ชมรมนิยายวิทยาศาสตร์ไทย

๑๐ : ขอเวลา ๑ เดือน! 

ห่างจากเทือกเขา ‘เทพารักษ์’ ขึ้นไปทางตอนเหนือประมาณ ๑,๕๐๐ กม.วันนี้บรรยากาศโดยรอบปราสาทที่ประทับของจักรพรรดิจามาคะที่ ๑๙ ดูสดใสกว่าในรอบหลาย ๆ วันที่ผ่านมา แต่ทว่าบรรยากาศภายในห้องรับรอง ‘จามาคะที่สิบสอง’ กลับดูอึมครึม เสมือนหนึ่งพายุลูกใหญ่กำลังตั้งเค้ารอพัดถล่มอยู่ก็ไม่ปาน อ่านเพิ่มเติม “กุทรุสกะ มหันตภัยร้ายแห่งกาล (เวลา) : ๑๐ : ขอเวลา ๑ เดือน!”

๙ : เทศกาลกุทรุสกะ (๒) 

ความกลัวและความสับสนเริ่มเข้ามามีอิทธิพลเหนือภากรอีกครั้ง…เราจะมีชีวิตรอดไปถึง ๑๐ วันนั้นหรือเปล่า? แต่ละวัน ไม่ใช่สิ แต่ละวินาทีที่ผ่านไปมันช่างแสนทรมานซะเหลือเกิน และถ้าหากว่าพบคุณปู่ของเธอแล้วท่านจะช่วยเราได้หรือเปล่า???…คำถามแห่งอนาคตมากมายถาโถมเข้ามาภายในหัวสมองของเขา อ่านเพิ่มเติม “กุทรุสกะ มหันตภัยร้ายแห่งกาล (เวลา) : ๙ : เทศกาลกุทรุสกะ (๒)”

๘ : เทศกาลกุทรุสกะ (๑) 

ภากรเผลอหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้…อาจจะเป็นเพราะความเพลียหรือบรรยากาศที่ขมุกขมัวตลอดทั้งวันของที่นี่ เขาสะดุ้งตื่นขึ้นมาอีกครั้งเมื่อได้ยินเสียงเรียก อ่านเพิ่มเติม “กุทรุสกะ มหันตภัยร้ายแห่งกาล (เวลา) : ๘ : เทศกาลกุทรุสกะ (๑)”

๗ : ผิดจนเกินอภัย! 

เสียงอันทรงพลังอำนาจที่อยู่ในสายทำให้นายพลวชิสั่นเทิ้มไปทั้งตัว ‘นี่…พระองค์ทรงทราบได้ยังไงว่า…’ เขากำลังคิด อ่านเพิ่มเติม “กุทรุสกะ มหันตภัยร้ายแห่งกาล (เวลา) : ๗ : ผิดจนเกินอภัย!”

๖ : ข้าวต้ม? 

ผ่านไปราวหนึ่งชั่วโมงในความรู้สึกของภากร หญิงสาวที่ให้แหล่งพักพิงโดยที่เขาไม่รู้จักเธอแม้แต่น้อย ก็กลับเข้ามาในห้องพร้อมกับอาหารที่อยู่ในมือของเธอ เขาเหลือบมองเธอ

แวบนึงซึ่งสัมผัสได้ถึงแววตาที่ดูเหมือนว่ามีความกังวลใจในอะไรบางอย่าง! และพลันชั่วครู่มันก็จางหายไป… อ่านเพิ่มเติม “กุทรุสกะ มหันตภัยร้ายแห่งกาล (เวลา) : ๖ : ข้าวต้ม?”

๕ : ยังไม่พบ 

ศาสตราจารย์ ดร. เศรษฐ์ เดินไปมาภายในห้องรับแขกของบ้านหลังใหญ่สองชั้นที่ปลูกอยู่ชานเมืองหลวง ด้วยท่าทางกระวนกระวายใจ ภายในห้องห่างออกไปราวสามเมตรบนโซฟาชุดรับแขกมีร่างของหญิงวัยสี่สิบปลาย ๆ นอนรับการปฐมพยาบาลเบื้องต้นจากสาวรับใช้อยู่ หล่อนระดมมาทั้งยาลม ยาหอม ยาดม รวมถึงการนวดเฟ้นบนร่างที่ไร้สติอยู่ตลอดเวลา อ่านเพิ่มเติม “กุทรุสกะ มหันตภัยร้ายแห่งกาล (เวลา) : ๕ : ยังไม่พบ”

๔ : ห้อง (นอน) ใคร? 

กรี๊ด…!!! “นายเป็นใคร? เข้ามาอยู่ในห้องของฉันได้ยังไง?”

เสียงร้องอันดังลั่น พร้อมกับคำถามที่ยิงมา ทำให้ภากรตกใจสะดุ้งตื่นลุกยืนขึ้นมาในทันที

“เอ้ย!!! เธอนั่นแหละเป็นใคร? เข้ามาอยู่ในห้องของฉันได้ยังไง?” เขาถามกลับด้วยน้ำเสียงตกใจไม่แพ้กัน

“หา! นายพูดบ้า เพ้อเจ้ออะไรนะ เบิ่งตาดูให้ดี ๆ นี่มันบ้านของฉันและที่สำคัญ” เธอเอานิ้วชี้ลงที่ตรงพื้น “นี่! คือ ห้อง – นอน – ของ – ฉัน” เธอเน้นทุกคำราวกับเพื่อต้องการให้ความกระจ่างแจ้งแสดงต่อหน้าของเขา ทันทีที่เธอพูดจบ ภากรเริ่มตั้งสติค่อย ๆ หันมองไปรอบ ๆ ห้อง แล้วก็ต้องตกใจ รู้สึกทั้งตัวเย็นวาบ สภาพภายในห้องดูไม่คุ้นตาหรือคุ้นเคยเลยแม้แต่น้อย และที่สำคัญมันยังเป็นห้องโล่ง ๆ ไม่มีอะไรเลย…ไม่มีอะไรจริง ๆ แม้แต่เฟอร์นิเจอร์ชิ้นเล็ก ๆ สักชิ้นเดียว ซึ่งผิดจากห้องนอนของเขา อ่านเพิ่มเติม “กุทรุสกะ มหันตภัยร้ายแห่งกาล (เวลา) : ๔ : ห้อง (นอน) ใคร?”