โดย แกเร็ธ ดี. โจนส์
วันจันทร์
กริลต์และสลายน์นอนอยู่บนก้อนหินที่แตกละเอียดบนยอดเขาอันลาดชัน สายลมยามเช้าตรู่พัดผ่านหนังศีรษะที่เปลือยเปล่าของพวกเขา ด้านหลังคือสันเขาแห้งแล้งที่ทอดไปยังที่ราบแห้งผากและการดำรงชีวิตที่แร้นแค้น ด้านหน้า เนินเขาอีกด้านลดระดับลงอย่างรวดเร็ว หินแหลมคมกลืนเข้ากับทุ่งหญ้าและลาดลงอย่างอ่อนโยนสู่หุบเขาสีเขียวขจีที่เชื้อเชิญ ที่ซึ่งมีเมืองเล็ก ๆ ตั้งอยู่ท่ามกลางลำธารและป่าไม้โอ๊ก
“นั่นแรนดัลมาแล้ว” กริลต์กล่าว เธอเป็นหนึ่งในผู้เชี่ยวชาญชั้นนำเกี่ยวกับเมืองนี้ และใช้เวลาส่วนใหญ่ในชีวิตศึกษาเมืองนี้ “ทุกวันจันทร์ ตรงเวลาเป๊ะ”
รถยนต์แฮทช์แบ็กสีน้ำเงินคันเล็กขับไปตามถนนสายหลักออกจากเมือง และหยุดลงตรงจุดตรวจที่กั้นด้วยไม้ขวางและรถตำรวจจอดขวางถนน ร่างในชุดสีน้ำเงินก้าวลงมาจากรถตำรวจ
“นั่นคือ พีซี เฟล็ตเชอร์ ภรรยาของแรนดัล” สลายน์บอก
“ถูกต้อง” กริลต์ตบแขนเขาด้วยมือที่คล้ายครีบ
ชายร่างสูง—แรนดัล—คลี่ตัวออกจากเบาะหน้าของรถสีน้ำเงินและเดินเข้าหาตำรวจหญิง พวกเขาพูดคุยกันสองสามนาที กอดกันสั้น ๆ แล้วแรนดัลก็ขับรถจากไปอีกครั้ง พีซี เฟล็ตเชอร์เดินวนรอบรถ พิงรั้วกั้นอยู่สองสามนาที จากนั้นก็กลับเข้าไปในรถของเธอ
“พวกเขาพูดอะไรกัน” สลายน์ถาม พลางกระพริบตาเดียวของเขา
“เราไม่มีคำพูดทั้งหมด เพราะพวกเขาไม่ได้อยู่ในมุมที่เราจะเห็นได้ตลอด แต่โดยคร่าว ๆ เขาพูดว่า ‘ฉันคิดถึงคุณเมื่อเช้านี้’ และเธอก็ตอบว่า ‘ฉันรู้ แต่การกักกันจะไม่นานหรอก แล้วฉันก็จะกลับมาเข้ากะกลางวัน’ พวกเขาคุยกันเรื่องอาหารเย็นคืนนี้ เขาพูดว่า ‘แล้วเจอกันเร็ว ๆ นี้’ และเธอก็ตอบว่า ‘ดูแลตัวเองนะ’”
“มันดูไม่ค่อยสำคัญเลย” สลายน์กล่าว
“เราไม่รู้ว่าอะไรสำคัญ” กริลต์กล่าวอย่างเข้มงวด “เราไม่มีกล้องส่องทางไกลหรืออุปกรณ์ดักฟังอย่างที่เราเคยมี แต่เราอาจจะยังเรียนรู้บางอย่างที่จะช่วยให้เรายุติมันได้”
พวกเขาตั้งหลักเพื่อสังเกตการณ์อีกวันหนึ่ง ด้วยความปรารถนาถึงเวลาที่พวกเขาสามารถเข้าไปในหุบเขาได้โดยไม่ถูกทำลายล้างด้วยปัญญาประดิษฐ์ที่แนวป้องกันของเมือง และเทคโนโลยีชีวภาพติดอาวุธของพวกมัน
วันอังคาร
แรนดัลซดชาเสียงดัง และเลื่อนดูสเปรดชีตขนาดใหญ่เกินไปอย่างใจลอย พลางใช้นิ้วเรียวกดเซลล์ที่ลอยอยู่เป็นครั้งคราว ผู้คนสงบลงแล้วหลังจากความไม่สงบในช่วงสองสามวันแรก และตอนนี้ ในสัปดาห์ที่สองของการกักกัน ชาวเมืองส่วนใหญ่กลับไปสู่กิจวัตรปกติของพวกเขา รอคอยให้เวลาผ่านไปจนกว่ารั้วกั้นจะถูกถอดออกอีกครั้ง
“ฉันแน่ใจว่าฉันเคยทำสิ่งนี้มาก่อน” เอสเธอร์พึมพำจากโต๊ะข้าง ๆ
“ฉันเข้าใจความรู้สึกนั้น” แรนดัลกล่าว เขาพับหน้าจอเสมือนกลับเข้าสู่โปรเจคเตอร์และยืดแขนอย่างเกียจครัาน
“ไม่ใช่” เอสเธอร์กล่าว “ฉันหมายถึงรายงานประจำสัปดาห์นี้ ฉันแน่ใจว่าฉันส่งมันไปแล้ว”
“ของสัปดาห์ที่แล้วก็น่าจะเหมือนกัน”
เอสเธอร์ขมวดคิ้วและนวดหน้าผากด้วยนิ้วหัวแม่มือและนิ้วกลาง “ส่วนใหญ่แล้วใช่ หลายสัปดาห์ก็เหมือนกันหมด” เธอเบิกตากว้างและถูหน้าผากราวกับว่าตระหนักถึงริ้วรอยที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน “แต่รายงานสัปดาห์นี้เป็นหายนะ เมื่อพิจารณาถึงความยุ่งเหยิงที่เราเผชิญอยู่”
“เดจาวู” แรนดัลกล่าวออกเสียงและกระดกชาที่เหลือลงคอ
“อาจจะ” เอสเธอร์กล่าว และขมวดคิ้วอีกครั้ง
วันพุธ
แรนดัลตื่นขึ้นมาอยู่คนเดียวอีกครั้ง แต่ริอานขอให้เขาหยุดไปเยี่ยมเธอที่รั้วกั้น เขาควรทำตามกิจวัตรปกติของเขา เหมือนที่นายกเทศมนตรีบอก เขาโกนหนวดอย่างเป็นจังหวะ และเผลอมีดโกนบาดริมฝีปากบนของเขา เมื่อเขาโกนเสร็จและล้างหน้า เลือดก็หยุดไหล เทคโนโลยีชีวภาพดูแลบาดแผลเล็กน้อยและความเจ็บป่วยส่วนใหญ่ เทคโนโลยีชีวภาพที่ไม่เป็นพิษเป็นภัยน่ะนะ นอกหุบเขา มีบางอย่างเกิดขึ้นที่เกี่ยวข้องกับเทคโนโลยีชีวภาพ รายละเอียดถูกเก็บเป็นความลับ ฟีดข่าวมีข้อมูลเฉพาะเจาะจงที่น่าประหลาดใจ เมืองของพวกเขาเป็นหนึ่งในชุมชนที่กำเนินการทดลองการบูรณาการทางชีวภาพที่หลากหลาย และถูกกักกันอันเนื่องมาจากปัญหาที่เกิดขึ้นที่อื่น เขามองเข้าไปในกระจกและสงสัยว่าเทคโนโลยีชีวภาพจะทำอะไรได้บ้างกับผมหงอกสองสามเส้นที่เริ่มปรากฏรอบขมับของเขา
เขาแต่งตัวอย่างช้า ๆ ไม่กระตือรือร้นกับอีกวันที่น่าเบื่อในสำนักงาน ดีกว่านั่งอยู่บ้านกังวลเกี่ยวกับการกักกัน ดีกว่านั่งอยู่ที่รั้วกั้นทั้งวันเหมือนภรรยาที่น่าสงสารของเขา งานของเธอเป็นเพียงแค่การแสดงเท่านั้น มีรายงานว่านอกสันเขาหุบเขาคือที่ที่กองทัพตั้งด่านกักกันจริง ๆ ไม่มีใครได้รับอนุญาตให้ไปไกลถึงขนาดนั้น
เขาชงชาหนึ่งถ้วยและหยุดชะงักเมื่อเขานำขวดนมกลับเข้าตู้เย็น ขวดนมนั้นมันดูเหมือนจะอยู่มานานเกินไปหลายวันแล้ว
วันพฤหัสบดี
ในความอบอุ่นของผับอันคุ้นเคย แรนดัลนั่งและเคี้ยวถั่วลิสงจากซองขณะที่กายไปสั่งเครื่องดื่ม ริอานอยู่บนเตียง รูปแบบการนอนของเธอไม่สอดคล้องกันอย่างมาก มันเป็นช่วงหัวค่ำแล้ว แต่พวกเขาก็ซดเบียร์ไปแล้วคนละสองสามแก้ว บาซพลิกแผ่นรองแก้วเบียร์อย่างชำนาญ ขณะที่สมิตตี้ขุดเอาเศษมันฝรั่งทอดที่อัดแน่นออกจากฟันกรามของเขา
“เราจะไปดูรั้วกั้น” บาซกล่าว พยักหน้าให้กายขณะที่เขาวางเบียร์สี่แก้วลงบนโต๊ะ ทำให้บางส่วนหกใส่ไม้สีเข้มมันวาว
“ฉันแน่ใจว่าริอานจะดีใจที่ได้เจอพวกคุณ” แรนดัลกล่าวอย่างเคร่งขรึม
“ไม่” บาซลดเสียงลง “รั้วกั้นของกองทัพ แค่ไปดูน่ะ”
“พวกเขาจะไม่ยอมให้พวกนายเข้าใกล้” สมิตตี้กล่าว พลางมองดูบางสิ่งที่คล้ายมันฝรั่งทอดที่ปลาย
นิ้วของเขา เขาเงยหน้ามองแรนดัล “พวกเขาจะไม่ยอมให้พวกเขาเข้าใกล้” เขาอมนิ้วของเขาและดูด
“เราจะไปคืนนี้ หลังมืด” บาซกล่าว
“นั่นจะไม่ทำให้มองเห็นยากขึ้นเหรอ” แรนดัลถาม
“ฮ่า” บาซกล่าว
“นายจะไม่บอกริอานใช่ไหม” กายถาม
“ไม่” แรนดัลถอนหายใจ “ฉันจะไม่บอกริอาน” เขาดีดถั่วลิสงอีกเม็ดเข้าปาก
วันศุกร์
“หัวของฉันมันไม่ปกติเลย” เอสเธอร์กล่าว
พนักงานครึ่งหนึ่งไม่ได้มาทำงาน เพราะเป็นวันศุกร์และสิ้นสุดสัปดาห์ที่สองของการกักกัน พวกเขาทั้งหมดอยู่ในใจกลางเมืองในการประท้วงกึ่งงานเลี้ยงริมถนนที่ศาลาว่าการ มันเริ่มมีฝนตกปรอย ๆ หลังอาหารกลางวัน ดังนั้นแรนดัลจึงรู้สึกดีใจที่เขาไม่ได้ไป ริอานผู้น่าสงสารติดอยู่ที่รั้วกั้น
“มันมีความรู้สึกแปลก ๆ เหมือน… อย่างกับ…”
“ฮึ” แรนดัลจัดระเบียบเครื่องประดับบนโต๊ะทำงานของเขา: โล่รางวัลบริการสิบปี, ที่ทับกระดาษดีบุก – แม้ว่าเขาจะไม่มีกระดาษ – และลูกบาศก์รูบิกที่แก้ปัญหาตัวเองได้ที่เปลี่ยนสีอยู่ตลอดเวลาเพื่อเอาชนะตัวเอง
“ฉันพูดจริงจังนะ” เอสเธอร์กล่าว “ฉันรู้สึกเหมือนมีบางอย่างกำลังรบกวนสมองของฉัน”
“คุณควรให้เทคโนโลยีชีวภาพของคุณตรวจดูนะ” แรนดัลกล่าว “มันอาจจะต้องมีการปรับเทียบ” เขาเลื่อนที่ทับกระดาษเล็กน้อย “หรือมันอาจจะบ้าไปแล้ว” เหมือนที่นักข่าวบางคนกำลังพูดว่าเกิดขึ้นที่อื่น
“ขอบคุณนะ ให้กำลังใจจริง ๆ” ริอานลุกขึ้นยืน “ฉันจะกลับบ้าน”
แรนดัลมองไปรอบ ๆ สำนักงานที่ว่างเปล่า สงสัยว่าจะมีกี่คนที่มาทำงานในสัปดาห์หน้า
วันเสาร์
ริอานกลับมาทำงานอีกครั้ง ดังนั้นแรนดัลจึงไม่รู้สึกผิดที่แอบไปที่ผับเพื่อดื่มเบียร์สักแก้วในเวลากลางวัน เพื่อนร่วมผับประจำสามคนของเขาอยู่ที่นั่น ไม่น่าแปลกใจเลย
“การเดินทางเป็นไงบ้าง” เขาถาม
บาซสูดหายใจเข้าเสียงดัง
“หายนะ” สมิตตี้กล่าว โดยออกเสียงแต่ละพยางค์อย่างชัดเจน
“ไม่ถึงกับหายนะหรอก” กายกล่าว “บาซลื่นล้มบนเนินลาดด้านบนและไถลลงมาเกือบสุดทาง หลังจากนั้นก็ไม่คิดว่าคุ้มค่าที่จะลำบากแล้ว”
“ไม่คุ้มค่าเหรอ ฉันคิดว่ามันเป็นการเดินทางครั้งยิ่งใหญ่ของพวกนายซะอีก”
บาซและกายมองเขาอย่างสงสัย ราวกับว่าเขาเป็นคนอยู่เบื้องหลังแผนการนี้
“พวกนายเห็นข่าวล่าสุดหรือยัง” สมิตตี้ยิ้มอย่างเคร่งเครียด “พวกเขาบอกว่าการกักกันจะยาวนานกว่าที่เราคิดไว้มาก พวกเขาบอกว่าสถานการณ์ควบคุมไม่ได้แล้ว”
“พวกเขาก็พูดกันไปเยอะแยะ” แรนดัลจิบเบียร์ของเขา สงสัยว่าพวกเขาควรเริ่มต้นการปันส่วนเบียร์ หรือรีบดื่มมันให้หมดก่อนที่คนอื่นจะมาและดื่มเบียร์จนหมดแทนเขา หากการปิดล้อมจะดำเนินต่อไปจริง ๆ เขาตัดสินใจสั่งแก้วที่สอง เพื่อความปลอดภัยไว้ก่อน
วันอาทิตย์
แรนดัลตื่นสายในตอนเช้า และรู้สึกประหลาดใจที่พบว่าริอานนอนอยู่ข้าง ๆ เขา เขาไม่ได้ยินเสียงเธอตอนกลับมาถึงบ้าน เขานอนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ฟังความเงียบที่ถูกทำลายด้วยเสียงหายใจแผ่วเบาของเธอเท่านั้น
เธอค่อย ๆ ลืมตา “ถึงเวลาตื่นแล้วเหรอ”
“ไม่รีบหรอก” เขาบอก “ฉันชอบวันอาทิตย์ มีเวลาให้ทั้งโลกเลย”
วันจันทร์
แรนดัลขับรถแฮทช์แบ็กสีน้ำเงินคันเล็ก ๆ ของเขาไปยังขอบเมืองและมุ่งหน้าไปยังรั้วกั้นของตำรวจ ที่จริงแล้วมันคือรถของริอาน นั่นคือเหตุผลที่เขาต้องพับตัวเองครึ่งหนึ่งเพื่อเข้าไปหรือออกมาจากมัน เขาจอดรถและมองดูริอานก้าวลงจากรถลาดตระเวนของเธอ ยิ้มให้กับตัวเอง
เขาคลายตัวออกจากรถและเดินไปหาเธอ
“ฉันคิดถึงคุณเมื่อเช้านี้” เขาพูด
“ฉันรู้ แต่การกักกันจะไม่นานหรอก แล้วฉันก็จะกลับมาเข้ากะกลางวัน”
“คุณจะอยู่กินอาหารเย็นคืนนี้ไหม”
“น่าจะนะ แต่ฉันอาจจะหลับไปแล้วตอนที่คุณกลับมา” เธอส่งยิ้มที่เศร้าสร้อยที่สุดให้เขา และเขาก็กอดเธอแน่น
“แล้วเจอกันเร็ว ๆ นี้”
“ดูแลตัวเองนะ” เธอกล่าว
เขาขึ้นรถกลับและขับรถกลับเข้าเมือง ระหว่างทางไปสำนักงาน มันเป็นสัปดาห์ที่สองของการกักกัน และนายกเทศมนตรีได้กระตุ้นให้พวกเขาทุกคนใช้ชีวิตตามปกติเท่าที่จะทำได้
วันจันทร์
“คุณดูวันนี้ซ้ำไปกี่ครั้งแล้ว” สลายน์ถาม เขาเกาที่คางที่เป็นเกล็ด ซึ่งเป็นหนึ่งในผลลัพธ์มากมายของเทคโนโลยีชีวภาพที่บ้าคลั่งซึ่งได้พิชิตโลกเกือบทั้งหมด ยกเว้นชุมชนเล็ก ๆ แห่งนี้
“ฉันจำไม่ได้แล้ว” กริลต์กล่าว สักวันหนึ่ง เธอหวังว่าพวกเขาจะสามารถเข้าถึงปัญญาประดิษฐ์ที่ควบคุมเทคโนโลยีชีวภาพ และขอให้มันช่วยพวกเขาได้ มีคนบอกว่ามันเป็นไปไม่ได้ ที่ปัญญาประดิษฐ์ติดอยู่ในวงจรป้องกันและจะไม่มีวันยุติการกักกัน
“เราจะได้เห็นสิ่งใหม่จริง ๆ เหรอ”
“ฉันหวังว่าจะได้นะ” กริลต์กล่าว “เกือบทุกสัปดาห์ มีชาวเมืองอย่างน้อยหนึ่งคนตระหนักว่ามีบางอย่างผิดปกติ” นั่นคือสิ่งที่ทำให้พวกเขายังคงเฝ้าดู เธอและบรรพบุรุษของเธอ เฝ้าดูสัปดาห์เดิม ๆ เล่นซ้ำแล้วซ้ำเล่าในเมือง ปัญญาประดิษฐ์ควบคุมข้อมูลที่ชาวเมืองได้รับ ความพยายามในการแทรกซึมทุกครั้งถูกตอบโต้ด้วยการปฏิเสธอย่างมีประสิทธิภาพ เทคโนโลยีชีวภาพทำให้ร่างกายของพวกเขาได้รับการฟื้นฟูและเสบียงของพวกเขาถูกเติมเต็ม นอกจากนี้ยังรีเซ็ตความทรงจำของพวกเขาทุกสัปดาห์ พวกเขาไม่รู้ว่าสัปดาห์ที่สองของการกักกันได้ดำเนินมาเป็นเวลาหนึ่งพันห้าร้อยปีแล้ว แต่สักวันหนึ่งพวกเขาอาจจะรู้
กริลต์มองสลายน์อย่างประเมิน ไม่แน่ใจว่าเขามีความอดทนสำหรับงานนี้หรือไม่ มันอาจจะซ้ำซากจำเจมาก
สายลมยามเช้าตรู่พัดผ่านหนังศีรษะที่เปลือยเปล่าของเธอ และเธอก็หันกลับไปมอง พีซี เฟล็ตเชอร์ กลับเข้าไปในรถของเธอ อีกครั้ง
story by : Gareth D Jones [ http://www.garethdjones.co.uk ]
translated by : Gemini
The Second Week of Quarantine
By Gareth D Jones
Monday
Grilt and Sly lay on shattered rock at the top of a sharp slope, the warm early-morning breeze playing across their bare scalps. Behind them were desolate ridges leading to a dry plain and a harsh, hand-to-mouth existence. Ahead, the far side of the slope descended steeply, sharp rock merging into grass and sloping gently into a green, inviting valley with a small town nestled among streams and copses of oak.
“Here comes Randal,” said Grilt. She was one of the foremost experts on the Town and had spent much of her life studying it. “Every Monday, like clockwork.”
A small blue hatchback drove along the main road out of town and came to a stop where wooden barriers had been erected and a police car was parked across the road. A figure in blue stepped out of the police car.
“That’s PC Fletcher, Randal’s wife,” Sly said.
“You’re right.” Grilt patted his arm with a flipper-like hand.
A tall man – Randal – unfolded himself from the front seat of the blue car and approached the police woman. They spoke for a few minutes, embraced briefly and then Randal drove away again. PC Fletcher circled the car, leaned on the barrier for a few minutes, then got back into her vehicle.
“What do they say?” Sly asked, blinking his single eye.
“We don’t have all the words because they’re not always at the right angle to see, but roughly he says ‘I missed you this morning,’ and she says ‘I know, but the quarantine won’t last long and I’ll be back on days’. They talk about dinner tonight, he says ‘I’ll see you soon’ and she says ‘take care.’
“It doesn’t seem very important,” Sly said.
“We don’t know what’s important,” Grilt said sternly. “We don’t have the binoculars or listening devices we used to have, but we still might learn something that will help us end it.”
They settled down for another day of observation, wishing for the time they could enter the valley without being annihilated by the town’s protective AIs and their weaponised biotech.
Tuesday
Randal slurped his tea noisily and idly scrolled through an overly-large spreadsheet, prodding at an occasional floating cell with a thin finger. People had calmed down after the first few days of unrest and now, in the second week of quarantine, most of the townsfolk had returned to their normal routines, willing the time to pass until the barriers were removed again.
“I’m sure I’ve done this before,” Esther murmured from the neighbouring desk.
“I know that feeling,” Randal said. He collapsed the virtual screen back into its projector and stretched his arm.
“No,” Esther said, “I mean this weekly report. I’m sure I already submitted it.”
“Last week’s was probably the same.”
Esther frowned and rubbed her forehead with thumb and middle finger. “Most weeks, yes, they’re pretty much the same.” She widened her eyes and rubbed at her forehead as if suddenly aware of the wrinkles. “But this week’s report is a disaster, considering the mess we were in.”
“Déjà vu,” Randal pronounced and swigged the rest of his tea.
“Maybe,” Esther said, and frowned again.
Wednesday
Randal woke alone again, but Rhian had asked him to stop visiting her at the barrier; he should follow his normal routine, like the mayor said. He shaved rhythmically, nicked his upper lip. By the time he’d finished and washed off his face, the cut had stopped bleeding. Biotech took care of minor injuries and most illnesses. Tame biotech did. Outside the valley, something had happened involving biotech. The details were being kept quiet, the newsfeeds surprisingly sparse on specifics. Their town was one of several experimental bio-integrated communities and had been quarantined in light of problems elsewhere. He stared into the mirror and wondered what biotech could do about the few grey hairs that had started appearing around his temples.
He dressed slowly, not overly enthusiastic about another mind-numbing day in the office. Better than sitting at home worrying about the quarantine. Better than sitting on the barrier all day like his poor wife. Her job was only for show really. Beyond the valley ridge was where the army had set up the real quarantine, reportedly. Nobody was allowed to go that far to see.
He made a cup of tea and paused as he put the milk back in the fridge. The bottle seemed to have lasted for days.
Thursday
In the familiar warmth of the pub, Randal sat and munched peanuts from a packet while Guy got a round in. Rhian was in bed, her sleep pattern way out of synch. It was early evening but they’d already polished off a couple of pints each. Baz flipped a beer matt expertly while Smitty dug compacted crisps from his molars.
“We’re going to see the barrier,” Baz said, nodding at Guy as he placed four pints of bitter on the table, spilling some of each onto the shiny dark wood.
“I’m sure Rhian’ll be glad to see you,” Randal said solemnly.
“No.” Baz dropped his voice. “The army barrier. Just to, you know, see.”
“They won’t let you get close,” Smitty said, peering at something vaguely crisp-like on his finger tip. He looked up at Randal. “They won’t let them get close.” He popped his finger in his mouth and sucked.
“We’re going tonight, after dark,” Baz said.
“Won’t that make it difficult to see?” Randal asked.
“Ha,” Baz said.
“You won’t tell Rhian, will you?” Guy asked.
“No.” Randal sighed. “I won’t tell Rhian.” He flicked another peanut into his mouth.
Friday
“My head just isn’t right,” Esther said.
Half of the staff hadn’t turned up, it being a Friday and the end of the second week of quarantine. They were all in the town centre at a half-hearted protest-cum-street party at the town hall. It had started raining lightly just after lunch so Randal was glad he hadn’t bothered going. Poor Rhian, stuck out by the barrier.
“There’s just this odd, like, feeling.”
“Huh.” Randal tidied up his desk ornaments: a ten-year-service plaque, a pewter paper weight – though he had no paper – and a self-solving Rubik’s cube that constantly changed colours to defeat itself.
“I’m serious,” Esther said. “I feel like something’s messing with my brain.”
“You should get your biotech checked out,” Randal said. “It might need calibrating.” He moved the paper weight slightly. “Or it might have gone rogue.” Like some of the spec journalists were saying had happened elsewhere.
“Thanks, cheerful.” Rhian stood up. “I’m going home.”
Randal stared around the empty office, wondered how many would turn up for work next week.
Saturday
Rhian was working again, so Randal didn’t feel guilty about slipping off to the pub for a cheeky pint at lunch time. His three regular pub mates were there, not surprisingly.
“How’d the expedition go?” he asked.
Baz huffed loudly.
“Disaster,” Smitty said, pronouncing each syllable distinctly.
“Hardly a disaster,” Guy said. “Baz slipped over on the upper slope and slid most of the way back down. Didn’t seem worth the bother after that.”
“Didn’t seem worth it? I thought it was your grand expedition?”
Baz and Guy looked at him quizzically, as though he was the one behind the plan.
“Have you seen the latest?” Smitty smiled grimly. “They say the quarantine will last a lot longer than we thought. They say things are out of control.”
“They say a lot of things.” Randal nursed his pint, wondering whether they should ration the bitter, or drink it all before someone else did and they ran out. If the siege really was going to continue. He decided to order a second, just to be on the safe side.
Sunday
Randal woke late in the morning and was pleasantly surprised to discover Rhian sleeping alongside him. He hadn’t heard her come home. He lay still for a while, listening to the silence broken only by her gently breathing.
She blinked her eyes open. “Is it time to get up?”
“No rush,” he said. “I like Sundays. All the time in the world.”
Monday
Randal drove his small blue hatchback to the edge of town and towards the police barrier. It was actually Rhian’s car, which is why he had to practically fold himself in half to get in or out of it. He pulled to a stop and watched Rhian step out of her squad car, smiling to himself.
He levered himself out and walked over to her.
“I missed you this morning,” he said.
“I know, but the quarantine won’t last long and I’ll be back on days.”
“Will you be in for dinner tonight?”
“Should be, but I could be asleep when you get in.” She gave him her best sorrowful smile and he hugged her hard.
“I’ll see you soon.”
“Take care,” she said.
He got back in the car and drove back to town, on his way to the office. It was the second week of quarantine and the mayor had urged them all to carry on with normal life wherever possible.
Monday
“How many times have you watched this day?” Sly asked. He scratched at his scaly chin, one of the many results of runaway biotech that had conquered almost the entire globe. Except this enclave.
“I’ve lost count,” Grilt said. One day, she hoped, they could access the AI that controlled the biotech, ask it to help them. There were those that said it could not happen, that the AI was stuck in a protective loop and would never end the quarantine.
“Are we really going to see anything new?”
“I hope so,” Grilt said. “Almost every week at least one of the townsfolk realise something is amiss.” It was what kept them going, her and her predecessors, watching the same week play over again and again in the town. The AI controlled the information that the townsfolk received, every attempt at infiltration was met with an efficient denial. Biotech kept their bodies renewed and their supplies topped up. It also reset their memories every week. They had no idea that the second week of quarantine had lasted for fifteen hundred years. But one day they might.
Grilt looked at Sly appraisingly, unsure if he had the patience for the job. It could become very repetitive.
A warm, early morning breeze played across her bare scalp and she turned back to watch PC Fletcher get back into her car. Again.
End