อมตะ

ผมชักปืนออกมาแล้วค่อยๆ บรรจงเล็งไปที่หน้าอกของชายที่นั่งอยู่ฝั่งตรงกันข้าม ท่าทางของผมคงพอจะบอกให้เขารู้ได้ว่านี่ไม่ใช่การจับปืนเป็นครั้งแรก ผมไม่ต้องการให้เขาคิดที่จะเสี่ยงทำอะไรโง่ๆ อย่างเช่น พยายามที่จะแย่งปืนกับผม ซึ่งจะทำให้ผมต้องรีบจบชีวิตของเขาลงก่อนเวลาอันควร ผมยังคงต้องการสอบถามข้อมูลอีกหลายอย่างจากเขา

ผมขอทบทวนอีกครั้งนะครับ คุณหมายความว่าคุณต้องการให้ผมเอาผลงานทั้งหมดที่ทุ่มเทมาด้วยสมองของผม กับเงินของคุณ บวกกับเวลาอีก 4 ปี กว่าๆ ทั้งหมดนี่ทิ้งลงถัง แล้วลืมมันไปให้หมดเหมือนมันไม่เคยเกิดขึ้นอย่างนั้นหรือ ครับ ถูกต้อง

เป็นคำตอบสั้นๆ ด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบไร้อารมณ์แบบที่ผมยังพอจำได้ เหมือนในวันนั้น วันที่เขาชวนผมมาทำโครงการนี้กับเขา และตั้งแต่วันนั้นมาผมกับเขาก็แทบจะไม่เคยได้คุยกันอีกเลยผมจ้องมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ชายคนนี้ที่ผมรู้จักในชื่อ เทพ พิทักษ์ เขาเป็นชายวัยกลางคนที่ระบุอายุได้ยาก ไม่มีจุดเด่นอะไร ไม่ค่อยเป็นที่รู้จักในวงสังคม และที่สำคัญไม่มีข้อมูลความเป็นมา เขาเหมือนอยู่ๆ ก็โผล่ขึ้นมาบนโลก ผมใช้เวลายามว่างจากโครงการแฮกหาข้อมูลของเขาจากหน่วยงานต่างๆ แม้แต่จากฐานข้อมูลของหน่วยสืบราชการลับ แต่ก็ไม่พบข้อมูลใดเกี่ยวกับตัวเขาที่เก่ากว่า 5 ปี เลย และด้วยทุนทรัพย์รวมทั้งเทคโนโลยีต่างๆ ที่ผมมีใช้ในโครงการ มันจึงเป็นเรื่องที่ประหลาดมาก เขาไปหลบอยู่ที่ไหนมาก่อน 5 ปีนั้น และโผล่ออกมาจากรูกระบอกไม้ไผ่พร้อมด้วยเงินก้อนโต โดยที่ไม่มีใครมาสนใจในตัวเขาเลย มันแปลกจนไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นไปได้ในประเทศนี้ แต่มันก็เป็นไปแล้วคุณต้องการเหตุผลใช่ไหม

อ่านเพิ่มเติม “อมตะ”

เรื่องสั้น : home sweet home

“สวัสดีครับ ผม วิบูลย์… ขอต้อนรับสู่บ้านของผมครับ สารวัตร เมธี” น้ำเสียงอันอบอุ่น อ่อนโยน ทำให้ เมธี ขนลุกเกลียวอย่างช่วยไม่ได้ … เขาคงไม่รู้สึกเช่นนี้ หากไม่เห็นว่าร่างของคุณวิบูลย์ เจ้าของเสียง… นอนจมกองเลือด เสียชีวิตอยู่เบื้องหน้า

อ่านเพิ่มเติม “เรื่องสั้น : home sweet home”

ผู้ล้าง(สร้าง)โลก

ผู้ล้าง(สร้าง)โลก

วรากิจ เพชรน้ำเอก

……………

ประธานาธิบดีจอร์จ ดับเบิลยู.บุชมองภาพตัวเองในโทรทัศน์ขณะที่กำลังจิ้มน่องไก่ทอดรสพริกไทยดำเข้าปากและยิ้มอย่างเขินอายเล็กน้อย แก้มระเรื่อแดงราวกับดื่มไวน์ไปสองขวด พณฯท่านกระแอมเบาๆก่อนที่จะเอ่ยบางอย่างออกมาจากลำคอ

“ผมคิดว่าผมเป็นประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกาที่มีบุคคลิกสง่างามที่สุดนับตั้งแต่ก่อตั้งประเทศนี้มาเลยนะ คุณว่ามั้ย”

“จริงครับพณฯท่าน ผมก็รู้สึกเช่นเดียวกันครับ”

รองประธานาธิบดีดิ๊ก เชนีย์กล่าวอย่างสุภาพ แต่แล้วอยู่ๆภาพในจอโทรทัศน์ก็ขาดหายไปกลายเป็นเส้นขยุกขยิกคล้ายมีคลื่นรบกวน เสียงครืดคราดรบกวนโสตประสาททำให้ท่านประธานาธิบดีถึงกับหัวเสียขึ้นมาอย่างฉับพลัน“แย่จริง ฝ่ายการเงินของทำเนียบขาวยังไม่ได้จ่ายค่าเคเบิลทีวีที่ค้างอยู่หกเดือนอีกรึไง?ไฟสีแดงบนโทรศัพท์ฉุกเฉินสว่างวาบ

“พณฯท่านครับ มีคลื่นประหลาดกระจายไปทั่วโลกเลยครับ ผมเกรงว่าจะเป็นการก่อการร้ายอย่างแน่นอน” เสียงของผู้อำนวยการซี.ไอ.เอ.รายงานมาตามสายอย่างตื่นตระหนก

อ่านเพิ่มเติม “ผู้ล้าง(สร้าง)โลก”

เรื่องสั้น : H0m0Za913Nz

ค.ศ.2220 พื้นที่กักกันสิ่งมีชีวิต อาคารทดลองชีวะภาพ สวนรังสิต

เสียงสัญญาณเตือนภัยดังสนั่นไปทั่วทั้งบริเวณ ปลุกเหล่านักวิทยาศาตร์ที่กำลังง่วนอยู่กับการทดลองและการทำวิจัย จนสะดุ้งโหยง … ทั้งหมดถูกผลักดันออกจากอาคารอย่างรวดเร็ว ถูกทำความสะอาดโดยการฉีดสารเคมีตามมาตรการรักษาความปลอดภัยสูงสุด และถูกไล่กลับเคหะสถาน
อย่างไม่น่าเชื่อ ภายในเวลาเพียงห้านาทีอาคารก็ถูกปิดตายโดยสมบูรณ์ แต่ด้วยเหตุการณ์ที่ชุลมุนถึงเพียงนี้ กลับไม่มีการแถลงข่าวใดๆทั้งสิ้น ไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

อ่านเพิ่มเติม “เรื่องสั้น : H0m0Za913Nz”

เรื่องสั้น: หลอนมรณะ องก์ที่ ๒/๒ (จบ)

หลังจากเฝ้ามองแบบจำลองการทำงานของเครื่องกำหนดฝันเป็นเวลาติดต่อกันกว่า 72ชั่วโมง ข้าพเจ้ารู้สึกถึงอาการปวดกระบอกตาอย่างรุนแรง และอาการเกร็งกล้ามเนื้อที่ต้นคอจนเกือบจะไม่สามารถขยับนิ้วได้
แต่นี่เป็นหนทางในการเอาชีวิตรอด เพียงหนึ่งเดียวของข้าพเจ้า
อ่านเพิ่มเติม “เรื่องสั้น: หลอนมรณะ องก์ที่ ๒/๒ (จบ)”

เรื่องสั้น: หลอนมรณะ องก์ที่ ๑/๒

เงาทะมึนทอดยาวอยู่ไกลๆ แต่ข้าพเจ้ากลับรู้สึกถึงความกดดันอยู่ใกล้แค่ลมหายใจรดต้นคอ
ต้นไม้สูงใหญ่บิดตัวหงิกงอโดยปราศจากกระแสลม
อากาศหยุดนิ่งแต่สิ่งของรอบข้างกลับสั่นไหวอย่างรุนแรง
ฉับพลัน การเคลื่อนไหวของโลกดูเหมือนจะหยุดลง
ผิวดินสงบนิ่ง แตกระแหง แต่เย็นยะเยือก
ข้าพเจ้าพยายามขยับเขยื้อนร่างกายแต่กลับไร้ปฏิกิริยาตอบสนอง ข้าพเจ้าได้แต่หยุดนิ่งอยู่กับที่
เงาร่างเข้มดำบดบังท้องฟ้าทั้งมวลจนมืดมิด ลมหายใจร้อนระอุราวโลหะร้อนแดงนาบลงบนใบหน้า ส่งเสียงดังฟืดฟาด เมื่อเคลื่อนตัวเข้าใกล้
แขนขาข้าพเจ้าเป็นอันไดไป
ข้าพเจ้า ก้มลงมอง …
หายไปแล้ว … ไม่มี
ไม่มีสิ่งใดเลยเบื้องล่าง … มีเพียงศรีษะข้าพเจ้าตั้งวางอยู่บนพื้น ดินเย็นเฉียบนั่น
เงาร่างเคลื่อนใกล้เข้ามา สูงใหญ่ราวภูเขาเลากา
ข้าพเจ้ากรีดร้องสุดเสียง ศรีษะของข้าพเจ้ากลิ้งโค่โร่ไปตามพื้น
อ่านเพิ่มเติม “เรื่องสั้น: หลอนมรณะ องก์ที่ ๑/๒”

เรื่องสั้นไซ-ไฟ

เรื่องสั้นไซ-ไฟเรื่อง

ชีวิตลับร่องลึกบาดาล

โดย วรากิจ เพชรน้ำเอก
………………….
          แสงสว่างใต้ท้องมหาสมุทรน้อยลงเรื่อยๆ เมื่อเกรกอรีนำซีฮอร์สซึ่งเป็นยานสำรวจน้ำลึกลงไปถึงระดับ 1หมื่น 9 พันฟุต ซึ่งเป็นเขตมืดลึกของมหาสมุทรแปซิฟิก แสงไฟจากสปอทไลท์ทั้ง 3 ดวงช่วยให้เขาเดินทางต่อไปได้อย่างไม่ลำบากนัก สัญญาณที่ถูกส่งมาจากระบบแจ้งพิกัดอัตโนมัติทำให้เขารู้ว่า เขาใกล้จุดหมายปลายทางเข้าไปทุกที มันคือสถานีวิจัยอควาเรียส ที่ติดตั้งอยู่ในแนวร่องลึกมาเรียนา ซึ่งเป็นร่องลึกบาดาลที่ลึกถึง 3หมื่น 6 พันฟุต ลึกกว่าความสูงของยอดเขาเอเวอร์เรสต์ซึ่งสูงที่สุดในโลกเสียอีก แต่ด้วยการออกแบบโครงสร้างอย่างยอดเยี่ยม ประกอบกับวัสดุมหัศจรรย์อย่างโลหะไททาเนียมผสานด้วยคาร์บอนไฟเบอร์อันแข็งแกร่ง สำหรับบุผิวด้านนอกกับผนังภายใน ทำให้มันสามารถทนต่อแรงกดดันอันมหาศาลของน้ำทะเลได้อย่างน่าประทับใจทีเดียว
อ่านเพิ่มเติม “เรื่องสั้นไซ-ไฟ”