ภวังค์
โดย: อติเทพ
บนห้วงนิทราของพระเจ้า ความฝัน และช่วงหนึ่งแห่งการหลับไหล
เมื่อเราตื่นขึ้น…ภารกิจจะยังคงดำเนินต่อไป
“ตอบผมมาสิเพลโตว่าที่นี่มันคือที่ไหน” เสียงชายชราถามผม เขาคือศาสตราจารย์ฮอปกินส์ที่ปรึกษาด้านวิทยาการของรัฐบาลซึ่งกำลังวุ่นวายอยู่กับการสะกิดทุกๆคนบนยานให้ตื่น ส่วนผมที่ทำหน้าที่ควบคุมยานกำลังตรวจเช็คระบบเพื่อรีบดำเนินภารกิจต่อไปให้ไวที่สุด ในที่สุดผมก็ยอมแพ้ต่อวิกฤตเครื่องยนต์หันมาบอกกับทุกๆคนในยานที่มีกันอยู่สี่คน
“ระบบเสียหายมาก ผมคิดว่าคงต้องใช้เวลาอีกสามวัน จริงอยู่ที่มันเป็นเครื่องยนต์ที่ผมใช้งานบ่อย แต่ด้วยสภาพแวดล้อมและอุปกรณ์ที่ไม่เอื้ออำนวยอย่างนี้ ผมจึงต้องใช้เวลานานหน่อย” ดูเหมือนศาสตราจารย์จะไม่พอใจผม
“สามวันให้ตายเถอะเพลโตสหายรัก กว่าคุณจะซ่อมเสร็จประเทศชาติที่รักยิ่งของพวกเราเกิดวิกฤตแน่ๆ อย่าลืมสินี่คือภารกิจเร่งด่วน เราต้องรีบไปดาวต่างๆก่อนที่รัฐบาลจะทำลายสันติภาพเพื่อแย่งชิงจากประเทศอื่นนะ” ผมรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย ก่อนจะสวนกลับไป
“งั้นท่านก็ลองมาซ่อมเองไหมครับท่านศาสตราจารย์ ผมเชื่อเหลือเกินว่าตลอดเวลาที่เราต้องหัลบในแคปซูลและติดแหง็กอยู่ที่นี่เป็นเพราะการคำนวณอันแสนวิเศษของท่านที่ทำให้ผมขับชนอุกกาบาต”
“แกเพลโต!”ชายชราเงื้อหมัดใส่ผม ก่อนที่อีกสี่คนจะรั้งเอาไว้
“ฉันและคนอื่นจะลงไปสำรวจดาวนี้ ส่วนแกเพลโต อย่าถือดีว่าเป็นคนกุมชะตาของยานเรา ผู้กองชั้นเลวอย่างแกต้องรู้จักเคารพผู้อาวุโสซะบ้าง ”กล่าวจบ ศาสตราจารย์ก็เดินออกไปพร้อมกับทุกคน เหลือเพียงผมที่ทำหน้าที่ดูแล ผมเดินไปรอบๆยาน มันเป็นเครื่องบินเล็กๆ หลังคาครอบด้วยกระจกใสแต่หนาพอที่จะชนกับภูเขาทั้งลูกโดยไม่เป็นอะไรด้านหน้ามีแป้นบังคับการบินอย่างเสร็จสรรพ ส่วนด้านหลัง เป็นแคปซูลห้าอันไว้สำหรับนอน สำหรับการเดินทางอันยาวไกลของมนุษยชาติบนห้วงอวกาศแล้ว แคปซูลจะช่วยเพิ่มออกซิเจนและรักษาร่างดุจการแช่แข็ง ยานลำนี้ทำให้ผมนึกถึงใครคนหนึ่ง ใครคนนั้น ที่เป็นคนสร้างยานลำนี้
…
“คุณคิดว่าเราจะนอนในแคปซูลนี้ไปได้นานเท่าไหร่”
“ก็จนกว่าคุณจะตื่นขึ้น ไม่สิ จนกว่าทั้งจักรวาลจะล่มสลาย”
“คุณคิดว่ามันทำได้ถึงขนาดนั้นเชียว”
“คุณนี่ถามมากเรื่องจริงๆ ฉันและวิศวกรทุกคนออกแบบมาเพื่อให้เราเดินทางไปได้ไกลมากขึ้น พลังงานทั้งหมดล้วนมาจากแสงอาทิตย์หรือแสงจากดาวฤกษ์ต่างๆ ตราบใดที่คุณไม่อยากตื่นคุณก็ไปนอนในแคปซูลนั้นเถอะ”
“ทำไมผมจะต้องหลับไปนิรันดร์ด้วยล่ะ ในเมื่อผมอยากเจอคุณในทุกเวลา” พูดจบ ผมจูบเธอ…ภรรยาของผมเราของคนเดินออกจากโรงงานที่ใช้ก่อสร้างยานก่อนจะเดินเที่ยวไปทั่วเมืองแล้วกลับบ้านของเรา
…
ปัง!
เสียงปืนปลุกผมตื่นจากในภวังค์ อ่านเพิ่มเติม “เรื่องสั้นส่งประกวด ในหัวข้อ “พลังงานอนาคต”: ภวังค์”
