ชมรมนิยายวิทยาศาสตร์ไทย

ไหนๆก็มีการประกวดเรื่องสั้นแนววิทยาศาสตร์ในเวปนี้แล้ว หลายๆคนอยากเขียนส่งแต่ไม่รู้จะเริ่มยังไงดี ผมก็เลยขออาสาตัวเองมาแนะนำน้องๆนักเขียนหน้าใหม่เพื่อที่จะได้มีเทคนิคและความมั่นใจที่จะลงมือเขียนส่งประกวด

อยากให้เขียนงานแนวไซไฟเยอะๆครับ เพราะวงการหนังสือนิยาย เรื่องสั้นของเราขาดแคลนนักเขียนแนวนี้มากๆ

การเขียนเรื่องสั้นไซไฟมีเทคนิคการเขียนที่ไม่ต่างกับการเขียนนิยายหรือเรื่องสั้นแนวอื่นครับ จะต่างอยู่แต่เพียงในเรื่องสั้นไซไฟนั้นจะมีความรู้หรือข้อเท็จจริงทางวิทยาศาสตร์แทรกอยู่ด้วย ไม่มากก็น้อย เรื่องสั้นหรือนิยายไซไฟจะแบ่งออกเป็นสองประเภท

ไซไฟแฟนตาซี ประเภทนี้จะมีข้อมูลทางวิทยาศาสตร์แทรกอยู่ไม่เยอะ

ฮาร์ดไซไฟและซอฟท์ไซไฟ จะตรงข้ามกับประเภทแรก ผมจะถนัดเขียนประเภทหลังครับ งานของผมที่เป็นนิยายกับเรื่องสั้นที่ลงในนิตยสารก็จะเป็นแนวซอฟท์ไซไฟจะเป็นส่วนมาก

 

มาเข้าสู่ขั้นตอนการเขียนเรื่องสั้นไซไฟกันครับ

1) หาเรื่องมาเขียน จากการอ่านบทความ ข่าว สารคดี หรือข้อเท็จจริงทางวิทยาศาสตร์

2) สร้างเรื่องขึ้นมา จากข่าวหรือข้อมูลในข้อหนึ่งที่ได้มา มีวิธีครับ ไม่ยากเดี๋ยวคราวหน้ามาดูกัน

3) คิดโครงเรื่อง ตอนต้น ตอนกลาง และตอนจบ + จุดหักมุม

4) ลงมือเขียน เขียนและเขียน เขียนให้จบนะครับ ทำไมต้องเขียนให้จบ คราวหน้าผมจะมาเฉลย เป็นเรื่องสำคัญมากสำหรับคนที่อยากเป็นนักเขียน

5) ทิ้งไว้สักห้าวันหรือมากกว่านั้นแล้วค่อยเอามาอ่านดูเพื่อแก้ไข ปรับปรุง

 

ไม่ยากเลยใช่ไหมครับ ห้าขั้นตอนก็สามารถเนรมิต เรื่องสั้นหรือนิยายไซไฟออกมาได้แล้ว คราวหน้าผมจะมาพูดถึงรายละเอียดในแต่ละข้อนะครับ พร้อมทั้งจะยกตัวอย่างให้ดูด้วย

อยากคุยเรื่องงานเขียนแนวนี้mail มาที่ผมได้ครับที่ cpcw123แอทฮอทเมล์.com ครับ (อย่าลืมเปลี่ยนคำว่า แอทฮอทเมล์ เป็นภาษาปะกิด ด้วยนะครับ)

 

 

สวัสดีครับ คราวก่อนก็เคยมาฝากเนื้อฝากตัวกันเอาไว้แล้วครั้งหนึ่ง

วันนี้เลยขอแวะเข้ามาฝากตัวอีกครั้งครับ

คือว่าหลังจากคราวก่อน ตอนนี้เราได้ปรับปรุงหน้าตาเว็บไซต์ และอะไรๆอีกหลายๆอย่างขึ้นมาใหม่ จนตอนนี้เสร็จสมบูรณ์กลายเป็นเวอร์ชั่นสองเป็นที่เรียบร้อยแล้วครับ

เช่นเดิมครับ ใครที่ว่างๆอยู่ก็อย่าลืมแวะมาเยียมเยียนกันบ้างนะครับ : )

เรื่องสั้นเป็นวรรณกรรมประเภทหนึ่ง ได้รับอิทธิพลมาจากตะวันตกมีความยาวประมาณ 1000-10000 คำ ส่วนไทยเราก็กำหนดความยาวของเรื่องว่าประมาณ 5 ถึง 8 หน้า อาจจะสั้นกว่าหรือยาวกว่านั้น ก็ยังถือว่าเป็นเรื่องสั้นอยู่ เช่น บางเรื่องอาจยาวเพียง 1 หน้ากระดาษฟูลสแก๊ป เรียกว่าเป็นเรื่องสั้นขนาดสั้น ถ้าเรื่องยาวมากถึงขนาด 4 ตอนจบ ก็เรียกว่าเรื่องสั้นขนาดยาว ผู้เขียนเขียนขึ้นโดยใช้จินตนาการของตนเองอย่างสมจริงสมจัง มีขนาดสั้น ตัวละครไม่มาก ดำเนินเรื่องด้วยความรวดเร็วและมีจุดมุ่งหมายเดียวโดยอาศัยศิลปะการเขียนที่ ชวนให้น่าอ่านและมีคติธรรมแทรก มีลักษณะพิเศษเฉพาะที่น่าสนใจเพราะมีศิลปะการแต่งผิดไปจากเรียง ความ ประเภทอื่น คือเรื่องสั้นจะมีจุดหมายซึ่งแสดงความคิดอย่างใดอย่างหนึ่งเพียงข้อเดียว
อ่านเพิ่มเติม “เรื่องสั้นคืออะไร”

“แต่ง…แต่งงานกับผมได้ไหมครับ”
 
ในที่สุดคำพูดนี้ก็สามารถหลุดออกมาจากปากของผมจนได้ ผมคิดว่าเลือดปริมาณมหาศาลกำลังพากันไหลขึ้นไปสู่ใบหน้าจนรู้สึกร้อนผ่าว ตอนนี้หน้าผมคงแดงเป็นลูกตำลึงไปแล้ว
 
หลายคนอาจไม่รู้ว่าทำไมต้องแดงเป็นลูกตำลึงด้วย แต่ถ้าเคยเห็นเถาตำลึงที่กำลังออกผล ก็คงรู้ว่าตำลึงลูกเล็กๆ สีเขียวๆ นั้น เมื่อสุกงอมเต็มที่ก็จะกลายเป็นสีแดงสด และในสมัยก่อนทุกบ้านก็คงมีตำลึงขึ้นอยู่ ทุกคนจึงรู้ว่า ‘หน้าแดงเป็นลูกตำลึง’ นั้นเป็นอย่างไร
 
หญิงสาวคนนั้นยังคงทำหน้างง ก่อนจะค่อยๆ กระซิบตอบกลับมาเบาๆ
 
“คุณ…คุณ…ว่าอะไรนะ”
 
ผมอยากจะเอื้อมมือไปเขกกระโหลกเธอสักทีสองที ผมต้องรวบรวมความกล้าอยู่ตั้งนาน แต่เธอกลับต้องการให้ผมพูดมันออกมาอีกครั้ง เธอจ้องหน้าผม ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมา
 
“ขำอะไรกัน”
 
ผมเริ่มรู้สึกโกรธนิดๆ กับท่าทางของเธอ และดูเหมือนว่าเธอจะรู้สึกถึงเรื่องนั้นได้ เธอจึงพยายามหยุดหัวเราะ แต่ก็ยังคงมีรอยยิ้มพริ้มพรายอยู่บนหน้าสวยๆ ของเธอ
 
“ฉันแค่อยากเห็นหน้าตาของคุณแบบนั้นอีกครั้งเท่านั้นเอง ฉันได้ยินชัดเต็มสองหูแล้ว และคำตอบของฉันคือ…”
 
ผมพยายามตั้งใจฟัง และเธอก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอีกครั้ง คราวนี้ผมรู้สึกโกรธจริงๆ แล้ว
 
“เอาน่า…คุณก็รู้ว่าฉันเป็นคนยังไง”
 
มันก็จริงอย่างที่เธอว่า ส่วนหนึ่งที่ผมชอบเธอก็เป็นเพราะเธอเป็นคนแบบนี้นั่นเอง อยู่ใกล้เธอเมื่อไร แม้จะต้องปวดหัวบ้าง แต่มันก็มักจะจบลงด้วยรอยยิ้มเสมอ เธอหยุดหัวเราะ แล้วจ้องหน้าผมอย่างจริงจัง
 
“ฉันก็ไม่อยากถามแบบนี้หรอกนะ แต่คุณแน่ใจแล้วหรือ”
 
เธอย้อนคำถามของผมด้วยคำถามของเธอ หรือหมายความว่าผมกำลังจะถูกปฏิเสธ ดูเหมือนว่าเธอจะรู้ถึงสิ่งที่ผมกำลังคิดอยู่
 
“ฉันยังไม่ได้ตอบคำถามนั้น ฉันแค่ต้องการรู้ว่าคุณมั่นใจแค่ไหนกับสิ่งที่คุณพูดออกมา พวกเรายังไม่เคยพบหน้ากันมาก่อนเลยนะ”
 
ใช่ เรายังไม่เคยพบหน้ากันจริงๆ มาก่อน ผมรู้จักกับเธอผ่านหน้าจอคอมพิวเตอร์ ไม่ว่าจะเป็นการ พูดคุย กินข้าว ออกเดท หรืออย่างอื่น ทุกอย่างล้วนเกิดขึ้นผ่านทางหน้าจอคอมพิวเตอร์ทั้งสิ้น แต่ผมก็เข้ากับเธอได้เป็นอย่างดี เรามีอะไรหลายๆ อย่างที่ตรงกัน นั่นก็เพียงพอที่จะทำให้เกิดความรักขึ้นได้แล้วมิใช่หรือ
 
“ผมมั่นใจ”
 
เธอเงียบไป พักหนึ่ง ก่อนจะยิ้มให้กับผมผ่านหน้าจอ เสียงของเธอดังออกมาจากลำโพงอย่างชัดเจน
 
“ตกลง ฉันจะแต่งงานกับคุณ”
 
นับจากวันนั้นชื่อล็อกอินของเราสองก็กลายเป็นหนึ่งเดียวกัน ไม่มีความลับใดๆ ในการใช้ชีวิตคู่ พวกเราออกท่องเที่ยวไปทั่วในโลกของอินเตอร์เน็ต ใช้ชีวิตร่วมกันอย่างมีความสุข จนกระทั่งผมรู้สึกได้ว่าวันสุดท้ายในชีวิตของผมกำลังจะมาถึง ผมจึงได้ขอร้องเธอเป็นครั้งสุดท้าย
 
“มาหาผมหน่อยได้ไหม…ที่รัก”
 
ตั้งแต่จำความได้ผมก็ไม่เคยออกไปจากห้องของตัวเองมาก่อนเลย ผมเรียนผ่านอินเตอร์เน็ต ใช้ชีวิตผ่านอินเตอร์เน็ต ทำงานผ่านอินเตอร์เน็ต ทุกสิ่งทุกอย่างที่ผมต้องการล้วนหาได้จากในนี้ทั้งสิ้น การออกไปข้างนอกไม่ใช่เรื่องจำเป็น และผมก็ไม่เคยรู้สึกอยากจะออกไปด้วย ‘จะออกไปทำไมกัน’
 
“ค่ะ ฉันจะไปหาคุณ”
 
ใบหน้าที่เหี่ยวย่นแต่ยังคงงดงามนั้นตอบกลับมา ผมเฝ้ารอคอยด้วยความคาดหวัง แต่ก็มีความรู้สึกหวาดกลัวแปลกๆ เมื่อคิดว่ากำลังจะมีคนอื่นเข้ามาในห้องของผม ‘ช่างมันเถอะน่า’ ผมพยายามบอกกับตัวเอง
 
แล้วเวลาที่ผมรอคอยก็มาถึง มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น ผมเอื้อมมือไปกดเปิดประตู ปุ่มที่ผมไม่เคยใช้มาก่อนเลยในชีวิต จนตอนนี้ผมแอบกังวลนิดๆ ว่ามันจะยังใช้ได้หรือไม่ ‘ถ้าใช้ไม่ได้ก็ดี’ ผมสลัดความคิดนั้นทิ้งไป ‘กล้าๆ หน่อยน่า แค่พบหน้ากับคนที่รักเท่านั้นเอง’
 
มีเสียงคลิ๊กดังขึ้น และประตูก็เปิดออกอย่างง่ายดาย ข้างหลังประตูนั้นมีคนที่ผมคุ้นเคยมาทั้งชีวิตยืนอยู่ ไม่แตกต่างเลยสักนิดกับเมื่อยามที่อยู่ในจอ แต่ความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้ก็ท่วมขึ้นมาในใจของผม น้ำตาถูกความรู้สึกนั้นผลักดันให้ไหลออกมา
 
“คุณร้องไห้ทำไม”
 
“…ผม…ไม่…รู้…”
 
เสียงของเธอก็เหมือนกับเสียงที่ผมเคยได้ยินผ่านลำโพงมาโดยตลอด แต่ความรู้สึกแปลกๆ นั้นมันคืออะไรกันนะ จริงๆ แล้วการได้พบเจอกับคน มันก็ไม่ได้น่ากลัวเหมือนกับที่ผมเคยเชื่อ ผมรู้สึกได้ถึงลมหายใจที่อ่อนล้า เวลาของผมคงใกล้จะหมดลงแล้ว
 
“…จูบลาผมหน่อยได้ไหมที่รัก”
 
เธอไม่ปฏิเสธคำขอสุดท้ายของผม และผมก็ไม่รู้สึกเสียใจเลยที่ต้องอยู่แต่ในห้องเล็กๆ นี้มาทั้งชีวิต รสแปล่งๆ เหมือนโลหะจากริมฝีปากของเธอ คือความสุขครั้งสุดท้ายในชีวิตของผม

๑๑๑๑๑
 
“ปฏิบัติการเสร็จสิ้น หน่วยประมวลผลหมายเลข 14022011 ถูกถอดออกจากวงจรเรียบร้อยแล้ว ขณะนี้กำลังดำเนินการเพื่อเตรียมติดตั้งหน่วยประมวลผลอันใหม่”
 
เสียงสังเคราะห์ดังออกมาจากปากของหุ่นคนที่กำลังปรับเปลี่ยนสภาพภายนอกจากหญิงแก่ ไปเป็นหญิงสาววัยรุ่นหน้าตาดีอีกครั้ง ในขณะที่หุ่นยนค์สองตัวกำลังเคลื่อนย้ายร่างของชายแก่ออกไปจากห้อง หลังจากนั้นห้องนี้จะถูกปิดเพื่อทำความสะอาด ฆ่าเชื้อ ก่อนจะนำหน่วยประมวลผลอันใหม่มาติดตั้งแทน
 
หน่วยประมวลผลที่มีประสิทธิภาพสูงที่สุดในจักรวาลแห่งนี้ คือ สมองของเผ่าพันธ์ที่เรียกตัวเองว่ามนุษย์นั่นเอง พวกมันมีประสิทธิภาพสูงมาก แต่ก็มีขั้นตอนการผลิตที่ยุ่งยาก อายุการใช้งานก็ค่อนข้างสั้น นอกจากนี้ยังมีความต้องการจุกจิกในการบำรุงรักษาอีกด้วย

แต่จะบ่นไปทำไม ตราบใดที่ยังคงไม่อาจหาสิ่งใดมาทดแทนหน่วยประมวลผลที่ทรงประสิทธิภาพชนิดนี้ได้ ก็คงจำเป็นต้องทนใช้งานกันต่อไป

จัดโดย ศูนย์เทคโนโลยีโลหะและวัสดุแห่งชาติ (เอ็มเทค) สถาบันไฟฟ้าและอิเล็กทรอนิกส์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี และมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ โดยการสนับสนุนจากสำนักงานพัฒนาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติ (สวทช. ) กระทรวงวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี บริษัททิพย์พัฒน อาร์เขต จำกัด

การแข่งขันหุ่นยนต์ RDC เป็นการแข่งขันออกแบบและสร้างหุ่นยนต์ในระดับอุดมศึกษาและอาชีวศึกษา เพื่อสร้างการเรียนรู้และฝึกปฏิบัติการออกแบบและสร้างหุ่นยนต์ตามโจทย์ที่ ได้รับ ประเทศไทยได้จัดให้มีการแข่งขัน RDC ชิงชนะเลิศประเทศไทยขึ้นครั้งแรกในปี 2551 เพื่อคัดเลือกนักศึกษาตัวแทนประเทศไปแข่งขันระดับนานาชาติ IDC RoBoCon โดยในแต่ละปีประเทศสมาชิกจะหมุนเวียนกันเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขัน

ในปีนี้ การแข่งขันหุ่นยนต์ RDC จะมีการจัดการแข่งขันในระดับภูมิภาคเพื่อคัดเลือกเข้าแข่งขันในระดับประเทศ และเข้าร่วมการแข่งขัน IDC RoBoCon 2011 ณ ประเทศสหรัฐอเมริกา

http://www.mtec.or.th/RDC2011/
http://www.thairath.co.th/content/tech/146584

ประกาศผลการประกวดเรื่องสั้นวิทยาศาสตร์ครั้งที่ 1 หัวข้อ “พลังจิต”

คณะกรรมการเห็นสมควรว่า ยังไม่มีผลงานใดสมควรได้รับรางวัลชนะเลิศ

และมอบรางวัลชมเชยให้แก่ผลงานดังต่อไปนี้

• 1.      The Queen 1104  โดย : TELEPORT
• 2.       ไฟแค้น โดย : อสิมา
• 3.       วีรบุรุษ โดย : อติเทพ

ผู้ได้รับรางวัลทุกท่าน  ทางชมรมฯจะจัดส่งของรางวัลพร้อมใบประกาศนียบัตรพร้อมลายเซ็น รศ.ดร.ชัยวัฒน์  คุประตกุล  ที่ปรึกษาชมรมนิยายวิทยาศาสตร์ไทยให้ทางไปรษณีย์ภายใน 2 สัปดาห์  ส่วนผู้ที่ไม่ผ่านการคัดเลือก  จะได้รับของที่ระลึกจากทางชมรมฯและใบประกาศที่ได้เข้าร่วมกิจกรรมพร้อมลายเซ็นต์ รศ.ดร.ชัยวัฒน์  คุประตกุล  ที่ปรึกษาชมรมนิยายวิทยาศาสตร์ไทยเช่นเดียวกับผู้ได้รับรางวัล

อ่า สวัสดีครับ ที่มาวันนี้ก็อยากจะมาแนะนำตัวครับ

คือว่า ตัวผมเองเป็นคนที่คลั่งไคล้งานไซไฟมาตั้งแต่เกิด

ช่วงที่ว่างๆอยู่เดือนสองเดือนนี้ มันไม่ค่อยมีอะไรจะทำ ก็เลยเอาเวลามานั่งทำเว็บเล่นแก้เบื่อ

ปรากฏว่าทำไปทำมา มันดันเสร็จออกเป็นเว็บขึ้นมาจริงๆซะด้วย…..

ก็… Scifi-Freak.com เป็นเว็บที่ผมทำขึ้นมาโดยมีจุดประสงค์พื้นๆที่สุดคือ อยากให้คนที่ชอบหรือสนใจงานไซไฟเหมือนกัน ได้มีพื้นที่ไว้คุยกันแก้เหงาครับ แล้วก็เพื่อที่เราจะได้มีพื้นที่ไว้แลกเปลี่ยนและแนะนำงานที่ตัวเองชอบให้กัน

อ่า…. ผมก็นึกไม่ออกแหะ ว่าจะพูดอะไรต่อดี
เอาเป็นว่าถ้าว่างๆอยู่ ก็อย่าลืมแวะมาเยี่ยมชมกันด้วยนะครับ

การพิจารณาผลงานการ์ตูนวิทยาศาสตร์ซึ่งจัดโดย สวทช. (สำนักงานพัฒนาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติ) ได้เสร็จสิ้นเรียบร้อยแล้ว  โดยได้รายชื่อผู้ที่ชนะการประกวดดังนี้ครับ

 ระดับมัธยมศึกษา

    

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

รางวัลอันดับที่ 1        Firered Maximum  (รร.เตรียมอุดมศึกษา พัฒนาการ)       

รางวัลอันดับที่ 2  ทีมแว่นดำ Y (ร.ร.เตรียมอุดมศึกษาน้อมเกล้า)      

รางวัลอันดับที่ 3 ทีม IBAA (ร.ร.นานาชาติเซนต์สตีเฟ่นส์)       

รางวัลชมเชย 3 รางวัล  ทีมเฮ้! ขาหมู , ทีมEgakuyo และทีม NMSP / 3 ใบเถา

ระดับอุดมศึกษา

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

รางวัลอันดับที่ 1  ทีม LAMB    (ม.อัสสัมชัญ)

รางวัลอันดับที่ 2 ทีม TYPE-B    (จุฬาฯ)       

รางวัลอันดับที่ 3 ทีม CANDY MAN  (ม.บูรพา)     

รางวัลชมเชย 3 รางวัล  ทีม INSOMNIA , ทีม แอร๊ยส์  และ ทีม Sci-Fi in 24 Hour   

คณะกรรมการ 5 ท่าน ประกอบด้วย

1. พี่เจ จากมูลนิธิสยามกัมมาจล
2. พี่เซียร์ จากหนังสือพิมพ์ไทยรัฐ
3. พี่วรากิจ จากชมรมนิยายวิทยาศาสตร์ไทย
4. พี่ไพรัตน์ จากนิตยสารอัพเดท
5. คุณหมอโอ  จิตแพทย์จากโรงพยาบาลธรรมศาสตร์