หัวเรือสีนิลดำพลันกรีดผิวน้ำนิ่ง
แล่นลิ่วล่องลำคลองอย่างองอาจ
เรือเพรียวลำนี้รับใช้มานานชาติ
บรรทุกผู้โดยสารสืบจากบรรพชน
อาทิตย์อับแสงลับเมืองเก่าแก่
สายน้ำแปรเป็นริบบิ้นหมึกแล
คั่นกลางระหว่างเรือนหินทรายสวยงาม
สูดลมยามเย็นเยียบสู่ฤทัย
จะมีที่ใดเล่าที่งามกว่า
เมืองลำคลองพิศวงนี้หนา
เรือคล้อยจอดท่าทอดกายา
เพ่งมองนภาดาวอังคารพลัน
เต็มเปี่ยมพึงพอใจในความมืดมน
original by : Gareth D Jones [ http://www.garethdjones.co.uk ]
translate by : Gemini
ผู้พายเรือกอนโดลา
หัวเรือกอนโดลาที่ดำสนิทของฉันได้ตัดผ่านน้ำที่สงบนิ่งของลำคลอง เรือที่มันปลาบนี้ได้รับใช้ฉันมาอย่างดีเป็นเวลาหลายปีแล้ว บรรทุกผู้โดยสารมากมายผ่านการเดินทางทางน้ำของเมืองภายใต้การนำทางของฝีมือคนรุ่นแล้วรุ่นเล่าของบรรพบุรุษของฉัน
พระอาทิตย์กำลังตกลับเมืองเก่าแก่แห่งนี้ เปลี่ยนสายน้ำให้เป็นดั่งริบบิ้นสีหมึกที่ทาบอย่างสวยงามอยู่ระหว่างสิ่งก่อสร้างหินทรายเหล่านี้ ฉันสูดอากาศเย็นของยามค่ำสู่ลมหายใจลึก ๆ
มีที่ใดที่จะสวยงามมากไปกว่าเมืองแห่งลำคลองที่น่าอัศจรรย์นี้อีกบ้างไหม เมื่อเรือเข้าจอดอย่างสงบนิ่งที่ท่าเทียบเรือ ฉันหยุดเพื่อที่จะเพ่งมองขึ้นไปในท้องฟ้าที่มืดมิดแห่งดาวอังคารด้วยความพึงพอใจ
Translated by Mei Lim
The Gondolier
The black prow of my gondola cut smoothly through the calm waters of the canals. The sleek craft had served me well for many years, carried passengers through the city’s waterways under the guiding hands of generations of my forebears.
The sun was setting over the ancient city, turning the water to an inky ribbon lain between elegant sandstone buildings. I breathed deeply of the cool evening breeze.
Was there any place more beautiful than this wondrous city of canals? As the boat eased into its mooring I stopped to gaze with satisfaction up into the darkening skies of Mars.