โดย วรพร อุงอำรุง
“เมอร์คิวรี่ วอเรนกลับมาแล้วครับ”
“เข้ามาสิ” ชายชราตอบรับเมื่อเห็นชายหนุ่มผมเงินจากจอมอนิเตอร์ดูแลความปลอดภัย เขากระดิกนิ้วกดสวิทช์บนปลายที่วางแขน ประตูเลื่อนเปิดออกเผยให้เห็นห้องพักอันหรูหราที่มีชายชราอาศัยอยู่เพียงลำพัง หุ่นยนต์รับใช้ทรงสี่เหลี่ยมตัวหนึ่งวิ่งเข้ามาหาแขกผู้มาเยือน
[ต้องการรับเครื่องดื่มอะไรดีคะ]
“ไม่ต้องหรอกฉันเป็นหุ่นยนต์ กินอะไรไม่ได้หรอก” ชายหนุ่มโบกมือปฏิเสธ เจ้าหุ่นกระป๋องนิ่งค้างสับสนในการประมวลข้อมูล
“ไปทำงานของเธอต่อเถอะ” เจ้าของบ้านหันไปย้ำกับหุ่นยนต์รับใช้ของตนอีกครั้ง มันจึงยอมเดินจากไป “หึ ๆ เธอมาทีไรทำให้หุ่นยนต์รับใช้เก่า ๆ ของฉันสับสนทุกทีเลยนะวอเรน” ชายชรากล่าว
หากมองจากลักษณะภายนอกแล้ว การที่เมอร์คิวรี่ วอเรนจะถูกเข้าใจผิดว่าเป็นมนุษย์ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร ส่วนสูง 190 เซนติเมตร เส้นผมและดวงตาสีเงิน รูปร่างสูงใหญ่และหน้าตาที่ถูกบรรจงสร้างเป็นอย่างดีทำให้เขาดูเหมือนนายแบบนิตยสารสักคน มากกว่าหุ่นยนต์เหมือนมนุษย์ที่ทำหน้าที่อารักขาบุคคลสำคัญ
“นั่นเป็นเพราะศาสตรจารย์เก่งน่ะสิครับ ถึงสร้างผมได้ดูเหมือนมนุษย์จนหุ่นยนต์ยังแยกไม่ได้” คำตอบจากหุ่นยนต์ตัวโปรดเรียกเสียงหัวเราะจากชายชราได้อีก
“ฉันว่าฉันไม่ได้เขียนโปรแกรมให้เธอเป็นพวกช่างยอนะ ดังนั้นฉันคงภูมิใจได้หากเธอเป็นคนชมนะวอเรน”
“ผมแค่พูดตามความจริงครับ”
“เอาเถอะ ฉันเรียกเธอมาเพราะมีงานให้ทำน่ะ มีหุ่นยนต์เหมือนมนุษย์ตัวใหม่ถูกขึ้นทะเบียนไม่สมบูรณ์ อยากให้เธอไปตรวจสอบให้ที …ฉันอาจใช้ลูกน้องสักคนไปทำแทนก็ได้ แต่ฉันไว้ใจเธอมากกว่า ช่วยหน่อยนะวอเรน”
“ที่ไหนเหรอครับ”
“ลอสท์ทาวน์”
ลอสท์ทาวน์ นครจักรกล เขตขยะอุตสาหกรรม ล้วนเป็นชื่ออย่างไม่เป็นทางการของเขต 10 เขตอุตสาหกรรมอิเล็กทรอนิกส์ชั้นนำเมื่อ 30 ปีก่อน เพราะอุบัติเหตุทำให้เกิดการระเบิดครั้งใหญ่จนสารพิษรั่วไหลไปทั่วพื้นที่ในเขตนี้จึงถูกปิดตาย มนุษย์ถูกขนย้ายออกจากพื้นที่ เครื่องจักร สายพาน หุ่นยนต์ถูกติดตั้งเข้าทำงาน โดยมี AI ควบคุมดูแล …แม้ 5 ปีหลังมานี้บางส่วนของลอสท์ทาวน์จะเปิดให้มนุษย์เข้ามาได้ ก็ไม่มีมนุษย์คนใดคิดจะย่างเหยียบเข้ามาอยู่ดี
—– อ่านเพิ่มเติม “เรื่องสั้นส่งประกวด ในหัวข้อ “หุ่นยนต์”: A boy in the Lost Town”