บทเพลงกอนโดลา

หัวเรือสีนิลดำพลันกรีดผิวน้ำนิ่ง
แล่นลิ่วล่องลำคลองอย่างองอาจ
เรือเพรียวลำนี้รับใช้มานานชาติ
บรรทุกผู้โดยสารสืบจากบรรพชน

อาทิตย์อับแสงลับเมืองเก่าแก่
สายน้ำแปรเป็นริบบิ้นหมึกแล
คั่นกลางระหว่างเรือนหินทรายสวยงาม
สูดลมยามเย็นเยียบสู่ฤทัย

จะมีที่ใดเล่าที่งามกว่า
เมืองลำคลองพิศวงนี้หนา
เรือคล้อยจอดท่าทอดกายา
เพ่งมองนภาดาวอังคารพลัน
เต็มเปี่ยมพึงพอใจในความมืดมน

original by : Gareth D Jones [ http://www.garethdjones.co.uk ]
translate by : Gemini

อ่านเพิ่มเติม “บทเพลงกอนโดลา”

ห้องสมุดแดนสนธยา โดย ชัยวัฒน์ คุประตกุล

จาก http://bookmoby.com http://bookmoby.com/2014/05/29/libarry-babel/
โดยขออนุญาตจัดวรรคตอน นะครับ

มีเรื่องราวเล่าขานในม่านหมอก ที่ขอบนอกจักรวาลอันกว้างใหญ่
“ห้องสมุดแดนสนธยา”อ่าอำไพ ที่รวมเทพนักขายจินตนาการ
อยู่ที่นั่นได้พบแน่”จูลส์ เวิร์น” คุยให้เพลินเปิดใจกว้างไพศาล
“ใต้ทะเลสองหมื่นโยชน์”สุดอัศจรรย์ จูลส์ เวิร์นมั่นตั้งใจสื่อคืออะไร
“เอช.จี.เวลส์” ก็รออยู่เป็นคู่ถก ถึงเรื่องราวของโลกเป็นเป้าหมาย
“กองทัพจากดาวอังคาร”มุ่งทำลาย ถล่มโลกให้วอดวายเป็นธุลี
อยากจะพบ”ไอแซก อาสิมอฟ” อยากจะสอบอยากจะถามให้เต็มที่
“เรื่องมนุษย์เรื่องหุ่นยนต์” เป็นคดี มีเส้นแบ่งเขตวิถีอยู่ที่ใด
แม้นอยากพบ “อาเธอร์ ซี คลาร์ก” ล่ะ อย่างแน่นอนก็จะพบอย่างใจหมาย
จะถกเรื่อง”2001”เชิญตามใจ “สตาร์ไชลด์”หรือไปเรื่อง “ประตูดาว”
อยากจะพบ”บิดาไซไฟไทย” เชิญพบได้ในแคว้นแดนหมอกขาว
“จันตรี ศิริบุญ-รอด”สกาว “มนุษย์คู่”ซ่อนเรื่องราวบอกอะไร
ถ้าจะถามหาทางไปยัง“ห้อง- สมุดแดนสนธยา” ว่าอยู่ไหน
จงมองหาดาวสว่างกลางดวงใจ แล้วตามไปทางขอบของจักรวาล

และพบกับ Bookmoby Review issue 2 มิถุนายน ไซไฟ
ที่ร้าน Bookmoby หอศิลปกรุงเทพฯ ชั้น4…

เพียงความคิด

เขานั่งคิด ฉับพลันความคิด ก็ปรากฎเป็นความจริง

เพราะเครื่องมือวิเศษอย่างหนึ่งที่ทำให้ความคิดของเขา

กลายเป็นความจริง แต่เขาก็ไม่วายทุกข์กับความคิด

เพราะเขาไม่สามารถคุมความคิดให้ไปในทางดีๆได้

สุดท้ายเขาก็นั่งลงกำหนดลมหายใจเข้าออก

จนใจของเขาสงบ จากนั้นเขาก็เริ่มที่จะคุมความคิดได้

และเขาก็เริ่มมีความสุขขึ้นมาเพราะว่าเขาเอาชนะใจ

ที่ใฝ่ต่ำที่เป็นความคิดชั่วได้ คนเราจะดีต้องคิดดีก่อน

แล้วทำดี  อย่าลืมความดี ให้ทำเอาไว้มากๆๆๆ ครับ

สุดท้ายนี้หวังว่าเราจะสามารถเอาชนะความชั่วในตัวเรา

ได้นะ ความชั่วในผู้อื่นเราเห็นง่ายส่วนของเราบางที

ต้องมีคนมาบอก เรา  เราก็ต้องขอบคุณเขา

ที่กรุณาบอกให้เรา

หวังใจว่าคงเจอใครที่คอยบอกเราว่า  อันนี้ดี อันนี้ไม่ดี