หัวเรือสีนิลดำพลันกรีดผิวน้ำนิ่ง
แล่นลิ่วล่องลำคลองอย่างองอาจ
เรือเพรียวลำนี้รับใช้มานานชาติ
บรรทุกผู้โดยสารสืบจากบรรพชน
อาทิตย์อับแสงลับเมืองเก่าแก่
สายน้ำแปรเป็นริบบิ้นหมึกแล
คั่นกลางระหว่างเรือนหินทรายสวยงาม
สูดลมยามเย็นเยียบสู่ฤทัย
จะมีที่ใดเล่าที่งามกว่า
เมืองลำคลองพิศวงนี้หนา
เรือคล้อยจอดท่าทอดกายา
เพ่งมองนภาดาวอังคารพลัน
เต็มเปี่ยมพึงพอใจในความมืดมน
original by : Gareth D Jones [ http://www.garethdjones.co.uk ]
translate by : Gemini

