คลังเก็บหมวดหมู่: เรื่องสั้น

แดรก, มนุษย์ล่องหน

ไม่มีใครเคยใส่ใจแดรก เลย แม้แต่ตอนที่เขาสวมรองเท้าใหม่ที่ขัดซะวาววับ ก็ไม่มีใครสังเกตเห็น
ไม่มีใครเคยเลือกให้เขาเป็นผู้นำขบวนดุริยางค์เดินรอบสนามเด็กเล่นเลยสักครั้ง
ทุกๆ วัน เด็กทั้งห้องจะจัดขบวนดุริยางค์เดินเล่นรอบสนามเด็กเล่น   เด็กทุกคนต่างก็จะเล่นเครื่องดนตรีหนึ่งชิ้นยกเว้นผู้นำขบวน   ผู้นำขบวนจะควงคฑา อยู่ด้านหน้า
แดรก มักจะอยู่ด้านหลังสุดเสมอ เขาต้องเล่น ไตรแองเกิล[1]  มีอยู่วันหนึ่ง แดรกหกล้ม   เด็กคนอื่นๆ ก็ยังคงเดินตามขบวนกันต่อไป  ไม่มีใครใส่ใจที่จะสังเกตเห็นเขา  แดรก อยากที่จะหายตัวไปจากตรงนั้นซะเลย
ตอนกลางวัน เขานั่งอยู่คนเดียว เขาทานได้ไม่มาก  แม่ของเขาจึงมาหาเพื่อพาเขากลับบ้าน
แม่เล่านิทานเกี่ยวกับนางฟ้าสมปรารถนาให้เขาฟัง ในตอนจบกล่าวไว้ว่า
“นางฟ้าก็ได้ให้พรกับเธอ แล้วเธอก็อยู่อย่างมีความสุขตราบชั่วกาลนาน”
“หลับฝันดีนะจ๊ะ” แม่ของเขากล่อม  แล้วก็จุมพิตที่หน้าผากของเขา
ในตอนเช้า เมื่อเขาลงมาทานอาหาร  แม่ของแดรกก็เอ่ยทัก “เช้านี้ลูกดูแจ่มใสดีขึ้นนี่”  แต่ แดรกไม่รู้สึกอย่างนั้น  เขาอยากหายตัวไปซะ
ในระหว่างที่เดินไปยังป้ายจอดรถประจำทาง เขาเล่นหน้าเล่นตากับกระจกหน้าร้านตัดผม
เขาแลบลิ้น ปลิ้นหู  และทำตาแหล่
ทันใดนั้น เขาก็สังเกตเห็นบางสิ่งแปลกประหลาดเกิดขึ้น เขามองไม่เห็นลิ้นของตัวเอง เขาลองเลียริมฝีปากดู ลิ้นของเขาก็ยังอยู่นี่  เขารู้สึกได้  แต่เขามองไม่เห็นมัน..
เมื่อเขานั่งลงที่ม้านั่งเพื่อรอรถประจำทาง เขาก็รู้สึกคันที่ท้อง เขาจึงถลกเสื้อเชิ้ตขึ้นเกา  ท้องของเขาก็ล่องหน เช่นกัน
เมื่อเขาก้าวขึ้นรถประจำทาง ขากางเกงก็ถลกขึ้น   เขาพบว่าขาของเขาก็ล่องหนไปแล้ว เช่นกัน
เมื่อถึงเวลาที่เขานั่งลงด้านหลังห้องเรียน เขาก็ล่องหนอย่างสมบูรณ์ เฉกเช่นที่เขาปรารถนา  ทุกๆ คนเห็นเพียงแต่เสื้อเชิ้ต, กางเกงยีนส์ และรองเท้าวาววับคู่ใหม่ ที่เขาใส่อยู่
เบ็ตตี้ซู […]

โพสท์ใน เขียน เขียน เขียน, เรื่องสั้น | แสดงความเห็น

คำตอบ

ดวาร์ อีฟ กำลังดำเนินพิธีการเชื่อมต่อในขั้นสุดท้ายด้วยทองคำ มีสายตามากมายไม่รู้กี่คู่ที่เฝ้ามองเขาอยู่ผ่านกล้องโทรทัศนานับโหลและผ่านทางเครือข่ายซับอีเธอร์ทั่วทั้งจักรวาล เพื่อจับจ้องในสิ่งที่เขากำลังทำอยู่

เขายืนตรงและหันไปพยักหน้าให้กับ ดวาร์ เรย์น แล้วเคลื่อนตัวไปยืนด้านข้างสวิทช์ซึ่งจะเป็นสิ่งที่ทำให้สนธิสัญญานั้นสมบูรณ์หากว่าเขาโยกมันขึ้น เจ้าสวิทช์นี้ก็จะทำการเชื่อมโยง และในทันใดนั้น มหาเครื่องจักรคอมพิวติ้งที่มีอยู่ทั้งมวลในทุกพิภพทั่วทั้งจักรวาล—เก้าสิบหกพันล้านดาวเคราะห์—จะเชื่อมต่อกันผ่านอภิมหาวงจรซึ่งจะโยงพวกมันเข้าด้วยกันเป็นอภิมหาเครื่องคำนวณหนึ่งเดียว เป็นเครื่องจักรไซเบอร์เนติคเพียงหนึ่งเดียวที่จะผสมผสานทุกองค์ความรู้ที่มีอยู่ในทุกกาแลคซี

ดวาร์ เรย์น กล่าวสุนทรพจน์สั้นๆ กับผู้ชมและผู้ฟังนับล้านล้าน หลังจากเงียบลงชั่วขณะ เขาก็ให้สัญญาณ “ตอนนี้เลย ดวาร์ อีฟ”

ดวาร์ อีฟ โยกสวิทช์ มีเสีบงฮึมฮัมครางลั่นจากการกระชากของพลังงานจากดาวเคราะห์เก้าสิบหกล้านดวง ไฟแฟลชแลบแปลบปลับระยิบระยับทั่วทั้งแผงบนเครื่องที่ยาวนับไมล์

ดวาร์ อีฟ เคลือนตัวถอยหลังไปและสูดลมหายใจเข้าลึกๆ “เกียรติของการถามคำถามแรกนี้เป็นของท่าน ดวาร์ เรย์น”

“ขอบใจ” ดวาร์ เรย์น ตอบรับ “มันควรจะเป็นคำถามที่ไม่มีเครืองจักรไซเบอร์เนติคเครื่องใดเคยสามารถตอบได้”

เขาหันหน้าไปเผชิญกับเครื่องจักร “พระเจ้ามีจริงหรือ”

เสียงอันยิ่งใหญ่ตอบกลับด้วยปราศจากความลังเล ไม่มีแม้สักหนึ่งเสี้ยวของการค้นหา

“มีสิ ตอนนี้ พระเจ้ามีจริง”

ความกลัวฉาบลงบนใบหน้าของ ดวาร์ อีฟ ในทันใด เขากระโดดไปเพื่อที่จะคว้าสวิทช์

สายฟ้าฟาดลงมาจากท้องฟ้าที่ไร้ซึ่งวี่แววเมฆฝน กระหน่ำลงบนร่างจนเขาร่วงลง และหลอมตัวสวิทช์ปิดจนละลาย●

จากเรื่อง “Answer”  ของ เฟรดเดอริค บราวน์

โพสท์ใน เขียน เขียน เขียน, เรื่องสั้น | ติดป้ายกำกับ | 1 ความคิดเห็น

ปัญหาปู่

บรรยากาศในห้องบรรยายดูอบอุ่นและเงียบสงบ ขณะที่ ศจ.เธดเดออุส ฟิท์ช
กำลังง่วนอยู่กับการเขียนบนกระดานดำ บรรดานักศึกษาด้านหลังของเขาก็ง่วนอยู่กับการจดบันทึกตามเช่นกัน ท่ามกลางเสียงขีดของดินสอลงบนสมุด เสียงเขย่าเท้า เสียงสั่นของหลอดฟลูออเรสเซนท์ และเสียงเพลงของ เดอะบีชบอยส์ แว่วมาจากทางหน้าต่างที่เปิดอยู่

“…และดังนั้น” เขาบรรยายต่อ “การเดินทางย้อนเวลาจะก่อให้เกิดความขัดแย้งระหว่างเหตุและผล ด้วยเหตุนี้มันจึงดูราวกับว่าเป็นไปไม่ได้” เขาหันหน้ากลับมาทางด้านชั้นเรียน “ปัญหาดังกล่าวนี้ มักถูกเรียกว่า ‘ปัญหาปู่‘
“ลองคิดตามดูนะ หากว่าผมมีเทคโนโลยีที่สามารถย้อนเวลากลับไปเยี่ยมเยือนปู่ของตัวเอง ซึ่งกำลังอยู่ในวัยหนุ่ม แล้วอะไรกันล่ะ ที่จะมาหยุดไม่ให้ผมฆ่าปู่ ก่อนที่เขาจะมีโอกาสที่จะมีลูก แล้วถ้าผมทำสำเร็จละ ใครเล่า ใครกันที่จะเป็นผู้เดินทางย้อนเวลา…”

เสียงพึมพำในชั้นเรียนขัดจังหวะการบรรยายของเขา เธดเดออุส
ตระหนักได้ว่าบรรดานักศึกษาล้วนกำลังจ้องมาที่หน้าอกของเขา เขาก้มลงมองตามจึงได้เห็นว่ามีจุดเล็กๆ สีแดงเต้นระริกอยู่บนเสื้อเชิ้ตสีขาวของเขา ศาสตราจารย์ตระหนักได้อีกว่า ที่แถวหลังสุดของห้องมีชายหนุ่มผู้หนึ่งกำลังจ่อบางอย่างที่มีลักษณะคล้ายๆ ปืนพกมาที่เขา จากการเต้นระริกของจุดสีแดง เห็นได้ชัดว่ามือของเขากำลังสั่น

ชายหนุ่มผู้นี้ย่อมไม่ได้ลงทะเบียนลงเรียนในวิชาฟิสิกส์เบื้องต้น นี้เป็นแน่ เขาดูคล้ายๆ กับ เธดเดออุส ทีเดียว ไม่ว่าจะเป็นรูปหน้า หรือผมสีแดง หรือ ดวงตาสีเขียวทีแวววาว เธดเดออุส รู้สึกราวกับว่าเขาได้เจอกับตัวของเขาเองอีกคน

ปืนพกล้ำสมัย ที่มีลำแสง (เลเซอร์?) เสื้อผ้าที่แปลกตา ท่าทางกระตือรือร้น…ทุกประการทำให้เขาตระหนักได้ “ขอให้ผมเดานะ คุณคงเป็นหลานปู่ของผม”

ผู้มาเยือน พยักหน้ารับ

“มันไม่มีทางสำเร็จหรอก จะต้องมี บางสิ่งที่จะทำให้ล้มเหลว” เขารู้สึกเสียวสันหลังทั้งๆ […]

โพสท์ใน เขียน เขียน เขียน, เรื่องสั้น | ติดป้ายกำกับ , | แสดงความเห็น

1-800-บริการ-โคลน

ขอบคุณค่ะ ที่เรียกใช้บริการโคลนไลน์ เราภูมิใจที่จะนำเสนอบริการโคลนนิ่งที่สมบูรณ์แบบในราคาที่เหมาะสม กรุณาเลือกสิ่งที่ท่านต้องการตามตัวเลือกต่อไปนี้ค่ะ

ถ้าท่านต้องการสั่งโคลนนิ่งใหม่ กรุณาสั่งว่า “สร้างใหม่”

ถ้าท่านได้รับตัวโคลนแล้ว กรุณาสั่งว่า “บริการ” เพื่อสอบถามข้อมูลด้านการบริการและการชำระเงิน

หากท่านต้องการทราบระยะเวลาในการส่งของแต่ละ คำสั่งโคลนที่สั่งไว้แล้ว กรุณาสั่งว่า “จัดส่ง”

เข้ามาใช้บริการทำสำเนาฝาแฝดของเรา เพียงแค่สิบดอลลาร์ คุณอาจจะเป็นคนต่อไปที่เป็นผู้ชนะรางวัลใหญ่ ผู้โชคดีมากกว่าหนึ่งร้อยคนได้รับรางวัลบริการโคลนนิ่งชั้นพิเศษของเรา อย่าพลาดโอกาสที่คุณจะมีฝาแผด เพียงแค่สั่งว่า “ฝาแฝด” เท่านั้น

หากท่านต้องการทวนตัวเลือกอีกครั้ง กรุณาสั่งว่า “ทวนซ้ำ“
“สร้างใหม่”

ขอบคุณที่ท่านไว้วางใจสั่งผลิตภัณฑ์ของโคลนไลน์ เราปรารถนาที่จะช่วยท่านมากเกินกว่าที่ท่านจะคาดฝันไว้ กรุณาเลือกตามตัวเลือกต่อไปนี้ค่ะ

ถ้าท่านต้องการโคลนเพื่อนหรือสมาชิกครอบครัว กรุณาสั่งว่า “ครอบครัว” โคลนไลน์ขอแสดงความเสียใจที่จะต้องแจ้งให้ทราบว่าการโคลนนิ่งเด็กที่อายุต่ำกว่าสิบสองปีเป็นสิ่งที่ผิดกฎหมายในรัฐดังต่อไปนี้: อลาสก้า, อินเดียน่า, เนบลาสก้า และ โซโนร่า

สำหรับการโคลนนิ่งอวัยวะบางส่วน—ดังเช่น เลือด, ดวงตา, หัวใจ, ตับ, ไต, และปอด— กรุณาสั่งว่า “อวัยวะ” เราขอเสนอส่วนลดสำหรับทุกๆ อวัยวะที่มีการสั่งซ้ำ รวมถึงสิ่งที่เรามีชื่อเสียงเป็นพิเศษ หัวใจ และ ปอด

หากท่านต้องการเลือกโคลนผู้มีชื่อเสียงที่เรามีบริการ กรุณาสั่งว่า “ดารา” สำหรับราคาจะขึ้นอยู่กับระดับชื่อเสียง โปรดทราบว่าบุคคลผู้มีชื่อเสียงบางท่านขอสงวนสิทธิในยีนของตน

หากท่านต้องการสมัครเข้าชิงรางวัล สุดยอดโคลนนิ่ง กรุณาสั่งว่า “รางวัล”

หากท่านต้องการโคลนสัตว์เลี้ยงที่ท่านรัก กรุณาสั่งว่า “สัตว์เลี้ยง”

หากท่านต้องการทวนตัวเลือกอีกครั้ง กรุณาสั่งว่า […]

โพสท์ใน เขียน เขียน เขียน, เรื่องสั้น | 3 ความเห็น

ผู้ชาญฉลาด

กาลครั้งหนึ่งในอดีตนานมาแล้ว นานก่อนที่ผมจะถือกำเนิด เป็นช่วงเวลาที่ปราศจากคอมพิวเตอร์แม้แต่เครื่องเดียว ไม่มีคอมพิวเตอร์ให้ใช้ในการคำนวณ ไม่มีสมองกลที่จะออกแบบผังเมืองหรือยานอวกาศใหม่ๆ ไม่มีหุ่นยนต์สถาปนิก ไม่มีหุ่นยนต์คนงาน ไม่มีหุ่นยนต์แม้ว่าจะในแบบใดๆ ก็ตาม

ผู้คนผู้ดำรงอยู่โดยปราศจากคอมพิวเตอร์นั้นต้องทำทุกสิ่งทุกอย่างด้วยตนเอง พวกเขาต้องทำอาหารเอง พวกเขาต้องตัดเย็บเสื้อผ้าเอง และพวกเขาต้องสร้างบ้านด้วยตนเอง พวกเขาต้องคอยกำหนดเวลาที่ต้องตื่นในตอนเช้า ต้องคิดว่าจะทำอะไรบ้างในแต่ละวัน และต้องใคร่ครวญว่าจะสนทนาเรื่องอะไรกัน

ผู้คนเหล่านั้นต่างก็มีความชาญฉลาด พวกเขาต้องอ่าน ต้องเขียน และต้องทำสิ่งต่างๆ มากมาย พวกเขาบางคนต้องทำในหลายๆ อย่างพร้อมๆ กัน ถึงแม้ว่าพวกเขาจะชาญฉลาด แต่พวกเขามักจะเศร้าโศกอยู่เสมอ พวกเขาคิดว่าตนน่าจะมีความสุขมากกว่านี่ถ้าหากว่าสิ่งที่ต้องทำมากมายนั้น ลดน้อยลง ดังนั้นพวกเขาก็เริ่มสร้างรถลากเพื่อใช้บรรทุกของจากที่หนึ่งไปยังอีกที่หนึ่งได้เร็วขึ้น สร้างเครื่องทอผ้าเพื่อทอผ้า และสร้างเครื่องโม่เอาไว้โม่แป้งแทนพวกเขา

แต่พวกเขาก็ยังคงทุกข์ยาก พวกเขาสร้างเครื่องจักรต่างๆ อีกมากมาย พวกเขาสร้างรถไฟ สร้างสถานีพลังงานเพื่อผลิตไฟฟ้า และสร้างรถเพื่อที่จะได้ไปไหนมาไหนได้สะดวกรวดเร็ว เครื่องจักรกลที่ใช้ตัดหญ้าในสนามแทนพวกเขา ที่ใช้ล้างจานชามแทนพวกเขา ใช้เล่นเพลงให้พวกเขาฟัง และแสดงภาพยนตร์ให้พวกเขาชมและแล้วพวกเขาก็สร้างคอมพิวเตอร์รุ่นแรกขึ้นมา

แต่พวกเขาก็ยังคงไม่มีความสุข พวกเขาจึงออกแบบคอมพิวเตอร์ให้ทำงานแทนพวกเขา เพื่อเลือกเพื่อนให้กับพวกเขา จำลองเหตุการณ์เทียมเพื่อความสนุกสนานของพวกเขา ทำงานเล็กๆน้อยๆ ต่างๆ แทนพวกเขา

พวกเขาสร้างเครื่องจักรที่จะทำให้ผลิตของได้มากกว่าเดิม, ด้วยต้นทุนที่ต่ำกว่า, และเร็วกว่า แต่ในที่สุดก็ไม่เหลือสิ่งใดที่พวกเขาต้องการอีก เวลาผ่านไปพวกเขาสามารถทำทุกอย่างที่พวกเขาพอใจ แต่ไม่มีอะไรที่พวกเขาจะพึงพอใจอย่างแท้จริง

ท้ายที่สุด พวกเขาก็ป้อนคำถามให้คอมพิวเตอร์ช่วย

ผมต้องคิดอยู่อย่างหนักและเป็นเวลานานว่าทำไมบรรดาผู้คน ลูกหลานของผู้ที่ออกแบบสร้างผมขึ้นมาล้วนแต่ไม่มีความสุข ทุกๆ นาโนวินาทีผมสามารถสร้างโชว์ใหม่ๆ นับพันรายการ เกมส์ใหม่ๆ […]

โพสท์ใน เขียน เขียน เขียน, เรื่องสั้น | ติดป้ายกำกับ | 1 ความคิดเห็น

สิ้นสุดแห่งกาลเวลา (The End of All Days) – มิเชล เค. อีโวลิท

สิ้นสุดแห่งกาลเวลา(The End of All Days)
แต่งโดย มิเชล เค. อีโวลิท
แปลโดย Chaya Yaowarattanaprasert

เมื่อกาเบรียลหวนกลับมาจากการเดินทางของเขา ก็เหลือเวลาน้อยเต็มทีแล้วสำหรับทั้งเขาและโลกใบนี้ สิ่งหนึ่งซึ่งเดินทางพาดผ่านระบบสุริยะมาพร้อมการทำลายล้างทุกสิ่งบนเส้นทางที่ไม่อาจเปลี่ยนแปลงของมัน ในขณะนี้มันอยู่ห่างจากโลกไม่ถึง 2 หน่วยดาราศาสตร์แล้ว กว่าหลายเดือนแล้วที่ริ้วลายสีแดงสดแผ่ขยายย้อมผ่านสรวงสวรรค์ และวังวนแรงโน้มถ่วงขนาดมหึมาซึ่งฉีกกระชากดาวพฤหัสมาแล้วปรากฏให้เห็นได้ด้วยตาเปล่า ทว่าในตอนนี้ ฟากฟ้ากลับเปลี่ยนเป็นสีฟ้าอ่อนอันงดงามดุจดั่งฤดูใบไม้ผลินับครั้งไม่ถ้วนในอดีต ราวกับจะลวงหลอกให้คิดว่าโลกยังคงมีเวลาเหลืออยู่อีกยาวนาน
เมื่อกาเบรียลก้าวเดินลงชานชาลาจากหนึ่งในสองตู้รถของรถไฟเพียงขบวนเดียวที่ให้บริการในวันนี้พร้อมกับผู้ร่วมเดินทางอันน้อยนิด เขารู้สึกได้ทันทีถึงความสคชื่นและสงบสุขที่เปี่ยมล้นขึ้นในอากาศ ลิ้นของเขาสัมผัสได้ถึงรสเกลือ และจินตนาการไปถึงเสียงคลื่นน้ำที่ดังกระทบโสตในหาดซัลเวจ ที่อยู่ห่างออกไปไม่กี่ไมล์ มันยากที่จะเชื่อว่าการที่ปรากฏการณ์ตื่นตาและน่าสะพรึงกลัวที่ปรากฏบนฟากฟ้าในช่วงปีที่ผ่านมา กลายมาเป็นสีฟ้าสดใสในเบื้องหน้าเขาในตอนนี้ เป็นสิ่งบ่งชี้ว่าโลกใบนี้ใกล้ถึงจุดจบเต็มทีแล้ว มันคือความสงบสุขก่อนพายุใหญ่จะมาถึง
ผู้โดยสารคนอื่นๆ ได้ออกเดินทางไปตามเส้นทางของพวกเขา จนเหลือกาเบรียลเพียงคนเดียวในเวลาไม่ถึงนาที สถานีเก่าของเลอ คลอยสิค มีความเปลี่ยนแปลงไปเพียงเล็กน้อยเท่านั้น หลังคาบางๆ ครอบเหนือรางรถไฟ กำแพงอิฐแดงเปลือยเปล่าและหน้าต่างฝุ่นเขรอะที่อยู่สูงขึ้นไปดูราวกับว่ามันถูกออกแบบให้มีอายุการใช้งานมากว่าพันปียังคงอยู่ดังเดิม กาเบรียลวางถุงใบน้อยที่บรรจุข้าวของอันน้อยนิดของเขาลงบนม้านั่ง เขานั่งลงด้วยความประหลาดใจถึงสิ่งที่กำลังทำ เขาไม่ได้ตรวจสอบก่อนเดินทางกลับมาว่าแชงกรีล่า 2.0ยังคงอยู่หรือไม่ เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะทำเช่นไรหากมาร์ธายังคงเชื่อมั่นในสิ่งที่เธอเชื่อเมื่อสี่ปีที่ผ่านมา เขายังจำได้ดีถึงสายตาวิงวอนของเธอ ใบหน้าสีซีดตกกระของเธอ และเรือนผมสีแดงเพลิงของเธอ ไปจนถึงคำถามและข้อสงสัยไม่จบสิ้นที่ส่งผ่านความเจ็บปวดเข้ามาในหัวของเขา เขาเพิ่งอายุยี่สิบสองในตอนนั้น อ่อนกว่าเธอถึงสิบปี และเขาก็ยังไม่เป็นผู้ใหญ่พอจะตัดสินใจด้วยมุมมองที่มีในตอนนั้นเขาได้เห็นเพียงส่วนเสี้ยวของโลกใบนี้ เพื่อที่เขาจะได้ใช้เวลาที่เหลืออยู่ชดเชยประสบการณ์ที่เขาไม่เคยได้รับ ด้วยศักยภาพทุกอย่างในชีวิตที่เขาอาจไม่มีโอกาสได้ใช้ เขาออกเดินทางในที่สุด และเขาคงไม่มีวันแน่ใจแน่ใจว่าเขาทำถูกหรือไม่ หากแต่มันดูเหมือนจะไม่มีทางเลือกอื่นที่ดีกว่าการละทิ้งมาร์ธาและชุมชนเล็กๆ ของแชงกรีล่า 2.0 […]

โพสท์ใน เขียน เขียน เขียน, เรื่องสั้น | แสดงความเห็น

นักล่าหน้าหยกกับสาวน้อยจอมจุ้น (ตอนที่ 4 ลั้นลาใต้เมืองน้ำแข็ง)

ตอนที่ 4 ลั้นลาใต้เมืองน้ำแข็ง
ที่รับรองแขกของเมืองน้ำแข็งคือข้างล่างหรือใต้เมืองน้ำแข็ง!!!  ลึกลงไปประมาณห้าพันเมตร  ยังมีที่พักผ่อนลานกว้างส่วนรวมสำหรับการใช้ชีวิต  ของเจ้าหน้าที่ในเมืองน้ำแข็งเองและแขกผู้มาเยือน   ที่แปลกตาและหาดูได้ยากคือปลาที่ปรับสายพันธุ์เพื่อการมีชีวิตอยู่ตามสภาพแวดล้อม  มีหลายชนิด  แต่ที่ได้รับความสนใจเป็นพิเศษจะมีอยู่ 2 ชนิด นั่นคือ  ปลาโลมา  กับ  เพนกวิน – -‘  ที่อาศัยอยู่แถวโพรงถ้ำใต้น้ำ  ใต้เมืองน้ำแข็ง!!!
“ ลิฟท์กำลังจะเปิดคะ!  “  เสียงเตือนจากลิฟท์ขนส่ง  จากด้านบนสู่ด้านล่าง
ไอด้าตื่นตาตื่นใจกับบรรยากาศชั้นโถงล่างจัดด้วยความเรียบง่าย  บางส่วนเป็นผนังน้ำแข็งที่มีความโปร่งใส  จนมองออกไปเห็น  พืชและสัตว์น้ำหลายชนิด  กำลังว่ายไปมา  เพื่อเล่นไฟส่องสว่างของที่พัก  แน่นอน  มีปลาโลมา  จอมจุ้น  อยู่สองตัวกำลังพยักหน้าเรียกแขกหน้าใหม่อย่าง  ไอด้า  สาวจอมจุ้นคนนี้  เนื่องจากเธอเอ็นดูสัตว์อยู่เป็นทุนเดิม เธอจึงวิ่งเข้าไปใกล้ผนังน้ำแข็งเพื่อเป็นการทักทายกับ  เจ้าปลาโลมาจอมจุ้นทั้งสองตัว  อย่างออกรสออกชาติ
“ จะออกไปส่องท้องทะเลแถวนี้มั้ยน้องสาวสุดสวย! “  เจ้าหน้าที่  ฮ็อปกิ้นน์  ผู้ดูแลสถานที่โดยรวมของโถงล่างนี้
“ ไปค่ะ  อยากออกไปดูให้ทั่วบริเวณนี้เลย “  สาวไอด้า  ตอบอย่างรวดเร็ว  เมื่อมีคนเห็นความงามของเธอ – -‘
“ ไม่ดูเอกสารเตรียมสอบก่อนหรือ ไอด้า “  ดอย  […]

โพสท์ใน เรื่องสั้น | ติดป้ายกำกับ | แสดงความเห็น

นักล่าหน้าหยกกับสาวน้อยจอมจุ้น (ตอนที่ 3 ตามหาพ่อ)

ตอนที่ 3 ตามหาพ่อ
ณ.สำนักงานกลาง  เช้าวันถัดมา  เจ้าหน้าที่กลุ่มใหญ่เตรียมพาหนะสำหรับพา  ผู้เสียหายไป  ปลายทางวาร์ป  เมืองน้ำแข็ง ไอคุปต์
ไอด้า  มาคอยตั้งแต่เช้าพร้อม  เอกสารแนะนำระบบโฟดีทัศน์  บริเวณลานจัดงานเมื่อวานนี้  หลังจากเธอเจาะระบบแล้วพบจุดบกพร่อง
“  หลับสนิทดีนะ  ไอด้า  วันนี้คงต้องท่องยานกันจนค่ำแน่นอน  “  ดอยทักทาย  ก่อนส่งวิธีสอบคัดเลือกเข้าทำงาน  บริษัทดำรงธรรม  ให้กับสาวน้อย
“  ใครจะหลับลง!!!  เป็นนายจะหลับหรือไง?  “  สาวน้อย  ตอบด้วยคำถาม  ที่บอกได้ว่าใครจะหลับสนิทเมื่อเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้น  แล้วเธอก็ส่งเอกสารแนะนำระบบโฟดีทัศน์  ให้  ดอย  หวังให้เขานำไปจัดการต่อ  เพื่อปรับปรุงระบบ
“  อืม!!!  ก็นั่นสินะ  “  ดอย  อมยิ้มเล็กน้อย  ก่อนจะอึ้งกับ  การเจาะระบบของเธอสาวน้อยจอมจุ้น
“  นี่ไม่ได้นอนเลยรึ?  “  ดูจากรายละเอียด  คงใช้เวลาไม่น้อยกว่า 4 ชั่วโมง
 
(ยานพาหนะที่เจ้าหน้าที่เตรียมให้  สำหรับเดินทาง  ทางอากาศ  ขนคนได้ 50 คน  ทำงานโดยสร้าง  สุญญากาศ  ระหว่างผนังด้านในของยานกับผนังด้านนอกของยานระยะประมาณ  1 เมตร  […]

โพสท์ใน เรื่องสั้น | ติดป้ายกำกับ | แสดงความเห็น

นักล่าหน้าหยกกับสาวน้อยจอมจุ้น (ตอนที่ 2 เรียกร้อง)

ตอนที่ 2  เรียกร้อง
 ทันทีที่ได้ยินคำถาม  ดอย  ดึงภาพความทรงจำตอนเจอ  ไอด้า  ครั้งแรก  เธอเป็นสาวน้อยน่ารักสดใส  ที่ได้รับอนุญาตให้พกพา  ปืนไฟฟ้าติดตัว  แต่ติดที่เธอมีความแค้นส่วนตัวกับกลุ่มเป้าหมาย  ดอย  จึงได้แต่บอกปัดคำตอบ  ที่สาวน้อยกำลังตั้งหน้าตั้งตารอคำตอบอยู่
“ เอาไว้จบเรื่องตามหา พ่อของเธอก่อนนะ  ค่อยว่ากัน  “
สาวน้อยเริ่มโวยวาย  ด้วยเคยได้ยินเรื่องแบบเดียวกันที่เกิดกับพ่อของเธอ  จากที่อื่นมาก่อนแล้ว
“ นายจะให้ฉันฟ้อง  สำนักงานกลาง  แล้วอีก๓  ปีค่อยมาฟังผลว่าหลักฐานไม่เพียงพอหรือไง !!! “
“ ฉันไม่เชื่อหรอกนะ  ว่าจะตามตัวคนก่อเหตุกับหลักฐานมาครบ  จากความหย่อนยานของสำนักงานกลาง  น่ะ“
ไม่ทัน  ดอย  จะได้ตอบเสียง  จักจั่น  รอบๆร้องระงม  ให้รู้เวลาเริ่มลดพลังงานเพื่อ  การพักผ่อนของชาวเมืองแล้ว
“  ไปพักก่อน  เดี๋ยวพรุ่งนี้  ค่อยว่ากัน  “  ดอย  พูดด้วยน้ำเสียงอันเยือกเย็น
“  ฉันต้องการข้อมูลทั้งหมด  ที่เกิดขึ้น  ที่ลานนั่น  “  ไอด้า  ออกคำสั่งเพื่อแทนคำตอบการร่วมงานกับ  ดอย
“  บอกตรงๆนะ  คุณมีความแค้นส่วนตัวกับกลุ่มเป้าหมายและต้องผ่านการสอบของ บริษัทดำรงธรรม ก่อน “
ดอย  ตอบด้วยความจำใจ  […]

โพสท์ใน เรื่องสั้น | ติดป้ายกำกับ | แสดงความเห็น

นักล่าหน้าหยกกับสาวน้อยจอมจุ้น (ตอนที่ 1 พบเจอ)

ตอนที่ 1  พบเจอ
ณ. กลางเมืองหลวงประเทศไตรย  มีงานนิทรรศการประวัติศาสตร์โบราณ  ตั้งแต่เริ่มก่อตั้งประเทศ  ที่ศูนย์ลานเผยแพร่วัฒนธรรมโบราณ  มีคนจำนวนมาก  เดินชมงานกันอย่างเพลิดเพลิน  แปลกหูแปลกตากับภาพและโฟดีทัศน์  ที่ถูกนำมาแสดง  อย่างเด่นชัดเป็นสัดส่วนอยู่ในบริเวณจัดงาน
แต่มี ”แสงจ้า” บางอย่างเกิดขึ้น  ณ.กลางลาน  ไม่ถึงครึ่งวินาทีนั้น  เป็นสัญญาณที่ชาวเมืองต่างรู้ดี  คือ  เครื่องดักระเบิด  ได้ดักระเบิดที่กำลังจะเริ่มทำงานอยู่ไม่วินาทีข้างหน้า  ทุกคนต่างรีบออกจากลานที่เป็นเป้าหมายในครั้งนี้
เครื่องดักระเบิด  ปกติจะวาร์ปแต่ระเบิดที่ไม่มีสัญญาณชีพจรของมนุษย์  แต่ครั้งนี้แปลกไป  เมื่อ”ชายชรา” คนหนึ่ง  “ชีพจรเบาบางมาก” จนจับสัญญาณชีพจรไม่ได้  มีร่างกายส่วนใหญ่เป็นร่างสังเคราะห์จาก “นิวเคียสพลาสติก”  เกือบทั้งร่าง  จึงถูกเครื่องวาร์ประเบิด  “ดูดหายไปพร้อมกับระเบิด”
 
“ พ่อ!!!  พ่อ!!!  พ่ออยู่ไหน!!!”
 
เสียงสาวน้อยคนหนึ่งตะโกนหาชายชราที่สูญหายไป  แต่ไม่มีเสียงตอบกลับ  มีแต่เสียงแซดๆ ของคนกำลังหนีกันอลหม่าน  เสียงสาวน้อยหน้านิ่ว  ดวงตาเบิกโพรง  ด้วยช่วงเวลาไม่กี่วินาทีก่อนหน้าเครื่องดักระเบิดจะทำงานนั้น  พ่อของเธอยังเดินอยู่ข้างหน้า  เธอเห็นเพียงหลังของพ่อเธอไวๆ  เท่านั้น  พอแสงวาร์ปหายไป  หลังของพ่อเธอก็หายไปด้วย  แว๊บ หนึ่งเธอรู้แล้วแต่ยังไม่ยอมรับว่าพ่อของเธอ  จะเป็นผู้โชคร้ายจากเหตุการณ์ในครั้งนี้
 
“ มีอะไร  ให้ช่วยมั้ยครับ !!! “
 
เสียงหนุ่มวัยกลางคนแต่งตัวเทรนด์ชาวเมืองฝั่งตะวันออก  ถามสาวน้อยผู้ที่กำลังตกตะลึง  ทรุดตัวลงนั่งด้วยดวงตาที่ไร้แวว
 
“ […]

โพสท์ใน เรื่องสั้น | ติดป้ายกำกับ | แสดงความเห็น

นักล่าหน้าหยกกับสาวน้อยจอมจุ้น (แนะนำตัวละคร)

แนะนำตัวละคร
ดอย  นักล่าผู้ก่อการร้ายสากล ในเขตฝั่งตะวันออก ลักษณะสังคมแบบฟื้นฟูธรรมชาติ ชำนาญด้านอากาศ เก็บตัว ศึกษาและปฏิบัติธรรม เพื่อความพ้นทุกข์
ไอด้า  สาวน้อยรักความยุติธรรมจอมจุ้น จากฝั่งตะวันตก ย้ายถิ่นฐานตามพ่อที่เบื่อสภาพสังคมเมืองจักรกล ไอด้า จำเป็นต้องติดตามมาด้วย ทั้งที่ตัวเองชอบจักรกล แต่ติดพ่อ ไม่ยอมอยู่กับญาติ ตั้งใจว่าจะมาเที่ยวและเทียวไปเทียวมา ระหว่าง ตะวันออกกับตะวันตก
ไอด้าถนัดใช้ปืนไฟฟ้า และวางกับดัก ด้วยความจุ้นเป็นนิสัยจึงมีคลังสมองจากตัวเอง และ สมองกล ที่ใช้งานได้อย่างคล่องแคล่ว แต่ข้อเสียคือเวลาโกรธ จะไม่เหลือเหตุผลอะไรให้เธอได้คิดถึง!!! ใช้แต่สัญชาติญาณล้วนๆ แผนที่วางไว้จะแก้ไขสดอยู่ตลอดเวลา ข้อเสียอีกอย่างคือต้องมีข้อมูล สถานที่ เวลา กลุ่มเป้าหมาย จึงจะวางกับดักได้ แต่ก็นั่นแหละ มันไม่ใช่ปัญหาใหญ่สำหรับ สาวน้อยจอมจุ้นคนนี้!!!
ระหว่างย้ายมาเกิดเหตุ ผู้ก่อการร้าย ซุ่มโจมตี ทำให้พ่อเสียชีวิต ดอยอยู่ในเหตุการณ์แต่ไม่สามารถช่วยเหลือได้ทัน จึงเป็นตราบาป ที่ต้องคอยดูแล ไอด้า ระหว่างเตรียมทำเรื่องส่งกลับไปหาญาติ ฝั่งตะวันตก แต่ สาวจอมจุ้น กลับสนใจร่วมงาน ด้วยตัวเองรักความยุติธรรม และเพื่อแก้แค้นให้กับพ่อ ดอยจึงให้โอกาสฝึกงานก่อน ทั้งที่ในใจดูแล้วว่าไม่เหมาะ แต่ต้องยอมเพราะติดค้าง ไอด้า อยู่ […]

โพสท์ใน เรื่องสั้น | ติดป้ายกำกับ | แสดงความเห็น

 
นักล่าหน้าหยกกับสาวน้อยจอมจุ้น [Gap]

เป็นเรื่องสั้น แนวผจญภัย ในปีพุทธศักราช ๔๕๕๒ เป็นเรื่อง สมมุติ ที่แต่งขึ้น มีแนวคิดจาก ความสมดุลย์ ที่ทุกคนต้องร่วมมือกันเพื่อความอยู่รอด ให้ห่างจากความเสื่อม ทั้งจาก ด้านสิ่งแวดล้อมธรรมชาติ และจาก กองโจรสากลทั่วโลก ที่คอยสร้างสถานการณ์เพื่อหวังรวบรวมโลกให้เป็นของตน ในทุกวิถีทาง

ด้านภูมิประเทศ
เปลือกโลกได้สไลด์มารวมกันเป็นแผ่นดิน ๒ ผืนใหญ่ ส่วนหมู่เกาะที่ต่างๆก็เช่นกัน ไหลมาใกล้แผ่นดินใหญ่
เนื่องจากปรากฎการณ์ธรรมชาติ ทางฝั่งตะวันตกได้แก่ประเทศจักรกล มีขนาดพื้นที่ประมาณ ๔ ใน ๑๐ ส่วน ส่วนอีกฝั่งได้แก่ประเทศน้อยใหญ่ ที่สไลด์มารวมกัน หลายเผ่าพัน หลายวัฒนธรรม ประมาณ ๖ ใน ๑๐ ส่วน ปะปนกันเป็นผืนใหญ่ แต่ก็มีขอบเขตของประเทศตนอยู่ รวมเรียกกันว่า ประเทศสากล ทั้งสองฝั่งมีภาษาใช้ร่วมกัน และภาษาท้องถิ่นเดิมของตน ของในแต่ละท้องที่

อย่างไรก็ตาม ทั้งหมด มีแนวทางร่วมมือกันอย่างเป็นรูปธรรม เพื่อความสมดุลของสังคมโลก ภายหลังจากเกิดภัยธรรมชาติครั้งใหญ่ ทำให้ทุกฝ่ายตัดสินใจหารือร่วมกันอย่างจริงจัง คือมุ่งเน้นที่ การพัฒนา อย่างมุ่งมั่นใน ‘ ๓ ลักษณะ […]

เขียนบน โดย thongchai | 4 ความเห็น

The Maintenance

The Maintenance
ชายหนุ่มคนหนึ่งใช้ข้อนิ้วเคาะโลหะหนาพร้อมสีหน้าที่เหม่อลอย โลหะหนาส่งเสียงสะท้อนที่จางหายไปอย่างรวดเร็วท่ามกลางฝูงชนนับร้อย หน้าหนังสือพิมพ์แผ่นหนึ่งปลิวไปติดขาของชายชราในชุดสูทสีน้ำตาล ซักพักก็ปลิวไปติดขาสาวชาวเอเชีย หลังจากนั้นก็โดนเหยียบย่ำติดพื้นที่ปูด้วยหินสีน้ำตาลออกเหลืองเหมือนประสาทอัศวินในยุคกลาง
แผ่นโลหะที่ชายหนุ่มเคาะ จริงๆแล้วเป็นทรงกลมขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่กลางจัตุรัส ทรงกลมประกอบด้วยแผ่นโลหะสี่เหลี่ยมโค้งยึดต่อกันด้วยบางสิ่งบางอย่างที่เขาไม่อาจรู้ได้ บนแผ่นแต่ละแผ่นมีดวงไฟสีแดงสว่างคล้ายดวงตาที่จับจ้องทุกความเคลื่อนไหวของคนงานทุกคน ลูกบอลยักษ์ลูกนี้ ทุกคนรู้จักในนามว่า “เจ้าเมือง”
ทุกคนได้ถูกสอนมาว่า เจ้าเมืองคือสิ่งที่ควบคุมทุกระบบในเมือง มีหน้าที่จัดสรรอาชีพ สั่งงาน ถ่ายทอดความรู้ แต่ก็ไม่มีใครรู้ว่า เจ้าเมืองคืออะไร มาจากไหน บางทีอาจเป็นเพราะไม่เคยมีใครตั้งคำถามแบบนี้เลยก็เป็นได้ เขาเลิกเสื้อสูทสีดำมันขึ้น และหยิบสมุดเช็คลิสต์กระชับไว้ในมือ เขาต้องตรวจสอบแผ่นโลหะทุกแผ่น ตั้งแต่ A1 จนถึง Z9 หน้าที่ของเขาก็แค่เคาะแผ่นโลหะของเจ้าเมืองทีละแผ่นและฟังเสียง เสียงโน้ตตัวโดความถี่ 262 เฮิร์ตซ์ วันละหนึ่งครั้ง

ดอกลาเวนเดอร์ก้านยาว ส่งกลิ่นหอมฟุ้ง ถัดไปเป็นพุ่มดอกกุหลาบสีเหลือง และสีชมพู
ลัดดา หญิงสาวในชุดยาวสีขาวก้มลงดมดอกไม้กลิ่นช็อกโกแลตอย่างพึงพอใจ
“ลัดดา ทำไมถึงไม่ไปทำงาน คุณก็รู้ว่าระเบียบเป็นอย่างไร เวลาที่พักผ่อนของคุณก็มีมากจนเหมือนเป็นอนันต์ คุณยังไม่พอใจอีกหรือ” ชายหนุ่มในชุดสีขาวอยู่ด้านหลังของลัดดา
“การันต์ ฉันชอบที่นี่ ที่นี่เป็นที่ของฉัน ฉันจะอยู่ที่นี่ตลอดไป” ลัดดาพูดด้วยเสียงเล็กน่ารักแต่เฉยชา
“คุณก็น่าจะรู้ได้ว่า […]

โพสท์ใน เรื่องสั้น | 1 ความคิดเห็น

รหัสสังหาร

แรงบันดาลใจจากเรื่อง ทรงจำ โดย นทธี ศศิวิมล เจ้าของรางวัลชนะเลิศการประกวดเรื่องสั้นวิทยาศาสตร์ รางวัลมติชนปีที่๒
………
ในห้องคอนกรีตเล็กคับแคบและเหม็นอับ ผนังกระจกเงาบานใหญ่สะท้อนภาพชายวัยกลางคนที่นั่งอยู่ที่โต๊ะโลหะฝั่งตรงข้าม เขานั่งเอนตัวมาข้างหน้าท่อนแขนวางอยู่บนโต๊ะและเฝ้ามองกระจกเงาบานนั้นด้วยสายตาที่แข็งกระด้างและเย็นเยียบพอๆกับผิวโต๊ะโลหะนั้น
เบื้องหลังกระจกเงา ชายสองคนในชุดสูทสีเข้มที่เฝ้าสังเกตุการณ์ยังอดรู้สึกเสียวสันหลังจากสายตาเขม็งเกร็งนั้นไม่ได้แม้ว่าจะผ่านงานตำรวจมากว่ายี่สิบปีและเจอฆาตกรโรคจิตมานักต่อนัก
“มันมองเหมือนมันเห็นพวกเรา” หมวดสุชาติเอ่ยปากด้วยความรู้สึกไม่แน่ใจ
หมวดมานะหัวเราะตอบ”ไม่เอาน่า… นี่อย่าบอกนะว่าหมอนั่นทำให้นายรู้สึกกลัว”
หมวดวีระพันธ์เดินเข้าห้องสอบสวนพร้อมแฟ้มปึกใหญ่ในมือ การปรากฎตัวของเขาช่วยลดความอึดอัดลงได้เล็กน้อย แต่ก็เป็นเพียงชั่วครู่

ชายหนุ่มหยุดยืนนิ่งอยู่ข้างโต๊ะรอจนประตูปิดเรียบร้อยขณะที่ชายวัยกลางคนยังคงไม่ละสายตาออกมาจากกระจกเงา ไม่มีใครรู้ว่าเขากำลังเพ่งมองภาพสะท้อนของตัวเขาเองในกระจกหรือมองทะลุเข้าไปถึงด้านหลัง … ไม่น่าเป็นไปได้ หมวดวีระพันธ์คิดก่อนค่อยๆหยิบภาพทีละใบวางลงต่อหน้าชายวัยกลางคนนั้น
มันเป็นภาพอันสยดสยองของที่เกิดเหตุในตรอกเล็กๆใกล้ชุมชนแออัด
หญิงสาวนอนเปลือยกายอยู่บนพื้นคอนกรีตในท่า The Vitruvian Man ของลีโอนาโดดาวินชี เพียงแต่ที่แตกต่างกันคือผิวหนังที่ถูกเปิดออกไปทั่วร่างและอวัยวะภายในที่ถูกนำออกมากองเกลื่อนอยู่ภายนอก รอยเลือดสาดกระจายไปรอบพื้นที่แสดงถึงการชำแหละที่เต็มไปด้วยพลังที่โกรธเกรี้ยวซึ่งขัดแย้งกับรอยกรีดมีดอันแม่นยำและละเอียดอ่อนราวกับนักศัลยกรรมมือหนึ่ง
มันเป็นตอนที่หมวดวีระพันธ์เดินมาถึงอีกฝั่งของโต๊ะหลังจากเรียงรูปไปกว่าห้าใบ ชายชราจึงเอียงคอมองหน้าเขาอย่างช้าๆและเงียบงัน
“ดร.ภานุ” หมวดวีระพันธ์เอ่ยทักทาย “เราจับคุณได้ในที่เกิดเหตุ อาวุธสังหารคือมีดผ่าตัดอยู่ในมือคุณ เลือดของผู้ตายเต็มร่างคุณอยู่ … คุณไม่มีทางหลุดคดีแน่ๆ… แต่ที่เราอยากรู้คือ ทำไม ”
ดร.ภานุค่อยๆเอนหลังพิงพนักอย่างเงียบงันโดยไม่ละสายตาจากหมวดวีระพันธ์
“คุณค้นห้องของผมแล้วใช่ไหม” เขาตอบกลับอย่างเยือกเย็น สงบนิ่งจนน่าขนลุก
“ใช่” หมวดวีระพันธ์ผงกศรีษะรับ
“เหตุผลทุกอย่างอยู่ที่นั่น มันอยู่ในนั้น”
“ไม่… เราตรวจสอบแล้ว คุณมีแฟ้มของผู้ตาย คุณเป็นหมอรักษาเขามานานกว่าสิบปี แล้วคุณก็ฆ่าเขา ทำไม?”
“คุณไม่เห็นหรือว่าเรากำลังสร้างอะไร … การรักษาด้วยยีนต์ … มันผิดหมด … เรากำลังสร้างสัตว์ประหลาด เรากำลังสร้างปีศาจ” น้ำเสียงของเขาสูงขึ้นพร้อมอารมณ์ที่โกรธเกรี้ยว
หมวดวีระพันธ์ได้แต่ส่ายศรีษะ คดีนี้คงจบลงที่โรงพยาบาลบ้า เขาตัดสินใจเดินออกจากห้อง
“ไม่ … เดี๋ยวก่อน […]

โพสท์ใน เขียน เขียน เขียน, เรื่องสั้น | 1 ความคิดเห็น

(ตอน๒)การแก้ไข

the thing that need to do
แล้วสิ่งที่เมธีเป็นกังวลก็เกิดขึ้นจริงๆ
บริเวณเขตที่สิบสอง พื้นที่ที่สาม กลายเป็นแหล่งกักกันโรคติดต่อไปโดยทันที
ไวรัสแพร่กระจายตัวและกลายพันธ์เร็วกว่าที่ทุกฝ่ายคาดการเอาไว้

ถึงตอนนี้บริเวณบาร์เครื่องดื่มที่เมธีและวิทยานั่งอยู่ก็กลายเป็นแหล่งกักกันโรคด้วยแล้วเช่นกัน
ไม่เว้นแม้แต่สถานีตำรวจที่นายยามาดะถูกนำตัวไปกักขังไว้
“ที่นี่ก็ด้วยเหมือนกัน” แกรี่บ่นผ่านเครื่องมือสื่อสารที่ฉายอยู่บนประสาทตาของวิทยา
“แกรี่ฝากทักทายครับหัวหน้า” วิทยารายงาน
ในตัวของเมธีไม่มีการปลูกฝังอุปกรณ์อิเล็คโทรนิคใดๆเลยแม้แต่ชิ้นเดียว
เมธีผงกศรีษะแสดงการรับรู้ก่อนยกแก้วเครื่องดื่มขึ้นกระดก
“แล้วเราจะเป็นอะไรไหมครับหัวหน้า”
“ด้วยจากอัตราความเร็วในการเสียชีวิตของนายอัลวิน เรื่องนี้น่าจะจบลงในเวลาไม่นานนัก”
วิทยาไม่แน่ใจว่านี่เป็นข่าวดีหรือข่าวร้ายกันแน่
“CDC(Centers for Disease Control and Prevention) แจ้งว่า พวกเขาน่าจะสามารถสะกัดวัคซีนจากนายยามาดะได้ภายในเวลาสี่สิบแปดชั่วโมง”วิทยารายงาน
“น่าจะเป็นข่าวดีใช่ไหมครับ เพราะนายยามาดะถูกคุมตัวเอาไว้อยู่แล้ว และ CDC ก็อยู่ที่นั่นแล้ว” วิทยายิ้มเจื่อนๆ เขาเองก็รู้ตัวดี
นายอัลวินเสียชีวิตภายในเวลาไม่ถึงสามชั่วโมง
วัคซีนมาไม่ทันพวกเขาแน่ๆ
ชายหนุ่มและหญิงสาวโต๊ะข้างๆเริ่มไอ
มันอาจจะเป็นอุปทานหรือจิตวิทยาหมู่ก็เป็นได้ แต่ใครจะรับรองเรื่องนั้น
โดยปกติคนที่รักษาความสะอาดแบบสุดโต่งมักจะไม่เข้าสังคมหรือใช้พื้นที่สำหรับคนหมู่มากอยู่แล้ว แต่ก็อาจจะเป็นไปได้ว่าระบบ MAID ได้ทำให้ระบภูมิคุ้มกันของคนปกติทั่วไปอยู่ในสภาพที่อ่อนแอโดยไม่ตั้งใจ
“เราตรวจหาเชื้อไวรัสได้ไหม” เมธีถาม
“MAID ทำได้ครับ” วิทยาตอบ “แสดงผลบนกำแพง”
ภาพที่ได้ไม่เป็นที่พึงประสงค์นัก
การตรวจจับเชื้อไวรัสจากคุณยามาดะ แสดงการกลายพันธุ์ไปหลายขั้นแล้ว และตรวจพบการแพร่กระจายในพื้นที่แล้ว
ความโกลาหลเกิดขึ้นในบัดดล บางคนพยายามพังประตูออกไป
“ทุกคนอยู่ในความสงบ” เมธีตะโกน “ยาต้านไวรัสอยู่ที่นี่แล้ว”
“หัวหน้ากำลังโกหก?” วิทยากระซิบ
“เปล่าสักหน่อย มันอยู่ที่นี่แล้วจริงๆ”
การเข้าจับตัวกับไวรัสเกิดขึ้นโดยทันทีที่ MAID ได้รับคำสั่ง
องค์ประกอทางเคมีที่มีลักษณะเฉพาะถูกควบคุมได้อย่างรวดเร็ว
ในการทำงานแบบทั่วไป MAID จำเป็นต้องใช้เวลาในการระบุเชื้อโรค ยิ่งเมื่อมีการกลายพันธุ์อย่างต่อเนื่องและรวดเร็ว การระบุสายพันธุ์เชื้อโรคของ MAID จึงไม่สามารถทำงานได้ทัน จนเป็นเหตุให้นายอัลวินถึงแก่ชีวิต
แต่ในกรณีนี้โครงสร้างทางเคมีเบื้องต้นถูกกำหนดอย่างชัดเจน รวมถึงลักษณะความเป็นไปได้ของการกลายพันธุ์ MAID จึงประสบผลสำเร็จแทบจะในทันที
“แล้วมันจะออกมาไหมครับเนี่ย” วิทยาบ่นหลังจากดื่ม(กิน)นาโนบอทเข้าไป
“วันๆนายกินมันเข้าไปตั้งกี่ครั้งแล้วก็ไม่รู้”
“แหม ก็ใช่หล่ะครับ มันปะปนอยู่ในอากาศและน้ำดื่มอยู่ตลอดเวลาอยู่แล้ว แต่พอรู้ตัวว่ากินมันเข้าไปอย่างตั้งใจ […]

โพสท์ใน เขียน เขียน เขียน, เรื่องสั้น | ติดป้ายกำกับ | แสดงความเห็น