ที่กำหนดวันใน Event ผิดพลาด เป็นวันที่ 15 ตุลาคม (ทั้งที่ควรจะเป็นวันที่ 15 กันยายน)
จึงต้องขออภัยมา ณ ที่นี้

และขออนุญาต ขยายเวลาการส่งเรื่องสั้นเป็น ถึงวันที่ 15 ตุลาคม
โดยจะประกาศผลในวันที่ 15 พฤศจิกายน
โดยผู้ที่ส่งเรื่องเข้ามาแล้ว สามารถแก้ไข ปรับปรุง และ/หรือ ส่งเรื่องเข้ามาใหม่ได้
ทั้งนี้ ขออภัยในความผิดพลาด และความไม่สะดวกในครั้งนี้ด้วย

ประกวดเรื่องสั้นไซ-ไฟครั้งที่ 3 ประจำเดือนกรกฎาคม – กันยายน 2554

ขอเชิญชาวไซ-ไฟ ร่วมสนุกด้วยการแต่งเติมจินตนาการในหัวข้อ “พลังงานอนาคต” ให้เป็นเรื่องสั้นไซ-ไฟสุดสนุกเพื่อแบ่งกันอ่านในเว็บบล็อก ชมรมนิยายวิทยาศาสตร์ไทย ชิงรางวัลพิเศษจากชมรมฯ ผลงานที่ได้รับคัดเลือกให้เป็นสุดยอดเรื่องสั้นไซ-ไฟจะได้รับ

โมเดลไซ-ไฟ 2 ชุด

DVD หนังไซ-ไฟที่หาดูยาก

บัตรเยี่ยมชม บ้านพิพิธภัณฑ์ ฟรี!! 2 ใบ

ใบประกาศเกียรติคุณสไตล์ไซ-ไฟพร้อมลายเซ็น รศ.ดร.ชัยวัฒน์ คุประตกุลและคณะกรรมการ

กติกา

  1. เป็นผลงานที่เขียนขึ้นใหม่โดยไม่ได้ลอกเลียนแบบผลงานของผู้อื่น
  2. ผลงานที่ส่งเข้าประกวดจะต้องไม่เคยตีพิมพ์หรือเผยแพร่ต่อสาธารณะมาก่อน
  3. พิมพ์ด้วยตัวอักษร cordia new ขนาด 16 พ้อยท์ ความยาว 5 หน้าขนาด A4 พร้อมชื่อนามสกุล(ในกรณีที่ใช้นามปากกากรุณาแจ้งชื่อนามสกุลจริงด้วย) อายุ การศึกษา ที่อยู่ หมายเลขโทรศัพท์ และe.mail address
  4. ส่งผลงานได้ทางอีเมล์ tsfg_news@hotmail.com
  5. ลิขสิทธิ์เป็นของผู้เขียน
  6. ผู้ที่ได้รับรางวัล ทางชมรมฯจะจัดส่งของรางวัลให้ทางไปรษณีย์
  7. ส่งผลงานได้ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไปจนถึงวันที่ 15 ตุลาคม 2554 ประกาศผลการประกวดทางเว็บบล็อกของชมรมนิยายวิทยาศาสตร์ไทยในวันที่ 15 พฤศจิกายน 2554

(แก้ไข วันกำหนดส่ง)

ผู้รอคอย : รางวัลชนะเลิศการประกวดเรื่องสั้นไซ-ไฟ ครั้งที่ 2 หัวข้อ “ยานอวกาศ”

ชายชราขับรถบรรทุกแร่คันเก่าคืบคลานไปตามถนนที่ไม่ถูกใช้งานนานหลายปี ข้างตัวเขามีเด็กชายผู้กำลังจะย่างเข้าวัยรุ่นที่ดูจะตื่นเต้นเป็นพิเศษนั่งมาเป็นเพื่อน เขาเฝ้าแต่ชะโงกหน้ามองไปยังความมืดเบื้องหน้าตรงที่แสงไฟจากรถบรรทุกส่องไปไม่ถึงเหมือนกำลังรอดูอะไรบางสิ่ง เสียงก้อนกรวดบดกับตีนตะขาบดังสะท้อนก้องในห้องคนขับทำให้บรรยากาศไม่เงียบเหงาจนเกินไป

“เกือบถึงหรือยังครับคุณตา” เด็กชายเอ่ยขึ้นมาในที่สุด
“อีกไม่ไกลแล้ว” ชายชราตอบหลังจากเหลียวหน้ามองหลักไมล์ข้างทาง
อ่านเพิ่มเติม “ผู้รอคอย : รางวัลชนะเลิศการประกวดเรื่องสั้นไซ-ไฟ ครั้งที่ 2 หัวข้อ “ยานอวกาศ””

ผู้มาเยือน : รางวัลชมเชยการประกวดเรื่องสั้นไซ-ไฟ ครั้งที่ 2 หัวข้อ “ยานอวกาศ”

ในที่สุด เจอโนโรม ก็ได้มายืนประจันหน้ากับ ‘มัน’ ยานอวกาศจากนอกโลกที่มีขนาดใหญ่ที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็นมา แม้แต่ในภาพยนต์แนวไซไฟอวกาศเองก็ไม่มีเคยมียานอวกาศลำใหญ่ขนาดนี้ปรากฎมาก่อน ขนาดของตัวยานกินพื้นที่ราวๆประมาณสามสนามฟุตบอลรวมกัน จนทำให้ชายหนุ่มอย่างเขาดูตัวเล็กราวกับมดที่ยืนอยู่ใกล้รถถังไปทันที
อ่านเพิ่มเติม “ผู้มาเยือน : รางวัลชมเชยการประกวดเรื่องสั้นไซ-ไฟ ครั้งที่ 2 หัวข้อ “ยานอวกาศ””

E Project : รางวัลชมเชยการประกวดเรื่องสั้นไซ-ไฟ ครั้งที่ 2 หัวข้อ “ยานอวกาศ”

ณ เวลาที่ก่อนจะถึง 1
เสียงหลายเสียงกำลังพูดคุยกัน “เอาละ เราจะสร้างยานอวกาศแบบไหนกันดี?”

ปี ค.ศ. 2211 : สหพันธรัฐ โลก
“นับเวลาถอยหลัง E Project ในอีก 5 วินาที 5… 4… 3… 2… 1… 0…”สิ้นเสียงโอเปอเรเตอร์ ยานอวกาศขนาดใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์มนุษยชาติก็ได้ออกตัว พ่นพลังงานขับเคลื่อนแรงดันมหาศาลมุ่งสู่เป้าหมายใหม่ในอวกาศเบื้องหน้า ทิ้งโลกมาตุภูมิที่ถูกมนุษยชาติสูบกลืนทรัพยากรไปจนเกือบหมดสิ้นให้ลอยเคว้งคว้างอยู่ในระบบสุริยะที่กำลังจะตาย

“ยินดีด้วยครับ ท่านนายพลในที่สุด E Project ที่คุณปู่ของท่านคิดไว้ก็ประสบผลสำเร็จไปได้ด้วยดี พวกเรามนุษยชาติต่างก็ตกเป็นหนี้บุญคุณตระกูลท่านจริงๆ น่าเสียดายที่คุณปู่ของท่านเสียไปก่อนที่จะได้มองเห็นความสำเร็จของคุณในวันนี้”นักวิทยาศาสตร์คนหนึ่งกล่าวชมเชยชายหนุ่มที่กำลังยืนมองโลกสีฟ้าเบื้องหลัง อ่านเพิ่มเติม “E Project : รางวัลชมเชยการประกวดเรื่องสั้นไซ-ไฟ ครั้งที่ 2 หัวข้อ “ยานอวกาศ””

ผู้บริสุทธิ์ : รางวัลชมเชยการประกวดเรื่องสั้นไซ-ไฟ ครั้งที่ 2 หัวข้อ “ยานอวกาศ”

1
โมกราเตรียมยานสำรวจ “จาเก้น” ยานชั้นโอริโม ซึ่งสามารถจะทนพายุสุริยะขนาด 3 อิเล็กตรอนโวลต์ ได้ลำหนึ่ง จะว่าไปก็ยานลำนี้ยังเล็กไปนิดแต่นั้นก็เป็นยานลำใหญ่ที่สุดที่มีอยู่ในอู่ของโมกรา สัญญาณที่กีเดียตรวจจับได้นั้น ต่ำแหน่งของยานอับปางน่าจะอยู่เลยช่องว่างฟาร์เนล ซึ่งเป็นน่านอวกาศสากล ตามกฎของสมาพันธ์เอกภพใครก็ตามที่ค้นพบยานอัปปางที่มีอายุเกินกว่าสามสิบปีซีเซี่ยมเป็นคนแรกจะสามารถครอบครองยานดังกล่าวได้อย่างสมบูรณ์ แต่จะต้องมีหลักฐานชื่อของยานลำที่อับปางมาแสดงกับสมาพันธ์ฯ ดังนั้นจึงยังไม่มีความจำเป็นต้องใช้ยานกู้ซากขนาดใหญ่ ใช้เพียงยานสำรวจขนาดเล็กเพื่อหาหลักฐานชื่อยานก่อน

การเดินทางในช่วงแรกราบรื่นไม่มีปัญหาอะไร ลาเพิร์นนักนำทางหญิงชำนาญในเส้นทางนี้อยู่ก่อนแล้ว เมื่อผ่านแถบดาวเคราะห์น้อยมาได้ ก็เข้าสู่เขตช่องว่างฟาร์เนล ที่นี้เราพบกับพายุสุริยะขนาดย่อม ลาเพิร์นใช้ความชำนาญของเธอหักเลี้ยวยานเพื่อให้ภาคตัดขวางของยานประทะกับพายุน้อยที่สุด ยานสะเทือนแต่ยังรับมือได้ ในที่สุดเราก็กลับเข้าสู่เส้นทาง

“จุ๊ๆๆๆ..ได้ยินไหม” กีเดียส่งเสียงเตือนเพื่อนร่วมยาน “สัญญาณขอความช่วยเหลือ สัญญาณใช้ระบบรหัสกามีนิ“ เสียจากเครื่องรับสัญญาณดังเป็นจังหวะแปลกๆซ้ำไปซ้ำมา “สัญญาณนี้ใช้ครั้งสุดท้ายเมื่อ 800ปีซีเซี่ยมที่แล้ว” กีเดียอธิบาย “จากนี้ไปเราจะออกนอกเขตช่องว่างฟาร์เนล เราอาจเจอพายุสุริยะอีกก็ได้” อ่านเพิ่มเติม “ผู้บริสุทธิ์ : รางวัลชมเชยการประกวดเรื่องสั้นไซ-ไฟ ครั้งที่ 2 หัวข้อ “ยานอวกาศ””

No Place : รางวัลชมเชยการประกวดเรื่องสั้นไซ-ไฟ ครั้งที่ 2 หัวข้อ “ยานอวกาศ”

คุณรู้จักตำนานเกี่ยวกับใบโคลเวอร์ไหม… เราเชื่อกันว่าใบโคลเวอร์สี่แฉกจะทำให้เกิดโชคดีกับผู้ที่ได้ครอบครอง ผมเองก็มีใบไม้นำโชคนี่ติดตัวเหมือนกัน…สำหรับภารกิจที่สำคัญยิ่ง แต่ถึงไม่มี ผมก็มั่นใจว่าจะกลับบ้านพร้อมความสำเร็จได้อยู่ดี เพื่อเธอแล้ว… แน่นอนว่ามันต้องสำเร็จ
อ่านเพิ่มเติม “No Place : รางวัลชมเชยการประกวดเรื่องสั้นไซ-ไฟ ครั้งที่ 2 หัวข้อ “ยานอวกาศ””

ภารกิจกู้ชีพ…วันสงกรานต์ : รางวัลชมเชยการประกวดเรื่องสั้นไซ-ไฟ ครั้งที่ 2 หัวข้อ “ยานอวกาศ”

๐…
“ในวันศุกร์ที่ 13 เมษายน 2572 อะโพฟิส จะเฉียดเข้าใกล้โลกด้วยระยะห่างประมาณ 40,000 กิโลเมตร ซึ่งใกล้พอที่จะมองเห็นเป็นจุดแสงเหมือนดาวที่สว่างพอ ๆ กับดาวที่มีอันดับความสว่าง 3 ได้”

๑…
“สวัสดี เซเรเน่ คุณได้ยินผมหรือไม่” โอไรออน ส่งสัญญาณวิทยุถาม
“ให้ตายเถอะ นั่นคุณจริงๆ หรือ นายพราน” เธอตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงที่ตื่นเต้นดีใจ
“จะมีใครกันล่ะ ที่จะขันอาสามารับคุณกลับบ้าน” โอไรออนตอบ
“ฉันคิดว่าฉันคงจะแก่ตายอยู่ที่นี่ ไม่คิดว่าจะได้ยินเสียงของใครอีกแล้ว แต่นี่เป็นคุณ เป็นเสียงของคุณ…” เธอพูดก่อนที่น้ำตาจะหลั่งไหลออกมา
อ่านเพิ่มเติม “ภารกิจกู้ชีพ…วันสงกรานต์ : รางวัลชมเชยการประกวดเรื่องสั้นไซ-ไฟ ครั้งที่ 2 หัวข้อ “ยานอวกาศ””