หมวดหมู่: เรื่องสั้น

เด็กน้อยงัวเงียลุกขึ้นนั่งบนเตียง หลังจากนอนซมเพราะพิษไข้มานานกว่า 12 ชั่วโมงแล้ว
เที่ยงคืน …
บรรยายกาศภายในห้อง เงียบงันและมืดคลี้ม นอกจากแสงสลัวๆที่ลอดผ่านใบไม้เข้ามา ที่มุมห้อง
แสงไฟพริ้วสั่นไหว สร้างเงามืดเต้นเร่าๆอยู่บนตู้หนังสือ ก่อนค่อยๆรวมตัวกันเป็นใบหน้าที่บิดเบี้ยว
“ใคร” เด็กน้อยออกเสียงเบาๆ ชัดเจนได้เท่าที่เด็ก4ขวบคนหนึ่งจะออกเสียงได้
“ผี” เงาดำตอบ ขณะโครงสร้างโปร่งแสงค่อยๆเคลื่อนตัวเสมือนลอยผ่านอากาศมายังเตียงของเด็กน้อย
อ่านเพิ่มเติม “ผี”

แรงระเบิดอัดผนังโลหะแตกเป็นทางยาว เศษโลหะปลิวว่อน
ผมเคลื่อนตัวผ่านรอยแยกของผนัง สอดส่ายสายตาไปพร้อมกับปืนโฟตอนในมือ
เสียงเด็กทารกร้องให้ ดังอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล
ผมเคลื่อนตัวไปตามเสียง มนุษย์สตรีนั่งอยู่บนพื้นเบื้องหน้า ข้างๆของหล่อนคือเด็กทารกอายุไม่ถึงสามเดือนดี
หล่อนสาดกระสุนตะกั่วจากปืนโบราณใส่ผมอย่างไม่คิดชีวิต จนกระสุนหมดรังเพลิงไปแล้ว หล่อนก็ยังคงเหนี่ยวไกอยู่เช่นนั้น

ผมหยุดคิดชั่วครู่

“เกิดอะไรขึ้น xz-4” เสียงดังขึ้นในระบบสื่อสาร
“มนุษย์” ผมตอบ
“นั่นไม่ใช่มนุษย์”
ณ เสี้ยววินาทีนั้น ผมประมวลผลหกหมื่นหกพันครั้งในสามหมื่นสมการ แต่คำตอบของผมยังคงคลุมเครือและขัดแย้ง
พูดง่ายๆก็คือ ผมเกิดการลังเล นั่นเอง

“ตัดสัญญาณ” เสียงดังแว่วมาก่อนที่ทุกอย่างจะมืดดับลง

— อ่านเพิ่มเติม “เรื่องสั้นหุ่นยนต์ไม่ได้ส่งประกวด “robot, variable and bug free””

1. หุ่นยนต์มิอาจกระทำการอันตรายต่อผู้ที่เป็นมนุษย์ หรือนิ่งเฉยปล่อยให้ผู้ที่เป็นมนุษย์ตกอยู่ในอันตรายได้
(A robot may not harm a human being, or, through inaction, allow a human being to come to harm.)
2. หุ่นยนต์ต้องเชื่อฟังคำสั่งที่ได้รับจากผู้ที่เป็นมนุษย์ เว้นแต่คำสั่งนั้นๆ ขัดแย้งกับกฎข้อแรก
(A robot must obey the orders given to it by human beings, except where such orders would conflict with the First Law.)
3. หุ่นยนต์ต้องปกป้องสถานะความมีตัวตนของตนไว้ ตราบเท่าที่การกระทำนั้นมิได้ขัดแย้งต่อกฎข้อแรกหรือกฎข้อที่สอง
(A robot must protect its own existence, as long as such protection does not conflict with the First or Second Law.)

“ผม ไม่เห็นเข้าใจเลย?”
ทั้งบริเวณตกอยู่ในความเงียบไปพักใหญ่

“ทำไม?”
“ก็ทำไมต้องมีตั้งสามข้อ มีข้อเดียวก็พอ” อ่านเพิ่มเติม “เรื่องสั้นหุ่นยนต์ไม่ได้ส่งประกวด: learning curve”

ขอออกตัวก่อนว่าผมเข้าใจเป็นอย่างดีว่าเรื่องแนวนี้ไม่ควรจะนำมาลงในเว็บนี้เท่าไหร่ เพราะมันไม่ใช่แนวไซไฟจริงๆ แต่มันคือ “ไซไฟ-ฮอร์เรอร์” ซึ่งโดยเนื้อแท้มันอาจจะเป็น “ไซโค-ฮอร์เรอร์” ก็ได้ แต่อยากให้ลองอ่านครับเพราะนี่เป็นงานเขียนแรกใในชีวิตของผมที่เขียนตอนอายุ 15 ปี ตอนเด็กผมก็บ้าเลือดไม่น้อยเลยแฮะ

 

 

เรื่องสั้น “Dream”

 

 

“คนไข้เชิญครับ”

หมอไผ่ จิตแพทย์หนุ่มไฟแรงที่พึ่งทำงานมาได้แค่สี่เดือนเท่านั้น แต่ทุกคนก็มั่นใจในตัวหมอหนุ่มคนนี้มาก เพราะเขาได้รับรางวัลมามากมายตลอดการเรียน

ตอนนี้ เขาอยู่ในห้องตรวจของเขา แต่ละวันเขาต้องคอยฟังความเรื่อยเปื่อยของคนไข้ของเขา และเขาก็จะเล่นสนุกไปกับคนไข้ของเขาด้วยตลอก นั่นคือ จุดดีที่จิตแพทย์ทุกคนต้องมีอยู่แล้ว

ในขณะนี้เขาต้องรับคนไข้ทุกยี่สิบนาที เพราะการรักษาคนไข้ที่ป่วยทางจิตนั้นไม่เหมือนกับการรักษาโรคหวัด

คนไข้รายต่อไปเดินเข้ามา และเข้ามานั่งตรงเก้าอี้นอนโดยที่หมอไผ่ไม่ต้องพูดแนะ จนผิดสังเกต

“คุณก็ปกติดีนี่” หมอไผ่พูดขึ้น

“หือ” คนไข้รายนี้ฉงน

“ปกติ คนไข้ป่วยทางจิตรายทั่วไปจะต้องได้รับคำสั่งก่อนเสมอถึงจะแน่ใจว่าจะทำอะไร แต่คุณมานั่งเก้าอี้ด้วยตัวเองปกตินี่? คุณจะมาทำไมในเมื่อคุณไม่ได้เป็นอะไร?”

“เดี๋ยวครับคุณหมอ ผมชื่อ ไท มาพบหมอหลายครั้งแล้วแต่หมอก็ไม่เคยอยู่เลย”เขาแนะนำตัวเอง “คราวนี้ผมต้องคุยกับหมอให้ได้”

“อืม ก็ได้ครับ ผมขอรับหน้าที่เป็น ที่ปรึกษา แทนก็แล้วกัน ว่ามาเลยครับ” หมอไผ่กล่าวไป

“โอเคครับหมอ” ไทตอบรับ “ผมฝันไปหลายคืน แต่คราวนี้น่าจะเป็นเรื่องจริง ผมได้ไปอนาคตมาครับหมอ”
อ่านเพิ่มเติม “เรื่องสั้นไซไฟสยองขวัญ Dream”

เรื่องนี้เขียนไว้เดือนสองเดือนแล้วแต่ยังไม่ได้แก้ เรื่องต่อไปคงอีกนานอยู่

กล่องไม้ที่ว่างเปล่า

ใบหน้าของเธอสวยงามที่สุด วันแล้ววันเล่า ภาพใบหน้าของเธอยังปรากฏอยู่ในห้วงความคิด ใบหน้าสีขาว เปื้อนรอยดำที่คิดเอาเองว่าเป็นจมูกที่บิดเบี้ยวและปากที่ผิดรูป ทุกครั้งที่คิดถึงเธอ ความรู้สึกช่างคล้ายกับผิวน้ำสั่นไหวที่เอ่อล้นสูงพ้นปากแก้ว ใจที่ร้อนเหมือนไฟสุมชุ่มไปด้วยน้ำที่หยดอยู่ภายใน ทุกอย่างดูผิดเพี้ยนไปจากปกติจนไม่อยากจะลืมตาเพื่อมองดูโลกที่สวยงามอย่างที่เธอเคยบอกไว้อีกต่อไป เวลาไม่กี่ทศวรรษที่มนุษย์ลืมตาเพื่อทำความเข้าใจความลับของจักรวาลช่างไร้ความหมายเมื่อไม่มีเธออยู่ ถึงกระนั้นตัวตนของเธอยังอยู่ในที่ๆเดิมของมัน ใจหนึ่งไม่กล้าเปิดดูเพราะความจริงที่มีต่อเธออาจเปลี่ยนไป อีกใจหนึ่งก็อยากทดลองความรู้สึกที่ยังหลงเหลืออยู่ ช่างเห็นแก่ตัวจริงๆ
อ่านเพิ่มเติม “กล่องไม้ที่ว่างเปล่า”

ฉันเกลียดวันศุกร์
โดย: อุษณา-อาริยา
(soft science fiction)

คนส่วนใหญ่มักจะรู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้น เมื่อดูปฏิทินในตอนเช้าก่อนที่จะออกไปทำงานและพบว่ามันเป็นวันศุกร์ พวกเขาจะเริ่มฝันถึงเวลาเลิกงานวางแผนที่เที่ยวในยามค่ำคืนหลังจากที่ตรากตรำทำงานมาทั้งอาทิตย์ แต่ฉันไม่ใช่คนพวกนั้น ไม่ใช่ว่าฉันชอบทำงานมากขนาดไม่อยากจะมีวันหยุดหรอกนะ ฉันก็เหมือนคนทำงานออฟฟิศธรรมดาทั่วๆไป ต่างกันก็แค่ในวันศุกร์หัวหน้าของฉันจะแวะมาที่ออฟฟิศน่ะสิ

ศุกร์นี้ก็เหมือนศุกร์อื่นๆ หัวหน้าเดินกระแทกเท้าปึงปังเข้าห้องทันทีที่เข็มนาฬิกาปัดไปที่เลขสิบเป๊ะ เขาเป็นคนตรงต่อเวลามากและบางทีอาจจะแม่นยำยิ่งกว่านาฬิกาบนผนังห้องทำงานของฉันเสียอีก

“รายงาน” เสียงแหบห้าวบาดหูของเขาทำให้ฉันอึดอัดเสมอ นี่เขาเกาแขนตัวเองจนถลอกปอกเปิกอีกแล้วหรือนี่ ฉันไม่อยากมาตามเก็บกวาดเศษเนื้อยุ่ยๆ ของเขาเหมือนศุกร์ที่แล้วหรอกนะ แค่คิดก็สยองแล้ว
อ่านเพิ่มเติม “คู่มือการเขียนนิยายวิทยาศาสตร์(6): ตัวอย่าง soft science fiction : ฉันเกลียดวันศุกร์”

ขอออกตัวก่อนว่า นี่คือการลอกงาน “ภวังค์” ของคุณอติเทพ นะครับ
แต่ตัด และ ปรับเปลี่ยนบางส่วนเพื่อให้ง่ายต่อการเล่าเรื่อง
และตัดส่วนพลังงานจากสิ่งมีชีวิตออกไปทั้งก้อน เพราะสำหรับผม ส่วนนั้นมีแกนที่แข็งแรงพอที่จะเป็นเรื่องแยกได้ครับ
เป้าหมายที่อยากจะชี้คือ
๑. การจับแก่นของเรื่องที่จะเล่า
๒. การค้นหา style ของตนเอง
๓. การพยายาม cover คำถามที่อาจจะเกิดขึ้นกับผู้อ่านให้มากที่สุด (จริงๆแล้วเรื่องนี้ก็ยัง cover ไ่ม่หมดที่แน่ๆก็จุดหนึ่งล่ะ ใครหาได้บ้างเอ่ย)

— อ่านเพิ่มเติม “เมื่อผมลอกงาน “ภวังค์” ของคุณ อติเทพ”

เสียงดนตรีจากผู้มาเยือน
โดย: คุณวรากิจ เพชรน้ำเอก
(soft science fiction)(science fiction fantasy)

ไอ้หวลนั่งตากลมอยู่บนแคร่หน้าบ้าน มันมองดูพระจันทร์ที่ทอแสงนวลเย็นตาอยู่กลางฟากฟ้าเหนือยอดมะพร้าว คืนนี้พระจันทร์ดวงใหญ่กลมโตดีเหลือเกิน สายลมพัดเอื่อยๆทำให้รู้สึกสบายตัวจนอารมณ์ศิลปินแผ่ซ่านจับขั้วหัวใจ ไอ้หวลหยิบซอสามสายคันงามขึ้นมาและพรรณนาลำนำความรักอันอ่อนหวานผ่านสายซอด้วย

สำเนียงเสียงออดอ้อนแทบขาดใจ เสียงซอคงจะเลื้อยไปตามสายลมจนกระทั่งถึงห้องนอนของแม่นวลจนนางถึงกับนอนไม่หลับ เพราะรู้ว่าเสียงซอที่หวานเฉียบเช่นนี้จะเป็นฝีมือของใครอื่นไปไม่ได้นอกจากพี่หวลของนาง แต่แล้วเสียงซอของไอ้หวลก็ต้องขาดหายเป็นห้วงๆ ไอ้หวลเงี่ยหูฟังเสียงบางอย่างด้วยความฉงน มันเป็นเสียงดนตรีแปลกแทรกเสียงซอของมันเบาๆ ฟังคล้ายๆว่ามันจะดังมาจากเบื้องบน
อ่านเพิ่มเติม “คู่มือการเขียนนิยายวิทยาศาสตร์(5): ตัวอย่าง soft science fiction, science fiction fantasy : เสียงดนตรีจากผู้มาเยือน”

รามสูร
โดย: Hooman

เงาดำขนาดมหึมาพาดผ่านผืนป่า
กระแสลมพัดอย่างรุนแรง เสียงเครื่องจักรดังกึกก้อง ทำเอาฝูงนกแตกตื่น สัตว์ป่าเบื้องล่างวิ่งกันจ้าละหวั่น
”สุภาพบุรุษทั้งหลาย เป้าหมายอยู่เบื้องหน้า จงอย่าหวั่นเกรงซึ่งสิ่งใด ความรุ่งเรืองของอาณาจักรอยู่ในมือพวกท่านแล้ว”
ผู้พูดเป็นชายวัยฉกรร ไว้หนวดหนาคลุมริมฝีปากบน เขาชี้ไปยังทิวทัศน์เบื้องหน้า จากผืนป่าหนาทึบมีแนวเขาสูง ปลายยอดถูกปกคลุมด้วยเมฆสีดำทะมึน มันมีประกายแลบแปล๊บปล๊าบ ราวกับจะขู่ขวัญผู้มาเยือน
อ่านเพิ่มเติม “เรื่องสั้นส่งประกวด ในหัวข้อ “พลังงานอนาคต”: รามสูร”

เรื่อง เครื่องปฏิพลัง
โดย: HooNo2000

เหนือศีรษะขึ้นไปบนท้องฟ้าหมู่เมฆเริ่มก่อตัวทะมึนครึ้ม ประจุไฟฟ้าแลกเปลี่ยนเปล่งแสงแปล๊บปล๊าบ บ่งบอกการมาถึงของพายุ ปรมัย ผู้กองหนุ่มใหญ่ละสายตาจากหมู่เมฆกลับมาตั้งสมาธิกับรูกุญแจที่อยู่เบื้องหน้า เหงื่อกาฬไหลย้อยอาบแก้มทั้งสองข้างแต่เขาไม่ยอมเสียเวลาแม้วินาทีเดียวกับเหงื่อไคล กุญแจผีสีเงินในมือขยับขับเขี่ยไปมาในรูกุญแจ ‘คลิ๊ก’ เสียงสลักตัวสุดท้ายหลุดออก พลันประตูก็เผยอเล็กน้อย ผู้กองปรมัยกระชากประตูออก
อ่านเพิ่มเติม “เรื่องสั้นส่งประกวด ในหัวข้อ “พลังงานอนาคต”: เครื่องปฏิพลัง”

ภวังค์
โดย: อติเทพ

บนห้วงนิทราของพระเจ้า ความฝัน และช่วงหนึ่งแห่งการหลับไหล
เมื่อเราตื่นขึ้น…ภารกิจจะยังคงดำเนินต่อไป

“ตอบผมมาสิเพลโตว่าที่นี่มันคือที่ไหน” เสียงชายชราถามผม เขาคือศาสตราจารย์ฮอปกินส์ที่ปรึกษาด้านวิทยาการของรัฐบาลซึ่งกำลังวุ่นวายอยู่กับการสะกิดทุกๆคนบนยานให้ตื่น ส่วนผมที่ทำหน้าที่ควบคุมยานกำลังตรวจเช็คระบบเพื่อรีบดำเนินภารกิจต่อไปให้ไวที่สุด ในที่สุดผมก็ยอมแพ้ต่อวิกฤตเครื่องยนต์หันมาบอกกับทุกๆคนในยานที่มีกันอยู่สี่คน

“ระบบเสียหายมาก ผมคิดว่าคงต้องใช้เวลาอีกสามวัน จริงอยู่ที่มันเป็นเครื่องยนต์ที่ผมใช้งานบ่อย แต่ด้วยสภาพแวดล้อมและอุปกรณ์ที่ไม่เอื้ออำนวยอย่างนี้ ผมจึงต้องใช้เวลานานหน่อย” ดูเหมือนศาสตราจารย์จะไม่พอใจผม

“สามวันให้ตายเถอะเพลโตสหายรัก กว่าคุณจะซ่อมเสร็จประเทศชาติที่รักยิ่งของพวกเราเกิดวิกฤตแน่ๆ อย่าลืมสินี่คือภารกิจเร่งด่วน เราต้องรีบไปดาวต่างๆก่อนที่รัฐบาลจะทำลายสันติภาพเพื่อแย่งชิงจากประเทศอื่นนะ” ผมรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย ก่อนจะสวนกลับไป

“งั้นท่านก็ลองมาซ่อมเองไหมครับท่านศาสตราจารย์ ผมเชื่อเหลือเกินว่าตลอดเวลาที่เราต้องหัลบในแคปซูลและติดแหง็กอยู่ที่นี่เป็นเพราะการคำนวณอันแสนวิเศษของท่านที่ทำให้ผมขับชนอุกกาบาต”

“แกเพลโต!”ชายชราเงื้อหมัดใส่ผม ก่อนที่อีกสี่คนจะรั้งเอาไว้

“ฉันและคนอื่นจะลงไปสำรวจดาวนี้ ส่วนแกเพลโต อย่าถือดีว่าเป็นคนกุมชะตาของยานเรา ผู้กองชั้นเลวอย่างแกต้องรู้จักเคารพผู้อาวุโสซะบ้าง ”กล่าวจบ ศาสตราจารย์ก็เดินออกไปพร้อมกับทุกคน เหลือเพียงผมที่ทำหน้าที่ดูแล ผมเดินไปรอบๆยาน มันเป็นเครื่องบินเล็กๆ หลังคาครอบด้วยกระจกใสแต่หนาพอที่จะชนกับภูเขาทั้งลูกโดยไม่เป็นอะไรด้านหน้ามีแป้นบังคับการบินอย่างเสร็จสรรพ ส่วนด้านหลัง เป็นแคปซูลห้าอันไว้สำหรับนอน สำหรับการเดินทางอันยาวไกลของมนุษยชาติบนห้วงอวกาศแล้ว แคปซูลจะช่วยเพิ่มออกซิเจนและรักษาร่างดุจการแช่แข็ง ยานลำนี้ทำให้ผมนึกถึงใครคนหนึ่ง ใครคนนั้น ที่เป็นคนสร้างยานลำนี้
…

“คุณคิดว่าเราจะนอนในแคปซูลนี้ไปได้นานเท่าไหร่”
“ก็จนกว่าคุณจะตื่นขึ้น ไม่สิ จนกว่าทั้งจักรวาลจะล่มสลาย”
“คุณคิดว่ามันทำได้ถึงขนาดนั้นเชียว”
“คุณนี่ถามมากเรื่องจริงๆ ฉันและวิศวกรทุกคนออกแบบมาเพื่อให้เราเดินทางไปได้ไกลมากขึ้น พลังงานทั้งหมดล้วนมาจากแสงอาทิตย์หรือแสงจากดาวฤกษ์ต่างๆ ตราบใดที่คุณไม่อยากตื่นคุณก็ไปนอนในแคปซูลนั้นเถอะ”
“ทำไมผมจะต้องหลับไปนิรันดร์ด้วยล่ะ ในเมื่อผมอยากเจอคุณในทุกเวลา” พูดจบ ผมจูบเธอ…ภรรยาของผมเราของคนเดินออกจากโรงงานที่ใช้ก่อสร้างยานก่อนจะเดินเที่ยวไปทั่วเมืองแล้วกลับบ้านของเรา
…

ปัง!
เสียงปืนปลุกผมตื่นจากในภวังค์ อ่านเพิ่มเติม “เรื่องสั้นส่งประกวด ในหัวข้อ “พลังงานอนาคต”: ภวังค์”

The End of Eternity
โดย: ตนุภัทร

กระสวยอวกาศถูกขับดันด้วยไอพ่นเชื้อเพลิงไฮโดรเจนหนีห่างแรงโน้มถ่วงโลก
     “กระสวยอวกาศเอริ ทู รายงานฐาน เตรียมปลดสลักบอลพลังงาน” เสียงเครื่องกลไฮดรอลิกดังขึ้นที่ส่วนท้ายของยาน แขนกลเคลื่อนออกจากกัน

     “ปลดสลักบอลพลังงานแล้ว” บานประตูที่กั้นความเวิ้งว้างของจักวาลกับเซกเตอร์พิเศษของกระสวยอวกาศเอริII กล่องสี่เหลี่ยมสีเขียวเข้มขนาดเท่าตู้โทรศัพท์หลุดออกจากตัวยาน 

     “ภารกิจเสร็จสิ้น” ไพล็อตของกระสวยอวกาศรายงานขั้นตอนสุดท้าย เวลาถูกหน่วงไปเกือบวินาทีก่อนสัญญาณเสียงจะถึงพื้นโลก เจ้าหน้าที่ประจำฐานโห่ร้องด้วยความยินดีหลังจากได้ยินรายงานขั้นตอนสุดท้าย

     กล่องฮีเลียมสีเขียวบรรจุบอลพลังงานลอยเคว้งคว้างท่ามกลางดวงดาว
…………… อ่านเพิ่มเติม “เรื่องสั้นส่งประกวด ในหัวข้อ “พลังงานอนาคต”: The End of Eternity”

ข้าพเจ้า เขา เตียง และเธอ
โดย: ตนุภัทร

พลังงาน สิ่งที่ใช้ขับเคลื่อนทุกสิ่งในจักรวาล ไม่มีตัวตนที่จับต้องได้ มีแต่นิยามที่กำกับว่ามันคืออย่างโน้น อย่างนี้ บ้างอยู่ตามสายไฟฟ้า เขาก็เรียกว่าพลังงานไฟฟ้า บ้างอยู่ในน้ำร้อนชงกาแฟ เขาก็เรียกกันว่าพลังงานความร้อน 

     ในตัวของคนเราก็มีพลังงาน แต่สะสมอยู่ในพันธะอิเล็กตรอนที่เชื่อมอะตอมสองตัวเข้าไว้ด้วยกัน นักวิทยาศาสตร์เรียกโมเลกุลนี้ว่า เอทีพี 

     ไม่น่าเชื่อว่าโมเลกุลที่ประกอบด้วยเอ และพีสามตัวหรือสามกลุ่มฟอสเฟตนี้ได้กำเนิดมานานตั้งแต่สิ่งมีชีวิตตัวแรกถือกำเนิดขึ้นบนโลก ยากที่จะเชื่อว่าคนที่เต็มไปด้วยมันสมองใช้โมเลกุลให้พลังงานเดียวกับแบคทีเรีย สิ่งนี้เป็นหลักฐานของวิวัฒนาการ กาลเวลาที่แปรผันก่อให้เกิดสิ่งมีชีวิตทรงภูมิปัญญาจากสิ่งมีชีวิตเซลล์เดียว สิ่งนี้ทำให้ข้าพเจ้ากลัวที่จะคิดต่อไปถึงสิ่งมีชีวิตชนิดใหม่ที่ต้องถือกำเนิดขึ้นในอนาคต มันต้องอยู่รอดได้ดีกว่า สมบูรณ์กว่า แต่ก็คงยังไม่สมบูรณ์แบบ เพราะวิวัฒนาการอิงอยู่บนความไม่แน่นอนของการคัดลอกสารพันธุกรรม หรือแม้แต่สิ่งประดิษฐ์โดยมนุษย์เองก็ไม่มีสิ่งไหนที่สมบูรณ์พร้อม และก็ยากที่จะเทียบกับการเปลี่ยนแปลงอย่างค่อยเป็นค่อยไปผ่านเวลายาวนานนับล้านปีจนยากที่จะจินตนาการถึง

     ทุกกิจกรรมในร่างกายต้องใช้เอทีพีเป็นแหล่งพลังงาน รวมถึงการหดและคลายตัวของกล้ามเนื้อด้วย
     ตอนนี้ขาของข้าพเจ้าปวดระบมอย่างแสนสาหัส ขาที่ต้องใช้ปั่นแป้นเย็นๆที่อยู่ใต้ฝ่าเท้า รอบแล้วรอบเล่า  ไม่มีวันจบสิ้นตราบจนลมหายใจเฮือกสุดท้าย
    …………… อ่านเพิ่มเติม “เรื่องสั้นส่งประกวด ในหัวข้อ “พลังงานอนาคต”: ข้าพเจ้า เขา เตียง และเธอ”