เรื่องสั้น: หลอนมรณะ องก์ที่ ๒/๒ (จบ)

หลังจากเฝ้ามองแบบจำลองการทำงานของเครื่องกำหนดฝันเป็นเวลาติดต่อกันกว่า 72ชั่วโมง ข้าพเจ้ารู้สึกถึงอาการปวดกระบอกตาอย่างรุนแรง และอาการเกร็งกล้ามเนื้อที่ต้นคอจนเกือบจะไม่สามารถขยับนิ้วได้
แต่นี่เป็นหนทางในการเอาชีวิตรอด เพียงหนึ่งเดียวของข้าพเจ้า
อ่านเพิ่มเติม “เรื่องสั้น: หลอนมรณะ องก์ที่ ๒/๒ (จบ)”

เรื่องสั้น: หลอนมรณะ องก์ที่ ๑/๒

เงาทะมึนทอดยาวอยู่ไกลๆ แต่ข้าพเจ้ากลับรู้สึกถึงความกดดันอยู่ใกล้แค่ลมหายใจรดต้นคอ
ต้นไม้สูงใหญ่บิดตัวหงิกงอโดยปราศจากกระแสลม
อากาศหยุดนิ่งแต่สิ่งของรอบข้างกลับสั่นไหวอย่างรุนแรง
ฉับพลัน การเคลื่อนไหวของโลกดูเหมือนจะหยุดลง
ผิวดินสงบนิ่ง แตกระแหง แต่เย็นยะเยือก
ข้าพเจ้าพยายามขยับเขยื้อนร่างกายแต่กลับไร้ปฏิกิริยาตอบสนอง ข้าพเจ้าได้แต่หยุดนิ่งอยู่กับที่
เงาร่างเข้มดำบดบังท้องฟ้าทั้งมวลจนมืดมิด ลมหายใจร้อนระอุราวโลหะร้อนแดงนาบลงบนใบหน้า ส่งเสียงดังฟืดฟาด เมื่อเคลื่อนตัวเข้าใกล้
แขนขาข้าพเจ้าเป็นอันไดไป
ข้าพเจ้า ก้มลงมอง …
หายไปแล้ว … ไม่มี
ไม่มีสิ่งใดเลยเบื้องล่าง … มีเพียงศรีษะข้าพเจ้าตั้งวางอยู่บนพื้น ดินเย็นเฉียบนั่น
เงาร่างเคลื่อนใกล้เข้ามา สูงใหญ่ราวภูเขาเลากา
ข้าพเจ้ากรีดร้องสุดเสียง ศรีษะของข้าพเจ้ากลิ้งโค่โร่ไปตามพื้น
อ่านเพิ่มเติม “เรื่องสั้น: หลอนมรณะ องก์ที่ ๑/๒”

เรื่องสั้นไซ-ไฟ

เรื่องสั้นไซ-ไฟเรื่อง

ชีวิตลับร่องลึกบาดาล

โดย วรากิจ เพชรน้ำเอก
………………….
          แสงสว่างใต้ท้องมหาสมุทรน้อยลงเรื่อยๆ เมื่อเกรกอรีนำซีฮอร์สซึ่งเป็นยานสำรวจน้ำลึกลงไปถึงระดับ 1หมื่น 9 พันฟุต ซึ่งเป็นเขตมืดลึกของมหาสมุทรแปซิฟิก แสงไฟจากสปอทไลท์ทั้ง 3 ดวงช่วยให้เขาเดินทางต่อไปได้อย่างไม่ลำบากนัก สัญญาณที่ถูกส่งมาจากระบบแจ้งพิกัดอัตโนมัติทำให้เขารู้ว่า เขาใกล้จุดหมายปลายทางเข้าไปทุกที มันคือสถานีวิจัยอควาเรียส ที่ติดตั้งอยู่ในแนวร่องลึกมาเรียนา ซึ่งเป็นร่องลึกบาดาลที่ลึกถึง 3หมื่น 6 พันฟุต ลึกกว่าความสูงของยอดเขาเอเวอร์เรสต์ซึ่งสูงที่สุดในโลกเสียอีก แต่ด้วยการออกแบบโครงสร้างอย่างยอดเยี่ยม ประกอบกับวัสดุมหัศจรรย์อย่างโลหะไททาเนียมผสานด้วยคาร์บอนไฟเบอร์อันแข็งแกร่ง สำหรับบุผิวด้านนอกกับผนังภายใน ทำให้มันสามารถทนต่อแรงกดดันอันมหาศาลของน้ำทะเลได้อย่างน่าประทับใจทีเดียว
อ่านเพิ่มเติม “เรื่องสั้นไซ-ไฟ”